Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 6:12

Γι' αυτό και ο προφήτης Δαβίδ ονόμασε μακάριο εκείνον που μελετά τον νόμο του Κυρίου ημέρα και νύχτα. Και ο μακάριος Μωυσής επίσης, παιδαγωγώντας το έθνος των Ιουδαίων, τους δίδασκε λέγοντας: «Αφού φας και πιεις και χορτάσεις, να θυμηθείς Κύριο τον Θεό σου». Βλέπεις πώς και τότε μάλιστα αρμόζει, μετά την απόλαυση της τροφής, να παραθέτουμε στον εαυτό μας την πνευματική εστίαση, για να μην εκπέσει η ψυχή σε κάποιον όλεθρο λόγω ραθυμίας μετά τον κορεσμό από τη σωματική τροφή, δίνοντας έτσι έδαφος στις μηχανουργίες του διαβόλου, ο οποίος καιροφυλακτεί συνεχώς και επιθυμεί να μας καταφέρει καίριο πλήγμα; Και πάλι σε άλλο σημείο έλεγε αυτός ο ίδιος προφήτης: «Όταν πλαγιάζετε και όταν σηκώνεστε, να θυμάστε Κύριο τον Θεό σας». Είδες πώς δεν πρέπει ποτέ να αποβάλλουμε αυτή τη μνήμη από την ψυχή μας, αλλά να την έχουμε βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση, να αγωνιζόμαστε διαρκώς και να μην παραχωρούμε ποτέ ανακωχή στον εαυτό μας, αλλά αντίθετα, γνωρίζοντας τη μανία εκείνου που κήρυξε την εχθρότητα εναντίον μας, να βρισκόμαστε σε νήψη και εγρήγορση, να υψώνουμε τείχος απέναντι στις επιθέσεις του και να μην αμελούμε ποτέ την πνευματική τροφή; Διότι αυτή είναι η σωτηρία μας, αυτός είναι ο πνευματικός πλούτος, αυτή είναι η ασφάλεια.

Διότι το να συστέλλονται, να ταπεινώνονται και να επιδεικνύουν πολλή ευλάβεια όσοι κακοπαθούν, δεν είναι καθόλου θαυμαστό. Αυτή είναι άλλωστε η φύση των πειρασμών, που αναγκάζει ακόμη και αυτούς που έχουν λίθινη καρδιά να το πράττουν αυτό, δηλαδή να συντρίβονται. Είναι όμως γνώρισμα ψυχής ευλαβούς, η οποία έχει τον Θεό διαρκώς μπροστά στα μάτια της, να μην παραδίδεται ποτέ στη λήθη, ακόμη και μετά την απαλλαγή της από τους πειρασμούς· πράγμα το οποίο πάθαιναν συνεχώς οι Ιουδαίοι. Γι' αυτό και ο προφήτης, ελέγχοντάς τους, έλεγε: «Όταν τους θανάτωνε, τότε τον αναζητούσαν, και επέστρεφαν, και από τα χαράματα αναζητούσαν τον Θεό». Και ο Μωυσής, γνωρίζοντας καλά αυτό το χαρακτηριστικό τους, τους συμβούλευε συνεχώς λέγοντας: «Αφού φας και πιεις και χορτάσεις, πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως ξεχάσεις τον Κύριο τον Θεό σου». Αυτό ακριβώς και συνέβη. Διότι, λέει η Γραφή, «έφαγε ο Ιακώβ, πάχυνε, χόντρυνε, και κλώτσησε ο αγαπημένος». Επομένως, δεν πρέπει να θαυμάζουμε τους αγίους απλώς διότι, την ώρα που βρισκόταν στην ακμή της η θλίψη, ήταν τόσο ευλαβείς και διατηρούσαν φιλοσοφημένη στάση, αλλά διότι, ακόμη και όταν παρήλθε ο χειμώνας των δοκιμασιών και επήλθε γαλήνη, παρέμεναν στην ίδια πραότητα και πνευματική προθυμία. Όπως άλλωστε πρέπει κανείς να θαυμάζει περισσότερο εκείνο το άλογο που μπορεί να βαδίζει ρυθμικά χωρίς χαλινάρι· αν όμως είναι υπάκουο επειδή το συγκρατεί το φίμωτρο και το χαλινάρι, δεν υπάρχει σε αυτό τίποτε το θαυμαστό. Διότι την ευταξία αυτή δεν πρέπει να την αποδώσουμε στην ευγένεια του ζώου, αλλά στον καταναγκασμό του χαλιναριού.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΒʹ. — Περί ευημερίας και αφθονίας· και ότι μέσα στην αφθονία συνηθίζουν να συμβαίνουν τα αμαρτήματα. «Έφαγε ο Ιακώβ, και χόρτασε, και άρχισε να λακτίζει ο αγαπημένος.» «Αφού φας και χορτάσεις, πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως ξεχάσεις τον Κύριο τον Θεό σου.» «Πρόσεξε, όταν φας, και χορτάσεις, και χτίσεις ωραία σπίτια, και κατοικήσεις σε αυτά, και όταν πληθύνουν τα πρόβατά σου και τα βόδια σου, και όταν το ασήμι και το χρυσάφι σου αυξηθούν, να μην υπερηφανευτεί η καρδιά σου.» «Αφού φας και πιεις, πρόσεχε τον εαυτό σου, να μην πλανηθεί η καρδιά σου, και να μην εξαπατηθείς από τον χορτασμό της κοιλιάς σου.» «Μεγάλωσαν και πλούτισαν· πάχυναν, γέμισαν λίπος, και παρέβησαν τους λόγους μου διαπράττοντας το πονηρό.» «Αυτό ήταν το ανόμημα των Σοδόμων: ότι με υπερηφάνεια και με αφθονία άρτων, και με αφθονία οίνου ζούσαν σπάταλα και τρυφηλά, αυτή και οι θυγατέρες της, και δεν συνέτρεχαν το χέρι του φτωχού και του πένητα, και διέπραξαν ανόμημα ενώπιόν μου.» «Πρόσεχε να μην αποπλανηθείς, και ταπεινωθείς μέσα στη χαρά σου.» Οι ανέσεις της ζωής γίνονται, για τους περισσότερους ανθρώπους, αιτίες πειρασμών και δοκιμασιών.