Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 8:15

Σχετικά με αυτό που προείπα, ότι δηλαδή είπε ο Δεσπότης μας, «Ιδού, αποστέλλω τον άγγελό μου προ του προσώπου σου», πράγματι εστάλη. Σχετικά δε με το ότι δεν βρίσκεις εργόχειρο, είπε ο Θεός στο μωσαϊκό βιβλίο: «Για αυτόν τον λόγο σε περιέφερε και σε διαπαιδαγώγησε και σε έκανε να πεινάσεις σε εκείνη τη φοβερή έρημο, για να γνωρίσει τα όσα υπάρχουν στην καρδιά σου.» Κατανόησε αυτά που σου λέω και πράξε με σταθερότητα και χωρίς δισταγμό, αγαπητέ αδελφέ.

Διότι όπου υπάρχει φίδι που δαγκώνει και σκορπιός, ας παραμένουν τα υποδήματα στα πόδια, προστατεύοντας τα πόδια εκείνου που τα φοράει· όταν όμως κάποιος φθάσει πλέον στον άγιο τόπο, τότε ας βγάλει τα υποδήματά του, όπως οι Απόστολοι του Χριστού, στους οποίους ελέχθη να μην παίρνουν μαζί τους ούτε υποδήματα. —Και θα είναι για τον Ισραήλ όπως η ημέρα που εξήλθε από τη γη της Αιγύπτου. Διότι και τότε με υποδήματα πέρασε την Ερυθρά Θάλασσα, επειδή την επιτίμησε ο Δυνατός, και ξεράθηκε. Και τον Ιορδάνη τον πέρασαν με τα πόδια, διατηρώντας το ίχνος τους άβρεχο, επειδή κάθε υγρασία υποχωρούσε από το πάτημά τους.

Ζ΄. Τι θα μπορούσε να είναι πιο μακάριο από τον Προφήτη, ο οποίος μέσα σε μία σύντομη χρονική στιγμή μετέβαλε κατ' αυτόν τον τρόπο τον εχθρό, και, παραλαμβάνοντας μία ψυχή που διψούσε για αίμα και σφαγή, την έρριψε αιφνιδίως σε θρήνους και οδυρμούς; Δεν θαυμάζω τόσο τον Μωυσή, επειδή από απόκρημνη πέτρα εξήγαγε πηγές υδάτων, όσο θαυμάζω τον Δαβίδ, επειδή από πέτρινα μάτια εξήγαγε πηγές δακρύων. Διότι εκείνος μεν νίκησε τη φύση, τούτος δε επικράτησε της προαιρέσεως· εκείνος επάταξε με τη ράβδο την πέτρα, τούτος έκρουσε με τον λόγο την καρδιά, όχι για να την λυπήσει, αλλά για να την καταστήσει καθαρή και ήπια. Αυτό ακριβώς δηλαδή έπραξε, επιδεικνύοντας ευεργεσία μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Είναι βεβαίως άξιο επαίνου και μέγιστου θαύματος και το ότι δεν βύθισε το ξίφος, ούτε απέκοψε εκείνη την εχθρική κεφαλή· όμως είναι άξιο πολύ περισσότερων στεφάνων το να μεταβάλει την ίδια του την προαίρεση, να τον καταστήσει καλύτερο, και να τον μεταστρέψει προς τη δική του επιείκεια. Αυτή η ευεργεσία είναι μεγαλύτερη από εκείνη. Διότι δεν είναι το ίδιο πράγμα το να χαρίσει κανείς τη ζωή, με το να οδηγήσει κάποιον στην κατά Θεόν φιλοσοφία· δεν είναι το ίδιο να τον απαλλάξει από τον θυμό που αποπνέει άδικο φόνο, να τον διασώσει από τη σφαγή, και να τον λυτρώσει από την παραφροσύνη που οδεύει προς ένα τόσο μεγάλο κακό.

Στο παρελθόν ο ισραηλιτικός λαός θήλασε από την ακρότομη πέτρα που ανέβλυζε νερό, ενώ εμείς, βλέποντας τη θάλασσα να αναδίδει το πιο πόσιμο νερό και αντλώντας το, πλουτίζουμε με τη θεραπεία των παθών, υμνώντας Εκείνον που θαυματουργεί τότε και τώρα.

Γι' αυτό, αποβάλλοντας κάθε αντιλογία και κάθε απείθεια, ενωθείτε μαζί μας, με την προερχόμενη από τα έθνη Εκκλησία του Θεού, έχοντας καταστεί εκλεκτός λαός του Θεού. Και να φάτε όχι μάννα ή ορτύκια, όπως οι πατέρες σας, τα οποία καταλήγουν στον αφεδρώνα και στη φθορά, ούτε να πιείτε νερό από απότομο βράχο, το οποίο ρέει στη γη και χάνεται, αλλά να φάτε τον άρτο, το σώμα του Χριστού του Θεού, που κατέβηκε από τον ουρανό, και να πιείτε το άχραντο αίμα του που έτρεξε από τη λογχισμένη πλευρά του, τα οποία ενώνονται και αναμειγνύονται με την ψυχή και το σώμα μας, με την ψυχή μεν κατά τη θεότητα, με το σώμα δε κατά τη σάρκα, η οποία θυσιάστηκε και θυσιάζεται για εμάς εις ζωήν αιώνιον, εις άφεσιν αμαρτιών και εις κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος. Διότι και εκείνο το μάννα, το οποίο έφαγαν οι πατέρες σας, ήταν τύπος του σώματος του Χριστού, το δε νερό που πήγασε από τον βράχο για αυτούς, του άχραντου αίματός του.