Πατερικές αναφορές στο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ 6:11

«Μετά του Θεού», λέγει· δεν θα μπορέσει να του ζητήσει λόγο. Διότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που πληθαίνουν τη ματαιότητα. Επειδή στα πολλά λόγια ελέγχεται, ή επειδή και ο ίδιος πράττει πολλά μάταια. Δεν μπορεί να διατυπώσει κατηγορία για τη φύση, επειδή είναι φθαρτή· διότι και ο δικός του βίος είναι πολύ χειρότερος.

Δηλαδή, άραγε δεν διαλύονται στη γη με τον ίδιο τρόπο και εκείνος που έζησε για περιόδους πολλών ετών χωρίς να πράξει κανένα αγαθό και τα εκτρώματα, εφόσον ούτε ένας τέτοιος άνθρωπος γεύτηκε καθόλου την αρετή ούτε εκείνα, αν και εκείνα το έπαθαν αυτό χωρίς τη θέλησή τους, ενώ εκείνος με τη δική του προαίρεση; Διότι κάθε σπουδή ενός τέτοιου ανθρώπου στρέφεται προς την τρυφή, έστω και αν η ψυχή του δεν χορταίνει από την άλογη επιθυμία των ηδονών. Ο σοφός όμως, αντίθετα με τον άφρονα, δεν κοπιάζει στα φθαρτά και ανώφελα πράγματα, αλλά σε όσα είναι σταθερά και μόνιμα, στα οποία το κέρδος είναι μεγάλο. Διότι αυτός που περιφρονεί τον πλούτο και αποδέχεται την πενία γνωρίζει, ως σοφός, να αποφεύγει τις κατά έλλειψη και καθ' υπερβολήν παρεκκλίσεις από την αρετή, και μέσω της μεσότητας ως προς αυτήν να βαδίσει ευθεία προς την όντως ζωή, επειδή η πνευματική θεωρία των νοερών του οφθαλμών είναι ανώτερη, καθώς παραβλέπει τα πρόσκαιρα και βλέπει προς τα αιώνια, υπερβαίνοντας τη διαγωγή εκείνου που διέρχεται την παρούσα ζωή με τρόπο άλογο. Διότι η τέτοια πορεία είναι ανώφελη και αποτελεί παράλογη ορμή της ψυχής, αφού 10-12. Ό,τι έχει γίνει, έχει ήδη λάβει το όνομά του, και έγινε γνωστό ότι πρόκειται για άνθρωπο, και δεν θα μπορέσει να έλθει σε κρίση με εκείνον που είναι ισχυρότερός του, επειδή υπάρχουν πολλά λόγια που πληθαίνουν τη ματαιότητα. Τι το περισσότερο απομένει για τον άνθρωπο; Διότι ποιος γνωρίζει τι είναι καλό για τον άνθρωπο στη ζωή του, σε όλον τον αριθμό των ημερών της μάταιης ζωής του;