πῶς δὲ καὶ μετὰ τὴν κατασκευὴν τοῦ δεσμοῦ τό «ἰδού, πρὸ προσώπου σου» λέγεται «τέθεικα τὴν ζωὴν καὶ τὸν θάνατον, ἔκλεξαι τὴν ζωήν, τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ πονηρόν, ἔκλεξαι τὸ ἀγαθόν» καί «ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου». ταῦτα γὰρ ὡς αὐτεξουσιάζοντι καὶ οὐχ ὡς ὑπὸ δεσμὰ καὶ ἀνάγκην ἀγομένῳ ἐρρήθη. ὥστε ἐκ παντὸς συνίστασθαι μήτε πέδας ἢ φυλακὴν ἢ δεσμοὺς 〈δεῖν〉 νομίζειν τὸ σῶμα μήτε δεσμώτιδας γῆς διὰ ταῦτα τὰς ψυχάς, χοϊκαῖς κατακρίνοντος αὐτὰς τοῦ θεοῦ δεθῆναι πέδαις. πῶς γάρ, ὁπότε μὴ δύναται ἀποδειχθῆναι τοῦτο; ἄτοπον δὲ κἀκεῖνο προφανῶς τὸ οἴεσθαι τὸ σῶμα ἐν τῇ κατὰ τοὺς αἰῶνας διαγωγῇ μὴ συνέσεσθαι τῇ ψυχῇ διὰ τὸ δεσμὸν αὐτὸ καὶ πέδας εἶναι, ἵνα μὴ αἰώνιοι γενώμεθα κατάκριτοι δεσμῶται κατ᾽ αὐτοὺς φθορᾶς, ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ φωτὸς ἐσόμενοι. λελυμένου γὰρ ἱκανῶς καὶ ἐξελεγχθέντος τοῦ λόγου, ἐν ᾧ «δεσμὸν τῆς ψυχῆς» ὡρίσαντο εἶναι τὴν σάρκα, λέλυται καὶ τό· «ἵνα μὴ δεσμῶται δι᾽ αὐτὴν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ φωτὸς—ἢν ἀπολαμβάνωμεν—ἐσόμεθα, διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσεται». 25. Ποταπὸν γὰρ λοιπὸν εἰς πειθὼ τοῖς δυσχεραίνουσιν ἕτερον ἀλήθευμα χρὴ δεικνύναι τῶν εἰρημένων ἐναργέστερον, οὗ ἀνέξονται; ἀλλὰ ταύτην μὲν αὐτῶν τὴν φιλονεικίαν καὶ ἐκ τούτων ἄν τις καὶ ἐξ ἑτέρων ἐλέγχοι πλειόνων.
Μετάφραση
Πώς όμως, και μετά την κατασκευή του δεσμού, λέγεται το «ιδού, έθεσα ενώπιόν σου τη ζωή και τον θάνατο, επίλεξε τη ζωή, το αγαθό και το πονηρό, επίλεξε το αγαθό» και το «εάν θέλετε και με εισακούσετε»; Διότι αυτά λέχθηκαν σε ον αυτεξούσιο και όχι σε κάποιον που άγεται από δεσμά και αναγκαιότητα. Ώστε από κάθε άποψη συνάγεται ότι δεν πρέπει να θεωρούμε το σώμα ως πέδες ή φυλακή ή δεσμά, ούτε εξαιτίας αυτών τις ψυχές ως δέσμιες της γης, ωσάν ο Θεός να τις καταδίκασε να δεθούν με χοϊκές πέδες. Διότι πώς θα μπορούσε, από τη στιγμή που δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί αυτό; Είναι δε προφανώς άτοπο και το να νομίζει κανείς ότι το σώμα, κατά την αιώνια διαβίωση, δεν θα συνυπάρχει με την ψυχή εξαιτίας του ότι το ίδιο αποτελεί δεσμό και πέδες, ώστε να μη γίνουμε, κατά τη γνώμη τους, αιώνια καταδικασμένοι δέσμιοι της φθοράς, ενώ θα βρισκόμαστε στη βασιλεία του φωτός. Διότι, αφού καταρρίφθηκε επαρκώς και ελέγχθηκε ο ισχυρισμός με τον οποίο όρισαν τη σάρκα ως «δεσμό της ψυχής», έχει καταρριφθεί και το εξής: «για να μη γίνουμε εξαιτίας της δέσμιοι στη βασιλεία του φωτός —την οποία θα απολαύσουμε—, γι' αυτόν τον λόγο (το σώμα) δεν θα αναστηθεί». 25. Ποια άλλη αλήθεια, λοιπόν, εναργέστερη από τις προειρημένες, πρέπει να υποδείξουμε προς πειθώ όσων δυσφορούν, την οποία να μπορούν να ανεχθούν; Αλλά αυτήν τους τη φιλονικία θα μπορούσε κανείς να την ελέγξει και με αυτά τα επιχειρήματα, αλλά και με πολλά άλλα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες