καὶ διαβαλὼν ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ τὴν περὶ τὰ φαινόμενα τῶν ἀνθρώπων σχέσιν καὶ μάταιον εἰπὼν εἶναι πᾶν τὸ ἀστατοῦν τε καὶ παρερχόμενον, ἐν οἷς φησιν ὅτι Πᾶν τὸ ἐρχόμενον ματαιότης, ὑπερτίθησι παντὸς τοῦ δι᾽ αἰσθήσεως καταλαμβανομένου τὴν ἐπιθυμητικὴν τῆς ψυχῆς ἡμῶν κίνησιν ἐπὶ τὸ ἀόρατον κάλλος καὶ οὕτως ἐκκαθάρας τὴν καρδίαν τῆς περὶ τὰ φαινόμενα σχέσεως τότε διὰ τοῦ Ἄισματος τῶν Ἀισμάτων ἐντὸς τῶν θείων ἀδύτων μυσταγωγεῖ τὴν διάνοιαν· ἐν οἷς τὸ μὲν ὑπογραφόμενον ἐπιθαλάμιός τίς ἐστι διασκευή, τὸ δὲ νοούμενον τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς ἡ πρὸς τὸ θεῖόν ἐστιν ἀνάκρασις. διὰ τοῦτο νύμφη ὧδε ὁ ἐν ταῖς Παροιμίαις υἱὸς ὀνομάζεται καὶ ἡ σοφία εἰς νυμφίου τάξιν ἀντιμεθίσταται, ἵνα μνηστευθῇ τῷ θεῷ ὁ ἄνθρωπος ἁγνὴ παρθένος ἐκ νυμφίου γενόμενος καὶ κολληθεὶς τῷ κυρίῳ γένηται πνεῦμα ἓν διὰ τῆς πρὸς τὸ ἀκήρατόν τε καὶ ἀπαθὲς ἀνακράσεως νόημα καθαρὸν ἀντὶ σαρκὸς βαρείας γενόμενος. ἐπειδὴ τοίνυν σοφία ἐστὶν ἡ λαλοῦσα, ἀγάπησον ὅσον δύνασαι ἐξ ὅλης καρδίας τε καὶ δυνάμεως, ἐπιθύμησον ὅσον χωρεῖς. προστίθημι δὲ θαρρῶν τοῖς ῥήμασι τούτοις καὶ τὸ ἐράσθητι· ἀνέγκλητον γὰρ τοῦτο καὶ ἀπαθὲς ἐπὶ τῶν ἀσωμάτων τὸ πάθος, καθώς φησιν ἡ σοφία ἐν ταῖς Παροιμίαις τοῦ θείου κάλλους νομοθετοῦσα τὸν ἔρωτα.
Μετάφραση
Και ελέγχοντας σε αυτόν τον λόγο την προσκόλληση των ανθρώπων στα φαινόμενα και αποκαλώντας μάταιο καθετί το ασταθές και παροδικό, εκεί όπου αναφέρει ότι «Καθετί που έρχεται είναι ματαιότητα», ανυψώνει την επιθυμητική ορμή της ψυχής μας πάνω από καθετί που γίνεται αντιληπτό μέσω των αισθήσεων, κατευθύνοντάς την προς το αόρατο κάλλος. Και έτσι, αφού καθάρισε την καρδιά από την προσκόλληση στα ορατά, τότε μέσω του Άσματος των Ασμάτων μυσταγωγεί τη διάνοια εντός των θείων αδύτων. Σε αυτά, το μεν εξωτερικό περίβλημα είναι μια επιθαλάμια σύνθεση, ενώ το βαθύτερο νόημα είναι η ανάκραση της ανθρώπινης ψυχής με το θείο. Γι' αυτόν τον λόγο, αυτός που στις Παροιμίες ονομάζεται «υιός», εδώ αποκαλείται «νύμφη», και η σοφία μετατίθεται στη θέση του νυμφίου, ώστε να μνηστευθεί ο άνθρωπος με τον Θεό, γινόμενος αγνή παρθένος από νυμφίος, και, αφού προσκολληθεί στον Κύριο, να γίνει ένα πνεύμα μαζί Του μέσω της ανάκρασης με το άφθαρτο και απαθές, μεταβαλλόμενος σε καθαρό νου αντί για βαριά σάρκα. Επειδή, λοιπόν, αυτή που ομιλεί είναι η σοφία, αγάπησέ την όσο μπορείς, με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη, επιθύμησέ την όσο μπορείς να τη χωρέσεις. Προσθέτω δε με θάρρος στα λόγια αυτά και το «ερωτεύσου»· διότι αυτό το πάθος είναι ακατηγόρητο και απαθές όταν αφορά τα ασώματα, όπως ακριβώς αναφέρει η σοφία στις Παροιμίες, νομοθετώντας τον έρωτα για το θείο κάλλος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες