Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 33:2

Και όμως, ω Δαβίδ, τέτοια λόγια δεν είπε, όπως εσύ: «Έως πότε, Κύριε, θα με ξεχνάς ολοκληρωτικά;» Αναλογίσου, λοιπόν, τα όσα αφορούν τον Μωυσή και τα όσα αφορούν εσένα. Εσύ, ω Δαβίδ, ανατράφηκες σε χωριό· εκείνος σε πόλη. Εσύ κρατήθηκες από αγροτικά χέρια· εκείνος γαλουχήθηκε σε βασιλικές αγκάλες. Εσύ από βρέφος ήσουν ποιμένας προβάτων· εκείνος από παιδί φύλακας των γραμμάτων· διότι «εκπαιδεύτηκε ο Μωυσής σε όλη τη σοφία των Αιγυπτίων». Τα δικά σου δάχτυλα κούρδισαν όργανο· τα δικά του δάχτυλα κατέγραψαν τη δημιουργία του ουρανού και της γης. Τα δικά σου χέρια κατασκεύασαν δεκάχορδο ψαλτήρι· τα δικά του χέρια επέφεραν στους Αιγυπτίους μάστιγα δέκα πληγών, ενώ στον Ισραήλ έφεραν τη σάλπιγγα του Δεκαλόγου. Η δική σου τροφή ως ποιμένα ήταν γάλα και τυρί· η δική του τροφή ήταν το μάννα και ο ουράνιος άρτος [...] εκείνος ψάλλει και ο Φαραώ καταποντίζεται. Εσύ έκοψες την άκρη από το πανωφόρι του Σαούλ· εκείνος έσχισε τον βυθό της θάλασσας. Εσύ επιθύμησες να πιεις νερό από το πηγάδι της Βηθλεέμ· εκείνος ήπιε από την ακρότομη πέτρα νερό πιο γλυκό από το μέλι. Εσύ, προσδοκώντας τον Δεσπότη, προσεύχεσαι: «Φανέρωσε το πρόσωπό σου στον δούλο σου»· εκείνος απόλαυσε τη θεοπτία λέγοντας: «Ο Κύριος ήλθε από το Σινά και φανερώθηκε σε εμάς από το κατάσκιο όρος». Σε εσένα, όσο ζεις, αποκαλύπτομαι και συνομιλώ· τον Μωυσή όμως και μετά θάνατον τον παρουσιάζω δίπλα μου και του ομιλώ στο όρος, μεταμορφούμενος ενώπιον των αποστόλων.

Επομένως, είχε λάβει χώρα μεν η παρουσία του Κυρίου· η οπτασία όμως δεν ήταν δική του, αλλά ήταν φανερά των αγγέλων που τον δορυφορούσαν, μέσω των οποίων, προς ωφέλεια του λαού, κατέστησε την οπτασία φοβερή και καταπληκτική, προνοώντας ώστε να στερεώσει μέσα τους ταυτόχρονα την ευλάβεια, τον φόβο και την πίστη προς αυτόν, με σκοπό τη διαφύλαξη και την τήρηση των νόμων που επρόκειτο να τους παραδοθούν. Και το ότι βέβαια ήταν πολλοί οι άγγελοι που διακονούσαν τον Κύριο κατά τη νομοθεσία, ο ίδιος ο Μωυσής το επιβεβαιώνει στις ευλογίες του λέγοντας: «Ο Κύριος ήλθε από το Σινά και φανερώθηκε σε εμάς από το Σηείρ, και έσπευσε από το όρος Φαράν μαζί με μυριάδες από την Κάδης, εκ δεξιών του βρίσκονταν άγγελοι μαζί του», και τα εξής. Γι' αυτόν τον λόγο και ο Στέφανος στις Πράξεις των Αποστόλων, απευθυνόμενος προς τον λαό, λέει: «Εσείς που λάβατε τον νόμο με διαταγές αγγέλων, και δεν τον τηρήσατε».

Εφόσον δε ο Δεσπότης δικαιώνει, ποιος είναι αυτός που θα κατακρίνει; Και πώς, εάν δεν παραμένουν στη δική τους μακαριότητα, ο μέγας Μωυσής γράφει για τον Θεό των όλων, ότι εκ δεξιών Του υπάρχουν άγγελοι μαζί Του; Διότι δεν είναι δυνατόν, όπως νομίζω, να διατυπωθεί πιο ένδοξος λόγος για αυτούς από το ότι οι άγγελοι του Θεού προΐστανται των εθνών, και ότι ο λαός που προήλθε από τον Ιακώβ έγινε μερίδα του Κυρίου, ανυψώνοντάς τους σε τόσο μεγάλο ύψος, ώστε να φθάσουν σε διαμοιρασμό με τον Κύριο. Διότι, ακόμη και αν διατυπώθηκε κάπως υπερβολικά χάριν της δόξας του λαού, εντούτοις αποδίδει στους αγγέλους δόξα όχι τυχαία.

Ο ασκητής, δοκιμαζόμενος διά της υπομονής των πειρασμών, καθαιρόμενος διά της σωματικής παιδαγωγίας και τελειούμενος διά της επιμελείας των υψηλών θεωρημάτων, αξιώνεται της θείας παρακλήσεως. Διότι, όπως λέει ο Μωυσής, ο Κύριος ήλθε από το Σινά, δηλαδή από τους πειρασμούς, και εμφανίστηκε σε εμάς από το Σηείρ, δηλαδή από τους σωματικούς πόνους, και κατέπαυσε προερχόμενος από το όρος Φαράν μαζί με τις μυριάδες της Κάδης, δηλαδή από το όρος της πίστεως μαζί με μυριάδες άγιες γνώσεις. Οε'. Ο Ηρώδης επέχει θέση σαρκικού φρονήματος, ο Πιλάτος της αισθήσεως, ο Καίσαρας των αισθητών πραγμάτων, και οι Ιουδαίοι των ψυχικών λογισμών. Όταν, λοιπόν, η ψυχή από άγνοια προσκολληθεί στα αισθητά, προδίδει τον Λόγο στην αίσθηση προς θάνατον, επικυρώνοντας εναντίον του εαυτού της με την ομολογία της τη βασιλεία των φθαρτών πραγμάτων. Διότι λένε οι Ιουδαίοι: «Δεν έχουμε άλλον βασιλιά παρά μόνον τον Καίσαρα».