Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 32:41

των οποίων το στέαρ έτρωγαν και έπιναν αντί γι' αυτούς εκείνοι που τους προσέφεραν θυσίες ως θεούς. Ας αναστηθούν, ας έλθουν τώρα για να βοηθήσουν εσάς που κρίνεσθε. Και ας γίνουν, δηλαδή θα σας γλιτώσουν από την κρίση. Δείτε, δείτε τώρα και μάθετε ποιος είμαι εγώ, τον οποίο σταυρώσατε. Τώρα, λέει, κατανοήστε ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από εμένα. Εγώ θα θανατώσω, διότι εγώ έχω την εξουσία της ζωής και του θανάτου. Θα πατάξω, διότι εγώ είμαι Θεός εξουσιαστής. Και δεν υπάρχει κανείς, διότι όλοι πρέπει να παραστούν ενώπιον του βήματός μου. Διότι θα υψώσω, θα την υψώσω, λέει, πάνω από όλα τα έθνη. Και θα ορκιστώ, διότι ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μεταμεληθεί. Και θα πω, ώστε να μάθουν όλοι ότι εγώ είμαι ζωντανός Θεός. Διότι θα ακονίσω, ο λόγος, λέει, του Θεού, που αστράφτει περισσότερο από την αστραπή, για τον οποίο ο Παύλος λέει: ο λόγος του Θεού είναι πιο κοφτερός από κάθε δίστομη μάχαιρα. Και θα πιάσει, θα αρχίσω, λέει, λοιπόν την κρίση. Δηλαδή, ως η κρίση του Θεού. Και θα ανταποδώσει, θα ανταποδώσω, λέει, στους Ιουδαίους, για όσα με ασέβεια έπραξαν εις βάρος μου, και σε όλους τους ασεβείς. Και σε αυτούς που μισούν, σε όσους δεν πίστεψαν στην παρουσία του Κυρίου, θα ανταποδώσω με τις τιμωρίες της γέεννας. Θα μεθύσω, κατακόβοντας τους δαίμονες μαζί με τους αμαρτωλούς και καταστρέφοντάς τους. Και η μάχαιρα, η ρομφαία, για την οποία λέει: θα δώσω εντολή στη ρομφαία και θα τους παραλάβει. Από το αίμα, από τους φονείς και τους κλέφτες θα εκδικήσω για λογαριασμό των αδικηθέντων.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΑ΄. — Περί της κρίσεως και της δικαιοσύνης του Θεού, και ότι απονέμει στον καθένα σύμφωνα με την αξία του, και δεν προσωποληπτεί. «Ο Κύριος ο Θεός σας, αυτός είναι ο Θεός των θεών, και ο Κύριος των κυρίων· ο Θεός ο μέγας, και ο ισχυρός, και ο φοβερός· ο οποίος δεν κάνει διακρίσεις προσώπων, ούτε δέχεται δώρα.» «Ο Θεός, αληθινά είναι τα έργα του, και όλοι οι δρόμοι του είναι δίκαιη κρίση. Θεός πιστός, και δεν υπάρχει αδικία σε αυτόν· το χέρι μου θα αναλάβει την κρίση, και θα εκδικηθώ, και θα ανταποδώσω τη δίκαιη τιμωρία στους εχθρούς, και σε όσους μισούν.» «Ο Κύριος ανέβηκε στους ουρανούς, και βρόντηξε.»

Επειδή ποιος δεν κατανύσσεται, όταν ακούει τον μεν Μωυσή να λέει εκ προσώπου του Θεού για τους αμαρτωλούς ότι: «Φωτιά έχει ανάψει από τον θυμό μου· θα καίει έως τον κατώτατο άδη. Θα καταφάει τη γη και τα γεννήματά της· θα καταφλέξει τα θεμέλια των ορέων. Θα συσσωρεύσω επάνω τους συμφορές και θα εξαντλήσω τα βέλη μου εναντίον τους;». Και πάλι: «Θα ακονίσω σαν αστραπή τη μάχαιρά μου, και το χέρι μου θα αναλάβει την κρίση· και θα αποδώσω δικαιοσύνη στους εχθρούς και θα ανταποδώσω σε όσους με μισούν». Τον δε Ησαΐα να βοά: «Ποιος θα σας αναγγείλει ότι καίει φωτιά; Ποιος θα σας αναγγείλει τον αιώνιο τόπο;»

