Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 7:3

{"chunk_id":"","translation":"Διότι είπε: «Την κόρη σου δεν θα τη δώσεις στον γιο του, και την κόρη του δεν θα την πάρεις για τον γιο σου. Διότι θα απομακρύνει τον γιο σου από εμένα, και πορευόμενος θα λατρεύσει άλλους θεούς». Λησμονώντας, λοιπόν, αυτήν την εντολή, συνάφθηκε με τις κόρες των αλλοφύλων. Επειδή λοιπόν, λέει, δεν υπολόγισες καθόλου την εντολή που σου δόθηκε, αλλά γλιστρώντας στην αποστασία λάτρευσες τους θεούς των αλλοφύλων, και ενώ γνώριζες ότι η κτίση είναι δούλη μου, απένειμες σε αυτήν την τιμή και τη δόξα που αρμόζει μόνο σε εμένα, έτσι και εγώ θα διαρρήξω τη βασιλεία σου και θα τη δώσω στον δούλο σου, ώστε να μάθεις αυτό που έπραξες από το ίδιο το συμβάν. — Διότι, επειδή ο Σολομών ηττήθηκε από τις επιθυμίες για γυναίκες, αν και ήταν υπερβολικά σοφός, σχεδόν διέρρηξε, στο μέτρο που μπορεί να ειπωθεί βάσει της δύναμης των πράξεων, τη βασιλεία του Θεού, προσφέροντας στα είδωλα την τιμή και τη δόξα που ταίριαζε μόνο σε Εκείνον. Γι' αυτόν τον λόγο, πολύ δικαιολογημένα, ο Θεός απειλούσε να διαρρήξει τη βασιλεία του, ανταποδίδοντας με ίση λύπη, σύμφωνα με αυτό που είναι γραμμένο στον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Όπως έπραξες, έτσι θα γίνει και σε εσένα· η ανταπόδοσή σου θα επιστρέψει στο κεφάλι σου». <Και σκέφτηκε ο βασιλιάς και πορεύθηκε και κατασκεύασε δύο δαμάλια.> Κυρίλλου Πρόξενος [κώδ."}

«Θα τους εξολοθρεύσεις ολοκληρωτικά, δεν θα συνάψεις διαθήκη μαζί τους, ούτε θα τους σπλαχνιστείς, ούτε θα συμπεθεριάσεις μαζί τους· την κόρη σου δεν θα τη δώσεις στον γιο του, και την κόρη του δεν θα την πάρεις για τον γιο σου· διότι θα απομακρύνει τον γιο σου από εμένα, και θα λατρεύσει άλλους θεούς· και ο Κύριος θα οργιστεί με θυμό εναντίον σας, και θα σε εξολοθρεύσει γρήγορα». Διότι ο Θεός επινόησε κάθε τρόπο ασφαλείας γι' αυτούς, και όπως λέει η ιερή Γραφή, έδωσε Νόμο για βοήθεια. Αυτοί όμως, αδιαφορώντας για τόσο σεπτά προστάγματα, στράφηκαν παραλόγως σε οτιδήποτε αντίθετο προς τα εντεταλμένα. Διότι επιδίδονταν σε οιωνοσκοπίες και ψευδομαντείες και προσπαθούσαν να μάθουν τη γνώση των μελλούμενων από εκείνους που υπηρετούσαν τα είδωλα, αν και επιτιμούσαν τους αγίους προφήτες λέγοντάς τους: «Να μιλάτε σε εμάς, και να μας αναγγέλλετε άλλη πλάνη». Συζούσαν επίσης με τις κόρες των γειτονικών εθνών, παρότι ο νόμος είχε απαγορεύσει αυτή την πράξη. Και αφού έβαλαν παράνομα στα σπίτια τους γυναίκες πονηρές και θεομίσητες, αναθρεμμένες με τα έθιμα της ειδωλολατρίας, έγιναν πατέρες αλλότριων παιδιών, τα οποία και ανατρέφονταν με τα έθιμα των μητέρων τους, μην κάνοντας ούτε την παραμικρή προσπάθεια, ας πούμε, να γνωρίσουν τον νόμο του Μωυσή. Γι' αυτόν τον λόγο λέει, ότι η χώρα τους γέμισε, όπως εξαρχής, με οιωνοσκοπίες σαν των αλλοφύλων, και τους γεννήθηκαν αλλόφυλα τέκνα.

«Διότι δεν θα τους μιλήσεις ειρηνικά», λέει ο νόμος μέσω του Μωυσή, «ούτε θα συνάψεις γάμους μαζί τους· την κόρη σου δεν θα τη δώσεις στον γιο του, ούτε θα πάρεις την κόρη του για τον γιο σου· για να μην απομακρύνει τον γιο σου από εμένα, και πορευθεί και λατρεύσει άλλους θεούς.»

Επομένως, ακόμη και αν οι προερχόμενοι από τον Ισραήλ προσέφεραν τις καθορισμένες από τον νόμο θυσίες, εκλιπαρώντας για την άφεση των ανόσιων σφαλμάτων τους ή επιζητώντας την οικείωση με τον Θεό, δεν θα τα κατάφερναν, λέει, ούτε θα κατόρθωναν να βρουν τον Θεό, αλλά ούτε και θα γινόταν προσιτός σε όσους μετανοούν με αυτόν τον τρόπο. Διότι βρίσκεται μόνο μέσω της εν Χριστώ ζωής, της οποίας ως προεισαγωγή νοείται ο λόγος της πίστεως, και επιπλέον το σωτήριο βάπτισμα, το οποίο παρέχει την εν Πνεύματι οικείωση με τον Θεό. Επομένως, ο Ισραήλ δεν θα μπορούσε να βρει τον Κύριο μέσω της νομικής λατρείας. Διότι έχει απομακρυνθεί από αυτούς, επειδή και αυτοί τον εγκατέλειψαν, αποστατώντας τόσο πολύ, ώστε να γίνουν πατέρες και αλλότριων τέκνων. Αλλότρια δε τέκνα ονομάζει αυτά που από τη μήτρα, θα λέγαμε, και από τα ίδια τα σπάργανά τους αφιερώθηκαν στις πλάνες των ειδώλων, καθώς οι γονείς τους προσέφεραν προφανώς στα δαιμόνια ευχαριστήρια και θυσίες για τις ωδίνες του τοκετού. Τέκνα λοιπόν αλλότρια είναι τα μη ευρισκόμενα εν Θεώ. Ή και με άλλον τρόπο, τα προερχόμενα από αλλοεθνείς γυναίκες. Διότι οι εξ Ισραήλ αναμιγνύονταν απερίσκεπτα με τις θυγατέρες των εθνών, οι οποίες ήταν ακόμη ειδωλολάτρισσες, μολονότι ο νόμος έλεγε σαφώς ότι δεν έπρεπε να συνάπτουν γάμο με αλλοεθνείς. Διότι λέει: «Την θυγατέρα σου δεν θα την δώσεις στον υιό του, και την θυγατέρα του δεν θα την πάρεις για τον υιό σου».

Διότι κάποιοι, αφού αποχαιρέτησαν τη στοργή προς τις γυναίκες τους, στη συνέχεια τους πετούσαν διαζύγιο, αν και ορισμένες φορές εκείνες δεν είχαν καταδικαστεί για καμία άτοπη πράξη, και συνάπτονταν με άλλες, νομίζοντας ότι με κανέναν τρόπο δεν λυπούν τον Θεό, εάν επέλεγαν να το κάνουν αυτό. Άλλοι πάλι καταλαμβάνονταν από μανιώδη έρωτα για τις κόρες των αλλοεθνών, παρόλο που ο νόμος διακήρυττε σαφώς: «Την κόρη σου δεν θα τη δώσεις στον γιο του, και την κόρη του δεν θα την πάρεις για τον γιο σου· διότι θα απομακρύνει τον γιο σου από εμένα, και πηγαίνοντας θα λατρεύσει άλλους θεούς». Έχει γίνει εκτενής λόγος περί αυτού και στα βιβλία του Έσδρα. Εξαιτίας αυτού κάποιοι υποθέτουν ότι αυτός είναι ο Μαλαχίας. Αλλά η αλήθεια δεν είναι έτσι. Και η μεν επίπληξη συνίσταται σε αυτά. Στο τέλος, όμως, της προφητείας κάνει λόγο για την ανάδειξη του Σωτήρος μας, αφού επρόκειτο τότε πλέον να προσφέρεται στον Θεό καθαρή και αναίμακτη θυσία, και να παύσουν τα εγκλήματα όλων, καθώς η αμαρτία θα έχει αναιρεθεί, και οι επί της γης θα αναμορφώνονται σε νέα ζωή· διότι τα εν Χριστώ είναι νέα κτίση, αφού τα παλαιά παρήλθαν, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. <Λήμμα του λόγου του Κυρίου προς τον Ισραήλ δια χειρός του αγγέλου Του.> «Λήμμα» ονομάζει τη λήψη, τρόπον τινά, του λόγου της προφητείας που προέρχεται από τον Θεό.

Διότι άκουγαν: «Την κόρη σου δεν θα τη δώσεις στον γιο του, και την κόρη του δεν θα την πάρεις για τον γιο σου· διότι θα απομακρύνει τον γιο σου από εμένα, και πηγαίνοντας θα λατρεύσει άλλους θεούς». Αυτοί όμως, αψηφώντας το θείο πρόσταγμα, καταπάτησαν τον νόμο και, στο μέτρο που εξαρτιόταν από αυτούς, κατέστησαν τη διαθήκη ανενεργή και βέβηλη, λυπώντας τον Άριστο με τις παραβάσεις των νόμων. Μένοντας δε έκπληκτος μπροστά σε αυτό που συνέβαινε, και βλέποντας το πλήθος των γυναικών από το αίμα του Ιούδα να υφίσταται την πλεονεξία ενός εξαιρετικά άδικου μίσους, προσθέτει και λέει: «Εγκαταλείφθηκε ο Ιούδας και μεταξύ εκείνων που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ». Ω, λέει, τι παράδοξο πράγμα! Όχι στους Ασσύριους, όχι στους Μήδους, όχι στους Πέρσες, όχι στους Ελαμίτες, ούτε στους γειτονικούς εχθρούς, αλλά στον ίδιο τον Ισραήλ και σε αυτούς που κατοικούν την Ιερουσαλήμ, έγινε βδελυρός και μισητός ο Ιούδας, δηλαδή το γένος που προέρχεται από τον Ιούδα και το άθλιο πλήθος των συγγενών γυναικών.

Αν και ο νομοθέτης ρητώς διακήρυττε ότι δεν έπρεπε οι υιοί του Ισραήλ να αναμειγνύονται καθόλου με τους αλλογενείς. Διότι έτσι έχει γραφτεί: «Την θυγατέρα σου δεν θα δώσεις στον υιό του, και την θυγατέρα του δεν θα λάβεις για τον υιό σου.» Για αυτά τα ζητήματα, ο μέγας Μωυσής κρίνεται ως παραβάτης του νόμου, τόσο από τον Ααρών όσο και από τη Μαριάμ, οι οποίοι δεν είχαν κατανοήσει, όπως ήταν φυσικό, ότι και μέσω αυτού προτυπωνόταν το καλώς οικονομειθέν μυστήριο, το οποίο ήδη θα καταστήσουμε όσο το δυνατόν πιο φανερό, προσαρμόζοντας πολύ καλά τη φύση του πράγματος στον ίδιο τον Χριστό, στον οποίο και τώρα θα προσδώσουμε το πρόσωπο του Μωυσή. Διότι ο Χριστός είναι νομοθέτης και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, όπως ακριβώς βεβαίως ήταν και εκείνος. Επειδή και αυτός μας το υποδείκνυε λέγοντας: «Προφήτη θα σας αναδείξει ο Κύριος ο Θεός σας εκ των αδελφών σας, όπως εμένα.» Ως προς το σχήμα της ιουδαϊκής ιερωσύνης θα ληφθεί ο Ααρών, και το πρόσωπο της Συναγωγής θα αναπληρώσει η Μαριάμ. Κατηγόρησαν λοιπόν τον Σωτήρα μας Χριστό και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων, και μαζί με αυτούς και η ίδια η Συναγωγή, προσάπτοντάς Του την παράβαση των θείων ενταλμάτων, με το να λέγουν: «Εάν αυτός ο άνθρωπος ήταν από τον Θεό, δεν θα κατέλυε το Σάββατο.» Εξοργίζονταν δε και με άλλον τρόπο, διότι μνηστευόταν τη μέλαινα, δηλαδή την εξ εθνών Εκκλησία, και σύναπτε γάμο κατά κάποιον τρόπο επιπροσθέτως με την πρώτη, δηλαδή την ισραηλιτική, η οποία ήταν πάλι η Συναγωγή.

Οι Μωαβίτες και οι Μαδιανίτες, οι Γεργεσαίοι και οι Αγαρηνοί, και ορισμένα άλλα βαρβαρικά έθνη, που κατοικούσαν γύρω από τη χώρα των Ιουδαίων, ζούσαν σύμφωνα με τα ελληνικά (ειδωλολατρικά) έθιμα, και θρησκεία για τον καθένα ήταν ό,τι του φαινόταν σωστό, και ό,τι απλώς του ερχόταν στον νού αποτελούσε αντικείμενο προσκύνησης και λατρείας. Επειδή όμως οι Ισραηλίτες δεν είχαν ακόμη ασφαλή και σταθερή τη διάνοιά τους στην αγάπη προς τον Θεό, ήταν πάρα πολύ επιρρεπείς στην αποστασία, και τόσο εύκολοι στην παρέκκλιση, ώστε να θεωρούν μηδαμινό πράγμα το να προσκυνούν και αυτοί, αν τύχαινε, τους θεούς των ομόρων λαών, και να επιλέγουν να νοσούν μαζί με τους γείτονές τους από την παλαιά και εν Αιγύπτω πλάνη. Έτσι λοιπόν, κάποτε παρασύρθηκαν μανιωδώς από τις νεαρές γυναίκες της Μαδιάμ, και συνεπαρμένοι από την ομορφιά των γυναικών, επικαλούνταν μαζί τους τον Βεελφεγώρ. Γι' αυτόν τον λόγο, ο νομοθέτης, προβλέποντας πολύ καλά το σαθρό και εύθραυστο της διανοίας τους, απαγόρευσε εντελώς την επιμιξία με τους αλλοεθνείς, λέγοντας με απόλυτη σαφήνεια: «Τη θυγατέρα σου δεν θα τη δώσεις στον υιό του, και τη θυγατέρα του δεν θα την πάρεις για τον υιό σου· διότι θα απομακρύνει τον υιό σου από εμένα, και θα πορευθεί να λατρεύσει άλλους θεούς.»

«Δεν θα συνάψεις μαζί τους διαθήκη, ούτε θα τους σπλαχνιστείς, ούτε θα συμπεθερέψεις μαζί τους. Την κόρη σου δεν θα τη δώσεις στον γιο του, και την κόρη του δεν θα την πάρεις για τον γιο σου, διότι θα απομακρύνει τον γιο σου από εμένα, και θα λατρεύσει άλλους θεούς.» Ασφαλής, λοιπόν, είναι ο νόμος. «Διότι δεν θα συνάψεις», λέει, «διαθήκη μαζί τους·» επειδή είναι ασύμβατο και ασύνδετο το βέβηλο με το αγιασμένο, αυτό που βρίσκεται στην ομίχλη και στο σκοτάδι με το πεφωτισμένο, το απαράδεκτο με το αποδεκτό· αυτό που αποβάλλεται από την ιερή και θεία σκηνή με αυτόν που εισέρχεται σε αυτήν. ΠΑΛΛ. Έπειτα, ποια είναι η πρόνοια του νόμου; Και για ποιον λόγο διαχωρίζει εντελώς το καθαρό από το βέβηλο, ακόμη κι αν κάποιος βρισκόταν σε καλό επίπεδο αρετής; ΚΥΡ. Επειδή, φίλε μου, είναι πάρα πολύ μεγάλος ο φόβος· μήπως τυχόν ακόμη και αυτό που φαίνεται να στέκεται ορθά, υποστεί ακατάλληλο κλονισμό και παρεκκλίνει από το πρέπον, πιεζόμενο ίσως από κάποιον, ή από διεγερτική ηδονή, ή από την έμφυτη ροπή της φύσης, η οποία ωθεί προς την αμαρτία. Διότι πάντοτε ρέπει κάπως προς το κακό, όπως μας μαρτυρεί και ο θείος λόγος: «Διότι είναι προσηλωμένη», λέει, «η διάνοια του ανθρώπου στα πονηρά από τα νιάτα του.» Θα μπορούσα να σου παραθέσω, αν το θέλεις, ως ξεκάθαρη απόδειξη, όλα όσα λέγεται ότι υπέστη η κόρη του Ιακώβ. ΠΑΛΛ. Τη Δείνα προφανώς εννοείς· διότι έτσι νομίζω. ΚΥΡ.

Ο νόμος έχει πει: Δεν θα δώσεις την κόρη σου στον γιο του αλλοεθνούς άρχοντα, και δεν θα πάρεις την κόρη του για τον γιο σου. Διότι κόρη μεν του πιστού νου είναι η αγαθή διάνοια, γιος δε αυτού είναι ο αγαθός λογισμός. Από την άλλη, κόρη του αλλοεθνούς άρχοντα, δηλαδή του διαβόλου που είναι ο άρχοντας των παθών, είναι η πονηρή διάνοια, και γιος αυτού είναι ο πονηρός λογισμός. Δεν πρέπει, λοιπόν, να αναμειγνύονται τα πονηρά με τα αγαθά.