Πατερικές αναφορές στο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ 6:12

Διότι ποιος γνωρίζει τι είναι αγαθό για τον άνθρωπο στη ζωή του; Κανείς δεν γνωρίζει. Δεν αποτελεί άραγε αυτό κατηγορία; Βεβαιότατα· για αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή δηλαδή δεν γνωρίζουν το συμφέρον τους, αλλά κατοικούν ωσάν σε σκοτάδι, με αποτέλεσμα ούτε να μπορούν να έλθουν σε κρίση απέναντι στον Θεό, ούτε να γνωρίζουν τι να αποκριθούν. Σύντομα θα το πει αυτό. Εκείνοι δε που αγνοούν τα ίδια τους τα συμφέροντα, πώς θα μπορέσουν να δικαστούν με τον Θεό;

«Τον αριθμό των ημερών της ζωής της ματαιότητάς του· και τα έκανε μέσα σε σκιά». Τα κατέστησε αφανή· διότι αυτό σημαίνει το «σαν μέσα σε σκιά». «Διότι ποιος θα αναγγείλει στον άνθρωπο τι θα υπάρξει μετά από αυτόν κάτω από τον ήλιο;» Διότι ο Θεός κρίνει τα πράγματα καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου· πολλές φορές απέδωσε την έκβαση των πραγμάτων σε μια άλλη γενεά, έτσι ώστε εκείνος που πρόκειται να γνωρίσει την κρίση Του θα έπρεπε να ζει παντοτινά. Αυτό δε που λέει είναι το εξής: αν μη τι άλλο, η βραχύτητα της ζωής μάς στερεί αυτή τη γνώση. Διότι τι συμβαίνει;

Δηλαδή, άραγε δεν διαλύονται στη γη με τον ίδιο τρόπο και εκείνος που έζησε για περιόδους πολλών ετών χωρίς να πράξει κανένα αγαθό και τα εκτρώματα, εφόσον ούτε ένας τέτοιος άνθρωπος γεύτηκε καθόλου την αρετή ούτε εκείνα, αν και εκείνα το έπαθαν αυτό χωρίς τη θέλησή τους, ενώ εκείνος με τη δική του προαίρεση; Διότι κάθε σπουδή ενός τέτοιου ανθρώπου στρέφεται προς την τρυφή, έστω και αν η ψυχή του δεν χορταίνει από την άλογη επιθυμία των ηδονών. Ο σοφός όμως, αντίθετα με τον άφρονα, δεν κοπιάζει στα φθαρτά και ανώφελα πράγματα, αλλά σε όσα είναι σταθερά και μόνιμα, στα οποία το κέρδος είναι μεγάλο. Διότι αυτός που περιφρονεί τον πλούτο και αποδέχεται την πενία γνωρίζει, ως σοφός, να αποφεύγει τις κατά έλλειψη και καθ' υπερβολήν παρεκκλίσεις από την αρετή, και μέσω της μεσότητας ως προς αυτήν να βαδίσει ευθεία προς την όντως ζωή, επειδή η πνευματική θεωρία των νοερών του οφθαλμών είναι ανώτερη, καθώς παραβλέπει τα πρόσκαιρα και βλέπει προς τα αιώνια, υπερβαίνοντας τη διαγωγή εκείνου που διέρχεται την παρούσα ζωή με τρόπο άλογο. Διότι η τέτοια πορεία είναι ανώφελη και αποτελεί παράλογη ορμή της ψυχής, αφού 10-12. Ό,τι έχει γίνει, έχει ήδη λάβει το όνομά του, και έγινε γνωστό ότι πρόκειται για άνθρωπο, και δεν θα μπορέσει να έλθει σε κρίση με εκείνον που είναι ισχυρότερός του, επειδή υπάρχουν πολλά λόγια που πληθαίνουν τη ματαιότητα. Τι το περισσότερο απομένει για τον άνθρωπο; Διότι ποιος γνωρίζει τι είναι καλό για τον άνθρωπο στη ζωή του, σε όλον τον αριθμό των ημερών της μάταιης ζωής του;

Και τα έκανε μέσα σε σκιά· διότι ποιος θα αναγγείλει στον άνθρωπο τι θα υπάρξει μετά από αυτόν κάτω από τον ήλιο;

Διότι Αυτός επιβλέπει όλη την υπ' ουρανόν, γνωρίζοντας όλα όσα εποίησε στη γη, το βάρος των ανέμων και τα μέτρα των υδάτων· όταν τα εποίησε, έτσι τα είδε και τα μέτρησε.» Αλλά και περί αυτών ο Κύριος του λέγει τα εξής: «Γνωρίζω λοιπόν ότι τότε είχες γεννηθεί, και ο αριθμός των ετών σου είναι μεγάλος... Και ποιος είναι αυτός που μετρά τα νέφη με σοφία... Και απαρίθμησες άραγε τους μήνες τους έως ότου συμπληρωθεί ο καιρός του τοκετού;» Ο δε Σολομών: «Μέχρις ότου δω», λέγει, «ποιο είναι το αγαθό για τους υιούς των ανθρώπων, το οποίο θα πράξουν κάτω από τον ήλιο για τον αριθμό των ημερών της ζωής τους... Και πάλι: Σε κάθε μόχθο του, με τον οποίο θα μοχθήσει κάτω από τον ήλιο για τον αριθμό των ημερών της ζωής του που του έδωσε ο Θεός... Και λίγο μετά: Διότι ποιος γνωρίζει ποιο είναι το αγαθό για τον άνθρωπο στη ζωή του, στον αριθμό των ημερών της μάταιης ζωής του.» Ο δε σοφότατος Σειράχ: «Ο αριθμός των ημερών του ανθρώπου», λέγει, «φθάνει το πολύ στα εκατό έτη· σαν σταγόνα του νερού της θάλασσας και σαν κόκκος άμμου, τόσο λίγα είναι τα έτη του μπροστά στην ημέρα της αιωνιότητας»...