Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 34:2

Καθορίζει δε σε αυτό τα σχετικά με την ευλογία για όσους τηρούν τον νόμο και την κατάρα για όσους τον παραβαίνουν· ώστε η μεν ευλογία να απαγγέλλεται στο όρος Γαριζίν από τους εξής: τον Συμεών, τον Λευί, τον Ιούδα, τον Ισαχάρ, τον Ιωσήφ και τον Βενιαμίν· η δε κατάρα στο όρος Γαιβάλ από τον Ρουβίμ, τον Γαδ, τον Ασήρ, τον Ζαβουλών, τον Δαν και τον Νεφθαλείμ. Προς υπενθύμιση δε και διαρκή μελέτη, έγραψε κατόπιν προσταγής του Κυρίου τη μεγάλη Ωδή· ώστε, αφού τη μάθουν καλά και τη μελετούν πάντοτε, να μην ξεχάσουν τον Θεό. Και αφού ευλόγησε την κάθε φυλή και κατέγραψε την ευλογία, και αφού έθεσε τα χέρια του πάνω στον Ιησού του Ναυή, ώστε να τον αποδεχθούν σύμφωνα με την προσταγή του Θεού, ανέβηκε κατόπιν στο όρος Αβαρίμ, δηλαδή στο Αβαύ, και πέθανε εκεί σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου σε ηλικία 120 ετών, χωρίς να έχουν εξασθενήσει τα μάτια του, ούτε να έχει φθαρεί το πρόσωπό του· και κανείς δεν γνωρίζει τον τάφο του μέχρι τη σημερινή ημέρα.

Διότι μέσω αυτού έχουμε δεχθεί και το να ονομαζόμαστε υιοί του Υψίστου, λαμβάνοντας τη χάρη της υιοθεσίας και όχι τη φύση Του. Ή μήπως, ενώ ήταν άφθαρτος και απαθής και αθάνατος, δεν ντύθηκε τη δική μας παθητή και φθαρτή και θνητή σάρκα, για να μας απαλλάξει από τα πάθη και να μας λυτρώσει από κάθε φθορά και να μας γλιτώσει από τα δεσμά του θανάτου και τις πολύπλοκες αλυσίδες; Αυτό άλλωστε και έκανε και εκπλήρωσε και θεοπρεπώς ολοκλήρωσε· διότι δεν είναι δυνατόν ο Θεός να αποτυγχάνει στον σκοπό Του. Διότι τι υπάρχει που το θέλει ο Θεός και να μην το κάνει; Ή ποιος, έχοντας αντίθεη βουλή, θα μπορέσει να αντισταθεί στο παντοδύναμο και δραστικό θέλημά Του; Αυτών των γεγονότων, αδελφοί, ας γιορτάσουμε σήμερα την εορτή, έστω κι αν την εορτάζουμε πάρα πολύ λυπημένα, έχοντας εμείς πλησιέστατα τον τόπο όπου ο Θεός που είναι Λόγος και Κύριος εμφανίστηκε σε εμάς με άρρητη γέννηση, και όμως δεν μπορούμε να τρέξουμε σε αυτόν, όπως ακριβώς και ο θειότατος Μωυσής είδε μεν τη γη της επαγγελίας έχοντας ανεβεί σε ψηλό όρος και λαχταρούσε να εισέλθει σε αυτήν, αν και δεν του το είχε επιτρέψει καθόλου ο Θεός, επειδή δεν Τον ευλόγησε, όταν επρόκειτο, χτυπώντας με το ραβδί του την πέτρα, να βγάλει ποταμούς υδάτων και ρυάκια. Αλλά εκείνος μεν στερήθηκε έτσι την ποθητή γη, και καταπονημένος από τη λύπη αναχώρησε από εδώ προς τον Θεό· εμείς όμως, που πάσχουμε τα ίδια, τι θα πρέπει να κάνουμε;