Προεπιτάξας οὖν εὖ μάλα καταγράφειν ἡμᾶς ἐν καρδίαις τὸν νόμον, εἶτα χαλεπὸν ἀῤῥώστημα νοῦ τὴν λήθην εἰδὼς, οἷά περ ἐν πίνακι ταῖς φλιαῖς ἀποσημήνασθαι δεῖν ἐπιτάττει τὰς ἐντολάς· καὶ μὴν καὶ τῆς δεξιᾶς ἀφάπτειν χειρὸς δέλτιά που τάχα τὸν νόμον ὠδίνοντα, καὶ ἐγγεγραμμένον ἔχοντα τὸ χρησμῴδημα, καὶ μὴν καὶ αὐτῶν ἀπηρτῆσθαι τῶν ἐσθημάτων, οὐκ ἀσυντελὲς εἶναί φησιν εἰς ὄνησιν, τά τε κράσπεδα, καὶ τὸ κλῶσμα ὑακίνθινον. ΠΑΛΛ. Καὶ τίς ἂν γένοιτο τῶν θείων νόμων ἡμῖν ἀνάμνησις διά τε κρασπέδων καὶ ὑακινθίνου κλώσματος; ΚΥΡ. Οὐ γὰρ δὴ τὸν νόμον αἰνιγματωδῶς λελαλῆσθαι τοῖς πάλαι καὶ μὴν καὶ ὡς ἐν σκιαῖς εἶναι φής; ΠΑΛΛ. Φημί. ΚΥΡ. Αἴνιγμα δὴ οὖν τοῦ δεῖν ἑλέσθαι, φρονεῖν τε καὶ δρᾷν τὰ ἐξ οὐρανοῦ, καὶ τῶν ἄνωθεν διαμεμνῆσθαι νόμων, τὸ κρασπέδων τε καὶ αὐτῆς ἀφάψαι χειρὸς τὸ κλῶσμα τὸ ὑακίνθινον; λίθῳ γὰρ οἶμαι τῇ Ἰνδικῇ, τῷ ὑακινθίνῳ φημὶ, τὸ αἰθέριόν πως εἰκάζεται σῶμα, αὐγῇ τε καὶ σκότῳ συμμιγὲς, καὶ ἐν βάθει πως ἔχον τὸ ὑδαροειδὲς, ὑποτρέμουσάν τε καὶ εὐδιάχυτον ὑποφαῖνον τὴν ὄψιν. Ἀπηρτῆσθαι δὴ οὖν ὁ νόμος τῶν τε ἐσθημάτων αὐτῶν καὶ μὴν καὶ χειρὸς τὸ κλῶσμα τὸ ὑακίνθινον οἰκονομικῶς προστέταχεν, οἱονεί πως ὑποφωνῶν. Ἔσθημά σοι νοῦ καὶ διανοίας ἄμφιον, λόγιον ἔστω τὸ ἐξ οὐρανοῦ, καὶ δεξιῶν ἔργων βραβευτὴς ὁ νόμος.
Μετάφραση
Αφού λοιπόν πρώτα μας παρήγγειλε πολύ σωστά να καταγράφουμε τον νόμο στις καρδιές μας, έπειτα, επειδή γνώριζε ότι η λήθη είναι βαρύ αρρώστημα του νου, προστάζει να σημειώνουμε τις εντολές στους παραστάτες των θυρών σαν σε πίνακα. Και ακόμη λέει πως δεν είναι καθόλου ανώφελο να δένουμε στο δεξί χέρι μικρές πινακίδες που φέρουν τον νόμο και έχουν γραμμένο τον θείο χρησμό, καθώς και να κρέμονται από τα ίδια τα ενδύματα τα κράσπεδα και η υακίνθινη κλωστή. ΠΑΛΛ. Και ποια υπενθύμιση των θείων νόμων θα μπορούσε να προκύψει για εμάς μέσα από τα κράσπεδα και την υακίνθινη κλωστή; ΚΥΡ. Δεν παραδέχεσαι άραγε ότι ο νόμος μιλούσε με αινίγματα στους παλαιούς και μάλιστα σαν μέσα σε σκιές; ΠΑΛΛ. Το παραδέχομαι. ΚΥΡ. Αποτελεί λοιπόν αίνιγμα που δηλώνει ότι πρέπει να προτιμούμε, να φρονούμε και να πράττουμε τα επουράνια, και να θυμόμαστε διαρκώς τους άνωθεν νόμους, η εντολή να δένεται στα κράσπεδα και στο ίδιο το χέρι η υακίνθινη κλωστή. Διότι νομίζω πως με τον ινδικό λίθο, εννοώ τον υάκινθο, παρομοιάζεται κατά κάποιο τρόπο το αιθέριο σώμα, που σμίγει το φως με το σκοτάδι και έχει στο βάθος του κάτι το υδαρές, παρουσιάζοντας μια όψη που τρεμοφέγγει και διαχέεται εύκολα. Επομένως, ο νόμος πρόσταξε κατ' οικονομίαν να κρέμεται η υακίνθινη κλωστή από τα ίδια τους τα ενδύματα και από το χέρι, σαν να τους υπαγορεύει: Ένδυμα του νου και περιβολή της διάνοιάς σου ας είναι ο επουράνιος λόγος, και ο νόμος ας είναι ο ρυθμιστής των ορθών σου έργων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες