Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 32:24

Στους θεούς: Διότι εγκαταλείποντας τον αιώνιο Θεό, προσκύνησαν πρόσκαιρο είδωλο, τους οποίους ούτε οι ίδιοι ούτε οι πατέρες τους γνώριζαν. Τον Θεό: Αυτόν που σε δημιούργησε, λέει. Και λησμόνησες: Διότι τόσο πολύ τους ανέχθηκε στην έρημο ακούραστα και εκείνοι τον λησμόνησαν. Είδε: Επειδή τον αθέτησαν, οργίστηκε. Και παροξύνθηκε: Διότι, ενώ αγαπιούνταν ως τέκνα, παρόξυναν τον Θεό. Και είπε: Διότι απορρίφθηκαν από αυτόν, επειδή προσκολλήθηκαν στα είδωλα. Και θα δείξω: Διότι γνώριζε ως Θεός ότι αυτοί μεν θα απορριφθούν, ενώ τα έθνη θα εισέλθουν στην κληρονομία. Ότι είναι γενεά: Διότι διαστράφηκαν μέσα στην πλάνη των ειδώλων. Υιοί: Διότι ονομάζονταν υιοί Θεού, αλλά αθέτησαν την πίστη. Αυτοί: Καθώς προσκύνησαν το χωνευτό μοσχάρι. Εξόργισαν: Θεοποιώντας κωφά και άλαλα (είδωλα) και αθετώντας τον Θεό. Και εγώ: Διότι όταν τα έθνη δέχθηκαν την πίστη, εκείνοι φθόνησαν για τη σωτηρία τους. Με έθνος: Διότι τότε τα έθνη ήταν ασύνετα, αλλά σώθηκαν με τη χάρη, ενώ εκείνοι παροξύνθηκαν. Ότι πυρ: Διότι η οργή του Θεού είναι πιο δραστική από τη φωτιά. Θα καεί: Έως ότου τους κατεβάσω ζωντανούς στον άδη. Θα καταφάει: Τα γεννήματά τους, δηλαδή τα φρονήματα της γήινης πολιτείας. Θα φλέξει: Εννοεί τους δαίμονες, που είναι σαν όρη· και καταφλέχθηκαν οι δυνάμεις τους. Και τα βέλη: Διότι πολεμούνταν κατά παραχώρηση Θεού. Λιώνοντας: Διότι θυμούνταν τα ορτύκια και έλιωναν (από την επιθυμία). Και οπισθότονος: Διότι είχαν πληγεί ανίατα από τον Θεό.

«Δόντια»: Γίνονταν τροφή για τα άγρια ζώα. «Μετά θυμού»: Εννοεί τους δράκοντες, τα μεγάλα φίδια. «Έξωθεν»: Διότι έσφαζαν τα παιδιά τους στους δαίμονες. «Και εκ των»: Διότι από εκεί που ήλπιζαν ειρήνη, από εκεί δέχονταν πόλεμο. «Νεανίσκος»: Νέος και νέα πέθαιναν μαζί. «Θηλάζων»: Τα βρέφη μαζί με τους γέροντες πέθαιναν μαζί. «Είπα»: Διότι οι Ιουδαίοι διασκορπίστηκαν σε όλη τη γη. «Θα παύσω»: Διότι δεν υπάρχει ούτε η ανάμνησή τους ανάμεσα στους ανθρώπους. «Ει μη»: Διότι εξαιτίας των εχθρών τους διατηρήθηκε κάποια ανάμνησή τους. «Και ίνα μη»: Για να μην εξυψωθούν υπέρμετρα οι αντίπαλοι. «Μη είπωσιν»: Για να μην καυχηθούν οι εχθροί τους ότι με τη δική τους δύναμη κατέστρεψαν τους Ιουδαίους. «Και ουχί»: Διότι επρόκειτο να πουν ότι με τη δική τους δύναμη το έκαναν. «Ότι έθνος»: Το έθνος των Ιουδαίων, διότι εξέπεσαν από το σχέδιο του Θεού με το δικό τους θέλημα. «Και ουκ έστιν»: Διότι στερήθηκαν κάθε σύνεση. «Ουκ εφρόνησαν»: Δεν θέλησαν να θυμηθούν όσα έπραξε σε αυτούς ο Θεός από την αρχή. «Καταδεξάσθωσαν»: Δηλαδή να αναμένουν την παρουσία του Χριστού. «Πώς διώξεται»: Πώς καθένας από τους αποστόλους θα αφήσει πίσω του πολλές χιλιάδες. Και εννοεί τον Παύλο. «Και δύο»: Όπως ο Πέτρος και ο Ιωάννης που μετέστρεψαν πολλούς στην πίστη του Χριστού και Θεού. «Ει μη ο Θεός»: Διότι ο Θεός παρέδωσε τα έθνη στα χέρια των αποστόλων, για να σωθούν μέσω της πίστης.

Αλλά αυτοί μεν, σαν εκείνον που πυρπόλησε τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο, ας χαθούν άφαντοι και άγνωστοι, χωρίς να αξιώνονται ούτε της παραμικρής αναφοράς από εμάς, έως ότου παρέλθει η ανομία και ο Θεός σπλαχνιστεί τους δούλους του. Διότι δεν συμβαίνει, δεν συμβαίνει ο Θεός μας να λησμονεί ως το τέλος, ούτε να συγκρατεί τους οικτιρμούς του μέσα στην οργή του, ούτε να μην ευδοκεί πλέον. Απεναντίας, ενώ πατάσσει, θεραπεύει, και ενώ θανατώνει, επιστρέφει και ζωοποιεί. Ακόμη και αν αποστείλει δόντια θηρίων μαζί με τον θυμό εκείνων που σέρνονται πάνω στη γη, εντούτοις συνθλίβει και τα δόντια των λεόντων και συντρίβει το κεφάλι του δράκοντα. Ακόμη και αν τσακίσει σαν καλάμι, εντούτοις επιτιμά και τα θηρία του καλαμιώνα. Ακόμη και αν άλλοι ελπίζουν σε άρματα και άλλοι σε ίππους, εντούτοις ο ίππος είναι ψευδής ελπίδα για σωτηρία, ούτε ευαρεστείται στη σωματική δύναμη του ανθρώπου. Αν δείχνει στον ίδιο του τον λαό σκληρά δοκιμασίες και του κερνάει οίνο κατάνυξης, εντούτοις ετοιμάζει και τράπεζα απέναντι σε εκείνους που τον θλίβουν, και προσφέρει ποτήρι ευφροσύνης που μεθά σαν το πιο δυνατό κρασί.

Και έχοντας λάβει το παιδί τέτοιου είδους γέννηση και από τις δύο πλευρές, είχε ανάλογη και προς τις δύο και την ανατροφή του, και από την πρώτη κιόλας ηλικία αναδείχθηκε θρέμμα της σοφίας, όχι τόσο της αισθητής όσο της νοητής μητέρας, έχοντας θηλάσει στον κατάλληλο καιρό το γάλα και των δύο. Διότι δεν έτυχε να έχει ιδιαίτερα επιδέξια φύση για την εύκολη αφομοίωση των πιο στοιχειωδών μαθημάτων της καθ' ημάς σοφίας· η υπερβολική του όμως επιμέλεια αναπλήρωνε το υστέρημα της φύσης του. Επιπλέον δε, εφηύρε και ένα πολύ σοφό τέχνασμα, πραγματικά άξιο της θείας χάρης που επρόκειτο να του δοθεί αργότερα, μέσω του οποίου ανόρθωσε την αδυναμία της φύσης του. Διότι, αφού ζήλωσε την πίστη της αιμορροούσας και πίστεψε χωρίς κανένα δισταγμό ότι, αν αγγίξει μόνο και αυτός το κράσπεδο των ιματίων του Ιησού, θα αποβάλει αμέσως την ασθένεια της φύσης του, όπως εκείνη την αρρώστια της, προσέρχεται κρυφά στην εκκλησία, και αφού τρύπωσε κάτω από την ιερή τράπεζα την ώρα που ο ιερέας επρόκειτο να τελέσει τη θεία μυσταγωγία, και παραμένοντας εκεί μέχρι την ολοκλήρωση της τελετής, αφού άγγιξε με το κεφάλι του το θείο πέπλο το οποίο ονομάζουμε ενδυτή, αποχώρησε έπειτα από εκεί κρυφά και πάλι, έχοντας λάβει τη χάρη ακριβώς όπως πίστεψε, σε τέτοιο βαθμό ώστε αμέσως να αποστηθίσει τη δεύτερη ωδή του Μωυσή με μία μόνο μελέτη.