Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 33:6

Και ότι βέβαια αυτά έτσι έχουν και οι νεκροί έχουν ελπίδα αιώνιας ζωής και «όσοι βρίσκονται στα μνήματα θα αναστηθούν», κάλεσέ μου πάλι ως αξιόπιστο μάρτυρα τον Μωυσή. Διότι, όταν αμάρτησε ο Ρουβήμ, τον καταράστηκε ο πατέρας του, ο άγιος πατριάρχης Ιακώβ, και λέει: «Ρουβήμ, πρωτότοκέ μου και αρχή των τέκνων μου, εξύβρισες σαν το νερό· να μην αναβράσεις (υπερισχύσεις). Διότι ανέβηκες στην κλίνη του πατέρα σου και την αποκάλυψας», λέει, «εκεί που ανέβηκες». Στο εβραϊκό όμως κείμενο υπάρχει η λέξη «ελθωθάρ», η οποία ερμηνεύεται «να μην επιστρέψεις» ή «να μην προστεθείς» ή πάλι «να μην περισσεύσεις», και με απλή απόδοση της λέξης «να μην αναβράσεις»· οι δε ερμηνευτές έτσι το απέδωσαν. Και αν θέλεις να μάθεις ότι αυτά έτσι έχουν και ότι ορίστηκε θάνατος από τον πατέρα σε αυτόν που αμάρτησε, ο Μωυσής θα σου το σαφηνίσει. Διότι, ευλογώντας και αυτός τις δώδεκα φυλές, όταν έφτασε στον Ρουβήμ και γνωρίζοντας ότι ο Λευί είναι ιερέας (επειδή από τα χέρια της ιεροσύνης λύνονταν και δένονταν τα αμαρτήματα), λέει: «Ας ζήσει ο Ρουβήμ και ας μην πεθάνει». Πώς όμως μπορούσε να ζήσει αυτός που είχε ταφεί πριν από εκατόν είκοσι έξι χρόνια; Αλλά επειδή γνώριζε ότι η ανάσταση επρόκειτο εξάπαντος να συμβεί, και γνώριζε τον δεύτερο θάνατο, αυτόν της καταδίκης κατά την ημέρα της κρίσεως, θέλοντας να τον ανακουφίσει από τα μέλλοντα αντί της μίας τιμωρίας, λέει «ας ζήσει» (εννοώντας, στην ανάσταση· διότι γνώριζε ότι όλοι θα ζήσουν) «και ας μην πεθάνει», δηλαδή να μην περιβληθεί τον δεύτερο θάνατο, αυτόν της καταδίκης και της αιώνιας βασάνου.

Διότι, αν τον απασχολούσε η απώλεια της ζωής του, θα αρκούσε να πει μόνο «ας ζήσει ο Ρουβήμ»· επειδή όμως υποδηλώνει τα μέλλοντα, λέει «ας ζήσει ο Ρουβήμ και ας μην πεθάνει».

Εξάλλου, και η ράβδος του Ααρών που βλάστησε, αν και ήταν ξερή, έφερε και πάλι καρπό για την ελπίδα της ζωής, υποδηλώνοντας ότι τα νεκρά σώματά μας πρόκειται να αναστηθούν και οδηγώντας τα προς την ανάσταση· παρομοίως και η ξύλινη ράβδος του Μωυσή, η οποία έλαβε ζωή κατά το θέλημα του Θεού και έγινε φίδι, φανέρωνε την ανάσταση. Αλλά και ο Μωυσής, ευλογώντας τους απογόνους του Ρουβήν, λέει «ας ζήσει ο Ρουβήν και ας μην πεθάνει», αναφερόμενος σε αυτόν που προ πολλού είχε πεθάνει, για να δείξει ότι υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, καθώς και κρίση δεύτερου θανάτου προς καταδίκην. Γι' αυτό του αποδίδει δύο ευλογίες, λέγοντας το «ας ζήσει» για την ανάσταση και το «ας μην πεθάνει» για την κρίση, μη εννοώντας ως θάνατο την απαλλαγή από το σώμα, αλλά τον θάνατο της καταδίκης. Αρκούν λοιπόν αυτά τα λίγα για την αναίρεση αυτών των απόψεων. Έχουν όμως και κάποια άλλα έθιμα γεμάτα ανοησία, να πλένονται με ούρα όταν επιστρέφουν από τα ξένα, θεωρώντας δήθεν ότι έχουν μιανθεί· να βαπτίζονται στο νερό μαζί με τα ρούχα τους, όταν αγγίξουν κάποιον αλλοεθνή. Διότι θεωρούν ως μίασμα το να αγγίξουν ή να έλθουν σε επαφή με κάποιον άλλο άνθρωπο που ανήκει σε άλλο δόγμα. Μεγάλη είναι η παραφροσύνη τους. 4. Το πώς δε ελέγχεται άμεσα η ανοησία τους, επίστησε την προσοχή σου, ω θαυμασιότατε, και θα το καταλάβεις. Διότι τον νεκρό αμέσως τον βδελύσσονται, ενώ οι ίδιοι είναι νεκροί εξαιτίας των έργων τους. Το ότι ο νεκρός δεν είναι κάτι το βδελυρό το μαρτυρεί όχι μία, αλλά πολλές μαρτυρίες, και ότι ο νόμος μιλούσε αινιγματικά.