Έπειτα, βεβαιώνει με όρκο για να δώσουν προσοχή στα λεγόμενά του, και μάλιστα με τον συνήθη όρκο των ανθρώπων που ορκίζονταν εκείνη την εποχή. Διότι ύψωναν προς τον ουρανό το δεξί χέρι και ο όρκος ήταν: «Μα τον ζώντα Θεό, θα γίνει τούτο ή εκείνο». Συγκαταβαίνοντας στην ίδια αυτή συνήθεια και ο Θεός, λέει: «Θα υψώσω προς τον ουρανό το χέρι μου και θα ορκιστώ στη δεξιά μου λέγοντας: Εγώ ζω εις τον αιώνα». Δηλαδή, εάν δεν αποστατήσετε από εμένα, εγώ θα πατάξω τους εχθρούς μας. «Διότι θα ακονίσω σαν την αστραπή τη ρομφαία μου και το χέρι μου θα επιληφθεί της κρίσεως», δηλαδή, θα προστατεύσω τον λαό μου και «θα ανταποδώσω εκδίκηση στους εχθρούς και θα ανταποδώσω σε αυτούς που μισούν».

Ζ'. Επειδή λοιπόν έπρεπε αυτοί να ασεβούν και με λόγια και με έργα, όσα μεν επιλέγουν να αθετούν απέναντι στον Θεό, ασελγούν με τη γλώσσα· όσα δε είναι δυνατόν, με βέβηλα χέρια τα άγια μολύνουν· διότι έτσι γι' αυτούς, είτε από τη μία πλευρά είτε και από τις δύο, ή τουλάχιστον με έναν τρόπο, πάντως το να αμαρτάνουν είναι επιδίωξή τους· γι' αυτό κατασκεύασαν δόλια σχέδια εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού, και βουλεύτηκαν, ή μάλλον έπραξαν, εναντίον των αγίων Του. Πόσο μεγάλο είναι το πλήθος της μακροθυμίας, της ανοχής και της αγαθότητας του Θεού! Πώς την κτίση, που σείεται και βρυχάται για να εκδικηθεί την τόλμη των χριστομάχων, την συγκράτησε και δεν την άφησε; Πώς δεν επέτρεψε καθόλου στα στοιχεία του κόσμου να τους κάνουν να πάθουν όσα δίκαια έπρεπε να πάθουν; Το τόξο τεντώνεται και συγκρατείται, το οποίο ετοιμάζεται για τα όργανα του θανάτου; Το ακονισμένο και αστραφτερό ξίφος και τα ακονισμένα βέλη, που πρόκειται να μεθύσουν και να χορτάσουν από το αίμα των ασεβών, δεν εξαπολύονται; Οι φωστήρες δεν κρύβουν το φως τους, ούτε σταματούν την πορεία τους, αλλά, ενώ αυτά οικονομούνται από τη φιλανθρωπία και την αγαθότητα του Θεού, ούτε καλύτερους κάνει τους ασύνετους, ούτε τους οδηγεί σε συναίσθηση των τολμημάτων τους, αλλά μάλλον γίνεται αφορμή και αιτία για να ενεργούν ανόσια. Πώς λοιπόν κάποιος από τους σώφρονες και συνετούς θα μπορούσε να ονομάσει αυτήν την άθεη παράταξη;

