Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 5:15

«Ξεσκίστε τις καρδιές σας και όχι τα ιμάτιά σας.» <Και θα κατοικήσει η Ιερουσαλήμ πάλι από μόνη της, και θα σώσει ο Κύριος τα σκηνώματα του Ιούδα όπως από την αρχή, ώστε να μη μεγαλύνεται το καύχημα του οίκου του Δαβίδ και η έπαρση εκείνων που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ εις βάρος του Ιούδα.> Λέει ότι η Εκκλησία δεν θα βρίσκεται πάντοτε σε ταραχές, ούτε θα υπομένει ατελείωτους διωγμούς· αλλά θα ηρεμεί κατά καιρούς, και θα κατοικεί από μόνη της, δηλαδή απομονωμένη, χωρίς να την ενοχλεί κανείς, ούτε να της επιφέρει θλίψη, ούτε να της προκαλεί τρόμο, ούτε να της συσσωρεύει τη δυσθυμία από τους πειρασμούς· διότι ο Κύριος θα σώσει τα σκηνώματα του Ιούδα όπως από την αρχή. Διότι με αυτόν τον τρόπο θα υπερασπιστεί τις δικές του εκκλησίες, δηλαδή τα δικά του σκηνώματα, ο Κύριος των όλων, που είναι φανερό ότι είναι ο Χριστός, ώστε να τους αποδώσει ίση φροντίδα με εκείνη που είχε δοθεί παλαιότερα στους λυτρωμένους από την Αίγυπτο Ισραηλίτες. Διότι ο Θεός των όλων εξήγαγε τον Ισραήλ από τον οίκο της δουλείας, και «από σιδερένια κάμινο», καθώς είναι γεγραμμένο, και από την ανυπόφορη πλεονεξία, «με χέρι κραταιό και με βραχίονα υψηλό», όταν και τους διώκτες «τους καταπόντισε στην Ερυθρά θάλασσα· τους σκέπασε ο πόντος, και βυθίστηκαν σαν μολύβι σε ορμητικό νερό», ενώ οι λυτρωμένοι πέρασαν απέναντι. Και στύλος πυρός προπορευόταν αυτών τη νύχτα, δείχνοντας τον δρόμο, και την ημέρα κρεμόταν από πάνω τους νεφέλη.

Περί της αιχμαλώτου γυναικός, η οποία ξυρίζεται και της οποίας κόβονται τα νύχια. α΄. Ο Θεός των όλων απήλλαξε μεν από τον οίκο της δουλείας, και σαν από σιδερένιο καμίνι, εκείνους που κατάγονταν από το αίμα του Ισραήλ, έχοντας σχεδόν πολεμήσει τους Αιγυπτίους «με χέρι κραταιό και με βραχίονα υψηλό», καθώς έχει γραφεί· και αντιπαρατάσσοντας τα θαύματα απέναντι στην αφροσύνη των καταπιεστών.

Είναι δε ολοφάνερο και το πόσο μεγάλο «ποίμνιο» συγκροτήθηκε σε όλη τη γη για τον Κύριο, αποτελούμενο από λογικά και ανθρώπινα πρόβατα, μέσω των αποστόλων του· το οποίο λέγεται ότι και ο ίδιος ο Κύριος αυτοπροσώπως, όντας ταυτόχρονα ποιμένας και κύριος της ποίμνης, θα επιβλέπει και θα ποιμαίνει «με ισχύ», έτσι ώστε τα πρόβατα, φυλασσόμενα από τον δεσπότη και ποιμένα «με χέρι κραταιό και με βραχίονα υψηλό», να μην πάθουν κανένα κακό από τα άγρια και ανελέητα θηρία που τα παραμονεύουν.

Όταν λοιπόν κάνει λόγο για κάποια άλλη εντολή, η οποία δεν μας έχει γίνει γνωστή από τη συνείδηση, δεν απαγορεύει μόνο, αλλά προσθέτει και την αιτία. Νομοθετώντας, για παράδειγμα, για το Σάββατο και λέγοντας, «Την έβδομη ημέρα δεν θα κάνεις κανένα έργο», παρέθεσε και την αιτία της αργίας· και ποια είναι αυτή; «Διότι την έβδομη ημέρα κατέπαυσε ο Θεός από όλα τα έργα Του, τα οποία άρχισε να δημιουργεί»· και πάλι, «Επειδή ήσουν δούλος στη γη της Αιγύπτου». Για ποιον λόγο, πες μου, στην περίπτωση του Σαββάτου πρόσθεσε την αιτία, ενώ στην περίπτωση του φόνου δεν έκανε τίποτα τέτοιο; Επειδή αυτή η εντολή δεν ήταν από τις πρωταρχικές, ούτε από εκείνες που γνωρίζουμε με ακρίβεια από τη συνείδησή μας, αλλά ήταν μερική και πρόσκαιρη, γι' αυτό και καταργήθηκε αργότερα· ενώ οι αναγκαίες και εκείνες που συγκρατούν τη ζωή μας, είναι οι εξής: «Ου φονεύσεις, ου μοιχεύσεις, ου κλέψεις». Γι' αυτό πουθενά εδώ δεν παραθέτει αιτία, ούτε εισάγει διδασκαλία, αλλά αρκείται στην απλή απαγόρευση.

Επειδή λοιπόν όλη η γη παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην πορνεία, και ο λαός του Κυρίου πλανήθηκε από πνεύμα πορνείας μακριά από τον Κύριο και Θεό του, ο οποίος τον απέκτησε με χέρι κραταιό και με βραχίονα υψηλό και τον εξήγαγε με σημεία και τέρατα από τον οίκο της δουλείας του Φαραώ, και τον πέρασε μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα και τον καθοδήγησε με νεφέλη την ημέρα και ολόκληρη τη νύχτα με το φως του πυρός. Και η καρδιά τους στράφηκε προς την Αίγυπτο και ο λαός του Κυρίου έγινε όχι δικός Του λαός, ο ελεημένος μη ελεημένος, ο αγαπημένος μη αγαπημένος. Γι' αυτόν τον λόγο, τώρα γεννιέται Παρθένος, αντίπαλος της προγονικής πορνείας, και αυτή μνηστεύεται τον Θεό και γεννά το έλεος του Θεού. Και λαός του Θεού καθίσταται αυτός που προηγουμένως δεν ήταν λαός Του, και ο μη ελεημένος έχει ελεηθεί και ο μη αγαπημένος έχει αγαπηθεί· διότι από αυτήν γεννιέται ο Υιός του Θεού ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκε.