Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 32:3

Αυτό από παλιά αναφώνησε και ο ιεροφάντης Μωυσής λέγοντας: «Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό του, δώστε μεγαλωσύνη στον Κύριο και Θεό μας». (A f. 30 b, E f. 82, F f. 766 b, H f. 86 b) Επειδή, δηλαδή, ήταν ο Θεός αρρήτως σαρκωμένος, μόνος αυτός γνώριζε το αγαθό και ήταν ελεύθερος από την πονηριά που υπάρχει στους ανθρώπους. Αυτό δε είναι γνώρισμα της ανώτατης από όλες τις ουσίες, διότι το κατά φύση και σταθερά και αμετάβλητα αγαθό θα άρμοζε αποκλειστικά και μόνο σε αυτήν: «Διότι κανείς δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Σωτήρα. Επομένως, μην αντικρίζεις απλώς ως βρέφος αυτόν που κείτεται στη φάτνη, αλλά ως τον πλούσιο Θεό που βρίσκεται στη δική μας πτωχεία, και για τον λόγο αυτό δοξολογείται και από τους ίδιους τους αγίους αγγέλους. Τέτοιος ακριβώς ήταν και ο ύμνος: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Διότι οι άγγελοι και όλες οι ανώτατες δυνάμεις, διατηρώντας την τάξη που τους έχει οριστεί, βρίσκονται σε ειρήνη με τον Θεό. Επειδή με κανέναν τρόπο δεν παραβαίνουν το δικό Του θέλημα, αλλά παραμένουν στη σταθερότητα της δικαιοσύνης και του αγιασμού. Εμείς όμως οι ταλαίπωροι, έχοντας αντιτάξει τις δικές μας επιθυμίες απέναντι στα θελήματα του Δεσπότη, έχουμε λάβει θέση εχθρών απέναντί Του.

«Ας αναμένεται»: Διότι ο λόγος του Θεού κατέρχεται άφθονος και ωφέλιμος [ως βροχή]. «Και ας κατέλθει»: Δηλαδή, με πραότητα και ησυχία. «Σαν τη βροχή»: Διότι τα λόγια του Θεού δεν πλήττουν, αλλά ωφελούν. «Ότι το όνομα»: Διότι δεν εισάγω όνομα άλλου θεού. «Δώστε»: Δηλαδή, δώστε δόξα και κατανοήστε τα λεγόμενα. «Ο Θεός»: Διότι ο Θεός ποτέ δεν ψεύδεται ούτε έπραξε κάτι ψευδές. «Και όλες»: Διότι τίποτα δεν είναι άκριτο [στον Θεό] ή ατελές. «Ο Θεός είναι πιστός»: Διότι τι άδικο έγινε ποτέ από τον Θεό προς εσάς, ω Ιουδαίοι; «Δίκαιος»: Διότι οι Ιουδαίοι, αν και πάντοτε ευεργετούνταν με δικαιοσύνη και οσιότητα, δεν παρέμειναν σταθεροί. «Αμάρτησαν»: Σε αυτόν. <Διότι σε ποιον>, λέει, αμάρτησαν τα γεμάτα ψεγάδια τέκνα; «Γενεά»: Εννοεί τη γενεά των Ιουδαίων, διότι αν και ευεργετούνταν διαρκώς, διαστρέφονταν από την πονηρία. «Αυτά»: Τέτοια, λέει, ανταποδώσατε στον Θεό, σαν αυτά που λάβατε από αυτόν. «Λαός»: Ο Θεός μέμφεται τον λαό των Ιουδαίων, επειδή παραφρόνησε απέναντι στον Θεό. «Δεν είναι αυτός»: Δεν εξέλεξε εσένα <εσάς> ο Θεός από όλα τα έθνη, και εσύ δεν αθέτησες τον Θεό <αυτόν>; «Και εποίησε»: Διότι πλάστηκες από τον Θεό και δημιουργήθηκες, και ούτε έτσι δεν υποτάχθηκες στον Θεό. «Θυμηθείτε»: Θυμηθείτε, λέει, από την αρχή της κτίσεως όσα έκανε ο Θεός στους πατέρες σας και σε εσάς, και παρ' όλα αυτά τον αθετήσατε. «Κατανοήστε»: Αναλογιστείτε, λέει, όσα έκανε σε εσάς ο Θεός από γενεά σε γενεά.

Και έχοντας λάβει το παιδί τέτοιου είδους γέννηση και από τις δύο πλευρές, είχε ανάλογη και προς τις δύο και την ανατροφή του, και από την πρώτη κιόλας ηλικία αναδείχθηκε θρέμμα της σοφίας, όχι τόσο της αισθητής όσο της νοητής μητέρας, έχοντας θηλάσει στον κατάλληλο καιρό το γάλα και των δύο. Διότι δεν έτυχε να έχει ιδιαίτερα επιδέξια φύση για την εύκολη αφομοίωση των πιο στοιχειωδών μαθημάτων της καθ' ημάς σοφίας· η υπερβολική του όμως επιμέλεια αναπλήρωνε το υστέρημα της φύσης του. Επιπλέον δε, εφηύρε και ένα πολύ σοφό τέχνασμα, πραγματικά άξιο της θείας χάρης που επρόκειτο να του δοθεί αργότερα, μέσω του οποίου ανόρθωσε την αδυναμία της φύσης του. Διότι, αφού ζήλωσε την πίστη της αιμορροούσας και πίστεψε χωρίς κανένα δισταγμό ότι, αν αγγίξει μόνο και αυτός το κράσπεδο των ιματίων του Ιησού, θα αποβάλει αμέσως την ασθένεια της φύσης του, όπως εκείνη την αρρώστια της, προσέρχεται κρυφά στην εκκλησία, και αφού τρύπωσε κάτω από την ιερή τράπεζα την ώρα που ο ιερέας επρόκειτο να τελέσει τη θεία μυσταγωγία, και παραμένοντας εκεί μέχρι την ολοκλήρωση της τελετής, αφού άγγιξε με το κεφάλι του το θείο πέπλο το οποίο ονομάζουμε ενδυτή, αποχώρησε έπειτα από εκεί κρυφά και πάλι, έχοντας λάβει τη χάρη ακριβώς όπως πίστεψε, σε τέτοιο βαθμό ώστε αμέσως να αποστηθίσει τη δεύτερη ωδή του Μωυσή με μία μόνο μελέτη.

Αυτόν λοιπόν γεννά ο Πατέρας χωρίς μητέρα· παράδοξο θαύμα, διότι εσύ γέννησες, Αγνή, Θεό μαζί και άνθρωπο. Ωδή β'. Επειδή επικαλέστηκα το όνομα του Κυρίου, <ας δώσουμε> μεγαλωσύνη σε Αυτόν. Στο φως του προσώπου Σου αξίωσε τον δούλο Σου να ευφραίνεται, Κύριε.