Πατερικές αναφορές στο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ 3:13

Εύλογα, λοιπόν, αφού προχώρησε την έρευνα γύρω από τέτοια ζητήματα και ασχολήθηκε με τον ανθρώπινο βίο, βλέποντας τα πολλά και ποικίλα συμβάντα των ανθρώπων, αποδεικνύει ότι τα πάντα διοικούνται από την πρόνοια, λέγοντας: «Ο δρόμος δεν ανήκει στους ταχείς, και ούτε ο πόλεμος στους δυνατούς, και βέβαια ούτε ο άρτος στους σοφούς, ούτε ο πλούτος στους συνετούς, αλλά ούτε και η χάρη σε αυτούς που γνωρίζουν· διότι ο καιρός και το απρόοπτο συμβάν θα συναντήσει όλους αυτούς. Διότι παντού υπάρχει βασιλιάς καλλιεργημένου αγρού. Διότι κανείς, λέγει, δεν είναι κύριος της δικής του βούλησης σε αυτά. Επειδή, ποιος είναι ο άνθρωπος που θα ακολουθήσει πίσω από τη βουλή του όλα όσα αυτή έχει πράξει; Και ότι ο άνθρωπος τίποτα περισσότερο δεν θα μπορούσε να εξουσιάσει σε τούτη τη ζωή παρά το να πράττει το πονηρό και το αγαθό, και να ετοιμάζει τα έργα του για την έξοδο. Διότι και το ότι θα φάει και θα πιει, κι αυτό αποτελεί δώρο του Θεού. Επομένως, είτε πρόκειται για την έρευνα γύρω από το πώς δημιουργήθηκαν τα ορατά πράγματα, είτε για την απόκτηση χρημάτων, είτε για την απόλαυση της περιουσίας, όλα αυτά είναι ματαιότης ματαιοτήτων, και τίποτα περισσότερο από περίσσεια επιθυμιών και εγχείρημα της προαίρεσης». Και με το να ονομάζει αυτά τα πράγματα ματαιότητα, φανερώνει τον αιώνιο χαρακτήρα των μελλόντων.

Έπειτα, «γνώρισα», λέει, «ότι δεν υπάρχει τίποτε καλό σε αυτούς, παρά μόνο το να ευφραίνονται και να πράττουν το αγαθό στη ζωή τους». Με τον λόγο αυτόν ανακεφαλαιώνονται τα προλεχθέντα. Διότι, εάν η χρήση των θείων δημιουργημάτων στον κατάλληλο καιρό ορίζει το καλό για την ανθρώπινη ζωή, ένα θα ήταν το καλό: η συνεχής ευφροσύνη για τα καλά, η οποία γεννιέται από τα αγαθά έργα. Επειδή η εκπλήρωση των εντολών τώρα μεν, μέσω της ελπίδας, ευφραίνει εκείνον που πρωτοστατεί στα καλά έργα, έπειτα όμως η απόλαυση των αγαθών, η οποία διαδέχεται την ελπίδα, προσφέρει αιώνια ευφροσύνη στους άξιους, όταν ο Κύριος πει σε όσους έχουν πράξει το αγαθό: «Ελάτε οι ευλογημένοι, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς». Και ό,τι είναι η βρώση και η πόση για το σώμα, μέσω των οποίων συντηρείται η φύση, αυτό είναι για την ψυχή το να αποβλέπει προς το αγαθό· και αυτό είναι αληθινά δώρο Θεού, το να ενατενίζει κανείς τον Θεό. Διότι αυτό είναι το νόημα το οποίο ερμηνεύεται σε όσα λέγονται στη συνέχεια. Η δε φράση έχει ως εξής: «Και κάθε άνθρωπος που θα φάει και θα πιει και θα δει το αγαθό σε όλο τον μόχθο του, αυτό είναι δώρο Θεού».

Διότι, όπως ακριβώς ο σαρκικός άνθρωπος, λέγει, αντλεί τη δύναμή του από το φαγητό και το ποτό, έτσι και εκείνος που προσηλώνει το βλέμμα του στο αγαθό (και αληθινό αγαθό θα μπορούσε να είναι μόνο ο Ένας και μόνος Αγαθός), έχει ως δώρο Θεού μέσα σε κάθε του μόχθο ακριβώς τούτο: το να ατενίζει πάντοτε προς το αγαθό εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αυτό είναι δώρο Θεού. Και όταν λέει δώρο Θεού, εννοεί ότι αυτό όρισε ο Θεός ως το μόνο καλό, θέλοντας να μας απομακρύνει από τον μόχθο του παρόντος βίου και από το να μοχθούμε για αυτά. Γνώρισα ότι όλα όσα εποίησε ο Θεός, αυτά θα παραμείνουν εις τον αιώνα· σε αυτά δεν είναι δυνατόν να προσθέσει κανείς τίποτα και από αυτά δεν είναι δυνατόν να αφαιρέσει. Εδώ πάλι θαυμάζει τη σοφία Του, διότι το έργο Του είναι τόσο διαρκές και ανελλιπές, ώστε να επαρκεί παντού.

Του λέγει ο Ιησούς: «Επειδή με είδες, πίστεψες. Μακάριοι εκείνοι που δεν είδαν και πίστεψαν». ΤΙΤΛΟΣ ΚΖʹ. —Περί δείπνου και συνεστιάσεως. «Μη συνδειπνείς με άνθρωπο φθονερό, ούτε να επιθυμήσεις τα εδέσματά του. Διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος καταπιεί μια τρίχα, έτσι τρώει και πίνει. Εάν καθίσεις να δειπνήσεις σε τραπέζι άρχοντα, να αντιλαμβάνεσαι με τον νου σου όσα παρατίθενται μπροστά σου». «Δεν υπάρχει τίποτε καλό για τον άνθρωπο, παρά μόνο το να φάει και να πιει, και να δείξει το αγαθό στην ψυχή του.