Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 24:3

Γι' αυτό λοιπόν, αφήνοντας τέτοια πράγματα, εξετάζει τα όσα γίνονται σύμφωνα με τον νόμο και διόλου παράλογα, λέγοντας στο Δευτερονόμιο: «Εάν κάποιος πάρει γυναίκα και συζήσει μαζί της, και συμβεί αυτή να μη βρει χάρη στα μάτια του, επειδή βρήκε σε αυτήν κάτι το άσχημο, θα της γράψει διαζύγιο, θα το δώσει στα χέρια της και θα την αποπέμψει από το σπίτι του. Και εάν, αφού φύγει, γίνει γυναίκα άλλου άνδρα, και την μισήσει ο τελευταίος αυτός άνδρας και της γράψει διαζύγιο και το δώσει στα χέρια της και την αποπέμψει από το σπίτι του, ή αν πεθάνει ο τελευταίος αυτός άνδρας, ο οποίος την πήρε για γυναίκα του, δεν θα μπορέσει ο πρώτος άνδρας που την απέπεμψε να επιστρέψει και να την πάρει ξανά για γυναίκα του, μετά τη μόλυνσή της, διότι αυτό είναι βδέλυγμα ενώπιον του Κυρίου του Θεού σου, και να μη μολύνετε τη γη που ο Κύριος ο Θεός σας σάς δίνει ως κληρονομιά». Διότι το να κάνει κανείς νόμιμη σύζυγό του εκείνη που χωρίστηκε από τον άνδρα της για εύλογες αιτίες και που υπέστη την ατίμωση να υποταχθεί σε άλλον, δεν είναι ασφαλές, αλλά μάλλον είναι εντελώς ανόητο. «Διότι αυτός που κρατάει μοιχαλίδα», λέει, «είναι άφρων και ασεβής». Και όπως ακριβώς απαγορεύει το να ευχαριστείται κανείς με τα φανερά αισχρά και τα αναμφίβολα καταδικασμένα, έτσι πάλι δεν επιτρέπει να διαβάλλονται τα σεμνά ως άσεμνα.

«Και εσύ εκπόρνευσες με πολλούς ποιμένες... λέγει ο Κύριος.» Το «λέγει» δεν πρέπει να αναγνωσθεί σε σύνδεση με τα προηγούμενα, αλλά με τα επόμενα, δηλαδή: «λέγει ο Κύριος προς εσάς». Παραθέτει δε τον νόμο που θεσπίστηκε από τον Μωυσή, ότι εάν η γυναίκα που δεν είναι πλέον αρεστή απολυθεί από τον άνδρα της, και έπειτα υπανδρευθεί άλλον, και αφού μισηθεί πάλι, χωρίσει και από εκείνον, δεν επιτρέπεται στον πρώτο της άνδρα να την λάβει ξανά.

Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά μεταξύ του ενός και του άλλου· διότι το να πει, «Ας γράψει και ας δώσει», χαρακτηρίζει εκείνον που προστάζει και επιτάσσει· το να πει όμως, «Θα γράψει βιβλίο αποστασίου και θα το δώσει στα χέρια της», χαρακτηρίζει εκείνον που αναγγέλλει το γεγονός, και όχι εκείνον που εισάγει τον νόμο με δική του πρωτοβουλία.

Εάν λοιπόν κάποιος, λέει, αποβάλει τη γυναίκα του και την αποπέμψει από τον οίκο του, και εκείνη αφού αναχωρήσει γίνει γυναίκα άλλου άνδρα, και την μισήσει και ο τελευταίος άνδρας και της γράψει βιβλίο αποστασίου (διαζευκτήριο) και της το δώσει στα χέρια της, και την αποπέμψει από τον οίκο του, ή εάν πεθάνει ο άνδρας της, ο οποίος την πήρε για γυναίκα του, δεν θα μπορέσει ο πρώτος άνδρας που την απέπεμψε να επανέλθει και να την πάρει πάλι για γυναίκα του. Έπειτα, για να υποδείξει ότι δεν επαινεί αυτό που έγινε, ούτε το θεωρεί γάμο, αλλά συγκαταβαίνει εξαιτίας της αδυναμίας τους, αφού είπε: «Δεν θα μπορέσει ο πρώτος άνδρας να την πάρει για γυναίκα του», πρόσθεσε: «Μετά τη μόλυνσή της», φανερώνοντας μέσω του τρόπου της διατύπωσης ότι ο δεύτερος γάμος, ο οποίος γίνεται ενώ ζει ο πρώτος άνδρας, είναι περισσότερο μίασμα παρά γάμος. Γι' αυτό δεν είπε: «Αφού παντρεύτηκε». Βλέπεις ότι ομιλεί σε απόλυτη συμφωνία με τον Χριστό; Έπειτα πρόσθεσε και την αιτία: «Διότι είναι βδέλυγμα ενώπιον του Θεού». Και ο μεν Μωυσής έτσι ομίλησε· ο δε προφήτης Μαλαχίας πολύ πιο ξεκάθαρα από τον Μωυσή δεικνύει ακριβώς το ίδιο, ή μάλλον όχι ο Μαλαχίας, αλλά ο Θεός μέσω του Μαλαχία, λέγοντας τα εξής: «Αξίζει άραγε να επιβλέψω στη θυσία σας; Ή να δεχθώ προσφορά από τα χέρια σας;» και στη συνέχεια, όταν ρωτούν «Γιατί;», λέει, «επειδή εγκατέλειψες τη γυναίκα της νεότητάς σου».