Διότι, παρόλο που έχουμε αρνηθεί να υμνούμε τα κατορθώματα των βαρβάρων, όμως, επειδή Εκείνος που συλλαμβάνει τους σοφούς με την ίδια τους τη σοφία γκρέμισε σε πολλά τους υπερόπτες και γέμισε τα πρόσωπά τους με ατιμία και τους παρέδωσε σε όλεθρο από έθνη πιο βάρβαρα από αυτούς, οφείλουμε και εμείς να μην επιλέξουμε τη σιωπή μέχρι τέλους, αλλά να χρησιμοποιήσουμε τον λόγο για να ομολογήσουμε τα θαυμάσια του Θεού, ο οποίος λέει: «Ζω εγώ εις τον αιώνα, και θα ανταποδώσω δικαιοσύνη στους εχθρούς μου και εξολόθρευση σε αυτούς που με μισούν», και πάλι προς τον Αβραάμ: «Το δε έθνος, στο οποίο θα δουλεύσουν, θα το κρίνω εγώ.» Έτσι λοιπόν είχαν αυτά, και η ωραία πόλη του Κωνσταντίνου, το κοινό καύχημα και θέμα συζήτησης όλων των εθνών, κάηκε από τη φωτιά και αμαυρώθηκε, αλώθηκε και αδειάστηκε από όλο της τον πλούτο, τόσο τον δημόσιο όσο και αυτόν που ανήκε στον λαό και όσον είχε αφιερωθεί στον Θεό, από δυτικά φύλα σκόρπια, κατά το πλείστον αδύναμα και ανώνυμα, τα οποία είχαν συγκροτηθεί για ληστρική εκστρατεία, χρησιμοποιώντας ως όργανο και ως ευπαρουσίαστο προσωπείο της εναντίον μας κίνησής τους το ότι έστρεψαν την πρύμνη για να αμυνθούν υπέρ του Ισαακίου από τον οίκο των Αγγέλων και εκείνου που αυτός γέννησε (του γιου του), κακώς, για την απώλεια της πατρίδας, τον οποίο έφεραν μαζί τους ως το πιο καλό και επιθυμητό για αυτούς λάφυρο. Διότι η νωθρότητα και η αδράνεια αυτών που διαχειρίζονταν τις υποθέσεις των Ρωμαίων, έφερε μέσα τους ληστές ως δικαστές και τιμωρούς μας.

Και έχοντας λάβει το παιδί τέτοιου είδους γέννηση και από τις δύο πλευρές, είχε ανάλογη και προς τις δύο και την ανατροφή του, και από την πρώτη κιόλας ηλικία αναδείχθηκε θρέμμα της σοφίας, όχι τόσο της αισθητής όσο της νοητής μητέρας, έχοντας θηλάσει στον κατάλληλο καιρό το γάλα και των δύο. Διότι δεν έτυχε να έχει ιδιαίτερα επιδέξια φύση για την εύκολη αφομοίωση των πιο στοιχειωδών μαθημάτων της καθ' ημάς σοφίας· η υπερβολική του όμως επιμέλεια αναπλήρωνε το υστέρημα της φύσης του. Επιπλέον δε, εφηύρε και ένα πολύ σοφό τέχνασμα, πραγματικά άξιο της θείας χάρης που επρόκειτο να του δοθεί αργότερα, μέσω του οποίου ανόρθωσε την αδυναμία της φύσης του. Διότι, αφού ζήλωσε την πίστη της αιμορροούσας και πίστεψε χωρίς κανένα δισταγμό ότι, αν αγγίξει μόνο και αυτός το κράσπεδο των ιματίων του Ιησού, θα αποβάλει αμέσως την ασθένεια της φύσης του, όπως εκείνη την αρρώστια της, προσέρχεται κρυφά στην εκκλησία, και αφού τρύπωσε κάτω από την ιερή τράπεζα την ώρα που ο ιερέας επρόκειτο να τελέσει τη θεία μυσταγωγία, και παραμένοντας εκεί μέχρι την ολοκλήρωση της τελετής, αφού άγγιξε με το κεφάλι του το θείο πέπλο το οποίο ονομάζουμε ενδυτή, αποχώρησε έπειτα από εκεί κρυφά και πάλι, έχοντας λάβει τη χάρη ακριβώς όπως πίστεψε, σε τέτοιο βαθμό ώστε αμέσως να αποστηθίσει τη δεύτερη ωδή του Μωυσή με μία μόνο μελέτη.