Τετηρήκαμεν δὲ πολλαχοῦ τὸν ὁρώμενον τόπον οὐρανὸν λεγόμενον (διὰ τὸ ναστὸν καὶ συνεχὲς τοῦ ἀέρος ἐναργῶς ἡμῶν ταῖς ὄψεσιν ὑποπίπτοντος, καὶ παρὰ τὸ ὁρᾶσθαι τῆς τοῦ οὐρανοῦ προσηγορίας ἀξιουμένου) ἐν οἷς φησι, Τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ πάλιν· Τὰ πετόμενα κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. Τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ, Ἀναβαίνουσιν ἕως τῶν οὐρανῶν. Καὶ Μωϋσῆς εὐλογῶν τὴν φυλὴν τοῦ Ἰωσὴφ, ἀπὸ ὡρῶν οὐρανοῦ, καὶ δρόσου, καὶ ἀπὸ ἡλίου τροπῶν, καὶ συνόδων μηνῶν, καὶ ἀπὸ κορυφῆς ὀρέων καὶ βουνῶν ἀεννάων τὰς εὐλογίας δίδωσιν, ὡς τοῦ περὶ γῆν τόπου διὰ τῆς ἐν τούτοις εὐταξίας εὐθηνουμένου. Ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς κατάραις τῷ Ἰσραὴλ, Ἔσται σοι, φησὶν, ὁ ὑπὲρ κεφαλῆς οὐρανὸς χαλκοῦς. Τί τοῦτο λέγων; Τὴν παντελῆ ξηρασίαν καὶ ἐπίλειψιν τῶν ἀερίων ὑδάτων, δι᾽ ὧν τῇ γῇ τὸ γόνιμον τῶν καρπῶν ἐνυπάρχει. Ὅταν οὖν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φέρεσθαι λέγῃ δρόσον ἢ ὑετὸν, περὶ ὑδάτων νοοῦμεν ὅσα τὴν ἄνω κατέχειν διατέτακται χώραν. Συναγομένων γὰρ τῶν ἀναθυμιάσεων περὶ τὸ ὕψος, καὶ πυκνουμένου τοῦ ἀέρος ταῖς ἐκ τῶν πνευμάτων πιλήσεσιν, ὅταν μὲν αἱ τέως ἀτμοειδῶς καὶ λεπτῶς ἐνεσπαρμέναι τῷ νέφει νοτίδες ἀλλήλαις προσχωρήσωσι, σταγόνες γίγνονται, τῷ βάρει τῶν συγκριθέντων φερόμεναι πρὸς τὸ κάτω· καὶ αὕτη ὑετοῦ γένεσις.
Μετάφραση
Έχουμε παρατηρήσει, εξάλλου, σε πολλά σημεία ότι ο ορατός χώρος ονομάζεται ουρανός (επειδή η συμπαγής και συνεχής υφή του αέρα υποπίπτει καθαρά στην όρασή μας, και λόγω του ότι οράται, αξιώνεται της ονομασίας του ουρανού), σε χωρία όπου λέγει: «Τα πετεινά του ουρανού». Και πάλι: «Τα πετώμενα κατά το στερέωμα του ουρανού». Τέτοιο είναι και το: «Αναβαίνουν έως των ουρανών». Και ο Μωυσής, ευλογώντας τη φυλή του Ιωσήφ, παρέχει τις ευλογίες από τις ώρες του ουρανού, και τη δροσιά, και από τις τροπές του ηλίου, και τις συνόδους των μηνών, και από τις κορυφές των ορέων και των αέναων βουνών, διότι ο χώρος γύρω από τη γη ευημερεί μέσω της ευταξίας που υπάρχει σε αυτά. Αλλά και στις κατάρες προς τον Ισραήλ, λέγει: «Ο ουρανός πάνω από το κεφάλι σου θα είναι χάλκινος». Τι εννοεί με αυτό; Την παντελή ξηρασία και την έλλειψη των εναέριων υδάτων, μέσω των οποίων υπάρχει στη γη η γονιμότητα των καρπών. Όταν, λοιπόν, λέγει ότι φέρεται από τον ουρανό δροσιά ή υετός (βροχή), εννοούμε εκείνα τα ύδατα τα οποία έχουν διαταχθεί να κατέχουν τον ανώτερο χώρο. Διότι, όταν συγκεντρώνονται οι αναθυμιάσεις στο ύψος, και συμπυκνώνεται ο αέρας από τις συμπιέσεις των ανέμων, όταν πια οι υγρασίες που προηγουμένως ήταν διεσπαρμένες στο νέφος με μορφή λεπτού ατμού ενωθούν μεταξύ τους, γίνονται σταγόνες, οι οποίες, λόγω του βάρους των στοιχείων που ενώθηκαν, φέρονται προς τα κάτω· και αυτή είναι η γένεση του υετού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες