Καὶ τοῦτο δώσουσι. Πότερον δὲ κρεῖττον εἶναι καὶ ὑψηλότερον, ταῦτα σοφίας, ἢ τούτων μακρῷ τὴν σοφίαν; Καὶ πάντων εὖ οἶδ᾽ ὅτι φήσουσι· καὶ μέχρι τούτων εἰσὶν εὐγνώμονες. Ἆρ᾽ οὖν ὀρχήσεως μὲν καὶ αὐλήσεώς ἐστι διδασκαλία καὶ μάθησις, καὶ χρόνου πρὸς τοῦτο δεῖ, καὶ ἱδρώτων συχνῶν καὶ πόνων, καὶ μισθοὺς καταβαλεῖν ἔστιν ὅτε, καὶ προσαγωγῶν δεηθῆναι, καὶ ἀποδημῆσαι μακρότερα, καὶ τἄλλα τὰ μὲν ποιῆσαι πάντα, τὰ δὲ παθεῖν, οἷς ἐμπειρία συλλέγεται· τὴν δὲ σοφίαν, ἢ πᾶσιν ἐπιστατεῖ, καὶ πάντα ἐν ἑαυτῇ τὰ καλὰ συλλαβοῦσα ἔχει, ὡς καὶ τὸν Θεὸν αὐτὸν τοῦτο μᾶλλον ἤ τι ἄλλο χαίρειν ἀκούοντα, ἐπειδὴ καλεῖται πολλοῖς ὀνόμασιν, οὕτω κοῦφόν τι καὶ πεπατημένον πρᾶγμα ὑποληψόμεθα, ὥστε θελῆσαι δεῖν μόνον καὶ εἶναι σοφόν; Πολλῆς τοῦτο τῆς ἀμαθείας. Ἂν ταῦτα λέγωμεν αὐτοῖς, καὶ κατὰ μικρὸν τὴν πλάνην ἀνακαθαίρωμεν, ἤ τις ἄλλος τῶν εὐμαθεστέρων καὶ συνετωτέρων, τοῦτο ἐκεῖνο κατὰ πετρῶν σπείρειν, καὶ λαλεῖν εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων. Οὕτως οὐδ᾽ αὐτὸ τοῦτό εἰσι σοφοὶ, τὴν ἑαυτῶν γινώσκειν ἀπαιδευσίαν. Καί μοι δοκεῖ καλῶς ἔχειν τὸ τοῦ Σολομῶντος περὶ αὐτῶν εἰπεῖν· Ἔστι πονηρία, ἣν εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον, ἄνδρα δόξαντα παρ᾽ ἑαυτῷ σοφὸν εἶναι· καὶ ὃ τούτου πονηρότερον, παιδεύειν ἄλλους πεπιστευμένον τὸν μηδὲ τῆς οἰκείας ἀμαθείας ἐπαισθανόμενον.
Μετάφραση
Και αυτό θα το ομολογήσουν. Ποιο όμως είναι ανώτερο και υψηλότερο, να υπερέχουν αυτά της σοφίας, ή η σοφία να υπερέχει κατά πολύ από αυτά; Και γνωρίζω καλά ότι όλοι θα πουν το δεύτερο· και μέχρις αυτού του σημείου σκέπτονται ορθά. Άραγε λοιπόν, για τον χορό και για το παίξιμο του αυλού υπάρχει διδασκαλία και μάθηση, και απαιτείται χρόνος γι' αυτό, και συχνοί ιδρώτες και κόποι, και κάποιες φορές πρέπει να καταβληθούν δίδακτρα, και να ζητηθούν συστάσεις, και να ταξιδέψει κανείς μακριά, και να υποβληθεί σε όλα τα άλλα, άλλα μεν πράττοντας και άλλα υπομένοντας, μέσω των οποίων αποκτάται η εμπειρία· τη σοφία, αντιθέτως, η οποία κυβερνά τα πάντα και εμπεριέχει μέσα της όλα τα αγαθά, σε σημείο που και ο ίδιος ο Θεός χαίρεται να ακούει αυτήν την προσωνυμία περισσότερο από κάθε άλλη, μολονότι καλείται με πολλά ονόματα, θα τη θεωρήσουμε ως ένα τόσο ελαφρό και κοινότυπο πράγμα, ώστε να αρκεί μόνο να το θελήσει κανείς για να γίνει σοφός; Αυτό μαρτυρεί πολλή αμάθεια. Εάν τα λέμε αυτά σε αυτούς, και λίγο-λίγο προσπαθούμε να καθαρίσουμε την πλάνη τους, είτε εμείς είτε κάποιος άλλος από τους πλέον φιλομαθείς και συνετούς, αυτό ισοδυναμεί με το να σπέρνει κανείς πάνω σε πέτρες και να μιλάει σε αυτιά που δεν ακούν. Τόσο πολύ στερούνται της σοφίας, ώστε δεν γνωρίζουν ούτε καν αυτό τούτο, δηλαδή τη δική τους απαιδευσία. Και μου φαίνεται πως αρμόζει καλά να αναφέρω γι' αυτούς τον λόγο του Σολομώντα: Υπάρχει ένα κακό που είδα κάτω από τον ήλιο, ένας άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του σοφό· και ό,τι είναι χειρότερο από αυτό, το να έχει αναλάβει να διδάσκει άλλους αυτός που δεν αντιλαμβάνεται ούτε καν τη δική του αμάθεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες