Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 4:7

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὅτι ποῖον ἔθνος μέγα, ᾧ ἐστιν αὐτῷ Θεὸς ἐγγίζων αὐτοῖς, ὡς Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν πᾶσιν, οἷς ἐὰν αὐτὸν ἐπικαλεσώμεθα;

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Μέγας Αθανάσιος Λόγος τέταρτος κατὰ Ἀρειανῶν
Εἰ δὲ μή, αἱ αὐταὶ ἐρωτήσεις καὶ τὰ αὐτὰ ἄτοπα τοῖς ἀναισχυντοῦσιν ἀκολουθήσει. Ἐκ τοῦ Δευτερονομίου· «ὑμεῖς δὲ οἱ προσκείμενοι κυρίῳ τῷ θεῷ ὑμῶν, ζῆτε πάντες ἐν τῇ σήμερον». Ἐκ τούτου δυνατὸν εἰδέναι τὴν διαφορὰν καὶ γνῶναι, ὅτι οὐκ ἔστι κτίσμα ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ. Ὁ μὲν γὰρ υἱὸς λέγει· «ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν» καί· «ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί»· τὰ δὲ γενητά, ὅτ᾽ ἂν προκόπτῃ, πρόσκειται τῷ κυρίῳ. Ὁ μὲν γὰρ λόγος ὡς ἴδιος ἐν τῷ πατρί ἐστιν· τὰ δὲ γενητὰ ἔξωθεν ὄντα πρόσκειται ὡς τῇ μὲν φύσει ἀλλότρια, τῇ δὲ προαιρέσει προσκείμενα. Καὶ γὰρ καὶ υἱὸς μὲν ὁ φύσει ἕν ἐστι μετὰ τοῦ γεννῶντος· ὁ δὲ ἔξωθεν υἱοποιούμενος προσκείσεται τῷ γένει. Διὰ τοῦτο καὶ εὐθὺς ἐπιφέρει, ὅτι «ποῖον ἔθνος μέγα, ᾧ ἐστιν αὐτῷ θεὸς ἐγγίζων»; καὶ ἀλλαχοῦ· «θεὸς ἐγγίζων ἐγώ». Τοῖς γὰρ γενητοῖς ἐγγίζει ὡς ξένοις αὐτοῦ οὖσιν, τῷ δὲ υἱῷ ὡς ἰδίῳ οὐκ ἐγγίζει. ἀλλ᾽ ἐν αὐτῷ ἐστιν· καὶ ὁ υἱὸς οὐ πρόσκειται, ἀλλὰ σύνεστι τῷ πατρί. Ὅθεν καὶ πάλιν λέγει Μωσῆς ἐν αὐτῷ τῷ Δευτερονομίῳ· «τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσεσθε καὶ αὐτῷ προστεθήσεσθε». Τὸ δὲ προστιθέμενον ἔξωθεν προστίθεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ειδάλλως, τα ίδια ερωτήματα και τα ίδια άτοπα θα ακολουθήσουν τους αναίσχυντους. Από το Δευτερονόμιο: «εσείς όμως που είστε προσκολλημένοι στον Κύριο τον Θεό σας, ζείτε όλοι σήμερα». Από αυτό είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τη διαφορά και να κατανοήσουμε ότι ο Υιός του Θεού δεν είναι κτίσμα. Διότι ο μεν Υιός λέγει: «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα» και: «εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε εμένα». Τα δε γενητά, όταν προκόπτουν, προσκολλώνται στον Κύριο. Διότι ο μεν Λόγος βρίσκεται μέσα στον Πατέρα ως οικείος προς Αυτόν, ενώ τα γενητά, όντας έξω από Αυτόν, προσκολλώνται σε Αυτόν ως ξένα μεν κατά τη φύση, προσκολλημένα δε κατά την προαίρεση. Διότι και ο κατά φύση υιός είναι ένα με εκείνον που τον γέννησε· ενώ εκείνος που υιοθετείται από έξω, προσκολλάται στο γένος. Γι' αυτό και ευθύς αμέσως προσθέτει: «ποιο μεγάλο έθνος υπάρχει, που να το πλησιάζει ο Θεός;» και αλλού: «Εγώ είμαι Θεός που πλησιάζει». Διότι τα μεν γενητά τα πλησιάζει επειδή είναι ξένα προς Αυτόν, ενώ τον Υιό, επειδή είναι οικείος, δεν τον πλησιάζει, αλλά βρίσκεται μέσα Του· και ο Υιός δεν προσκολλάται, αλλά συνυπάρχει με τον Πατέρα. Εξού και πάλι λέγει ο Μωυσής στο ίδιο το Δευτερονόμιο: «θα ακούσετε τη φωνή του και σε αυτόν θα προστεθείτε». Εκείνο δε που προστίθεται, προστίθεται από έξω.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὅρα πῶς πάλιν ἀπὸ τῶν καθολικῶν ἐπὶ τὰ μερικὰ μετάγει τὸν λόγον, καὶ τῶν Ἰουδαίων τὰ ἐξαίρετα, βουλόμενος διεγεῖραι αὐτοὺς πρὸς πλείονα σπουδήν. Ἀρχόμενος οὖν τοῦ ψαλμοῦ περὶ τῶν αἰσθητῶν διελέχθη καὶ σῶμα ὠφελούντων, οἷον ἀσφαλείας, εὐετηρίας, εἰρήνης· ἐνταῦθα δὲ ἐπὶ τὰ ὑψηλότερα ἀνάγει τὸν λόγον, τὸν περὶ τῆς νομοθεσίας λόγον ἀναπλῶν, ὅπερ μάλιστα εἶδος εὐεργεσίας, ἀπάγειν κακίας, χειραγωγεῖν πρὸς ἀρετὴν, φωτίζειν διάνοιαν. Διὸ καὶ Μωϋσῆς ἄνω καὶ κάτω τοῦτο στρέφων ἔλεγε· Ποῖος ὡς οὗτος λαός; τὸ ἔθνος τὸ μέγα, ᾧ ἐστιν αὐτῷ Θεὸς ἐγγίζων αὐτοῖς, ὡς Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐπὶ πᾶσιν οἷς αὐτὸν ἐπικαλεσώμεθα; Καὶ ὁ Δαυῒδ πάλιν· Ποιῶν ἐλεημοσύνας ὁ Κύριος, καὶ κρῖμα πᾶσι τοῖς ἀδικουμένοις. Ἐγνώρισε τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ τῷ Μωϋσεῖ, τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ τὰ θελήματα αὐτοῦ. Καὶ ὁ Ἰερεμίας· Οὗτος ὁ Θεὸς ἡμῶν· οὐ λογισθήσεται ἕτερος πρὸς αὐτόν. Ἐξεῦρε πᾶσαν ὁδὸν ἐπιστήμης, καὶ ἔδωκεν αὐτὴν Ἰακὼβ τῷ παιδὶ αὐτοῦ, καὶ Ἰσραὴλ τῷ ἠγαπημένῳ ὑπ᾽ αὐτοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δες πώς πάλι μεταφέρει τον λόγο από τα καθολικά στα μερικά, και στα εξαιρετικά προνόμια των Ιουδαίων, επιθυμώντας να τους παρακινήσει σε μεγαλύτερη προθυμία. Αρχίζοντας, λοιπόν, τον ψαλμό, μίλησε για τα αισθητά αγαθά και για όσα ωφελούν το σώμα, όπως είναι η ασφάλεια, η ευφορία και η ειρήνη· εδώ όμως ανυψώνει τον λόγο στα υψηλότερα, αναπτύσσοντας τον λόγο περί της νομοθεσίας, η οποία αποτελεί το ύψιστο είδος ευεργεσίας: να απομακρύνει από την κακία, να καθοδηγεί προς την αρετή, να φωτίζει τη διάνοια. Γι' αυτό και ο Μωυσής, τονίζοντας αυτό το πράγμα διαρκώς, έλεγε: «Ποιος λαός είναι σαν αυτόν; Το μέγα έθνος, στο οποίο ο Θεός βρίσκεται κοντά τους, όπως ο Κύριος ο Θεός μας, σε όλα για τα οποία τον επικαλούμαστε;» Και ο Δαβίδ πάλι: «Ο Κύριος είναι αυτός που επιτελεί ελεημοσύνες και αποδίδει δικαιοσύνη σε όλους τους αδικούμενους. Έκανε γνωστές τις οδούς του στον Μωυσή, και στους υιούς του Ισραήλ τα θελήματά του». Και ο Ιερεμίας: «Αυτός είναι ο Θεός μας· κανένας άλλος δεν θα συγκριθεί μαζί του. Βρήκε κάθε οδό γνώσης και την έδωσε στον Ιακώβ τον δούλο του, και στον Ισραήλ τον αγαπημένο του».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες