Πατερικές αναφορές στο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ 6:5

Δηλαδή, υπάρχει ένα κακό που έχω δει πάνω στη γη, το οποίο είναι πολύ διαδεδομένο στους ανθρώπους: ένας άνθρωπος στον οποίο ο Θεός θα δωρίσει μεγάλη περιουσία και δόξα, και θα εκπληρώσει όλες τις επιθυμίες του χωρίς να τον στερήσει από κανένα από αυτά, αυτός αποθησαυρίζει τα υπάρχοντά του, χωρίς ούτε ο ίδιος να τα χρησιμοποιεί ούτε βέβαια να προσφέρει στους άλλους, και ο Θεός δεν θα επιτρέψει σε έναν τέτοιον άνθρωπο την εξουσία να χρησιμοποιήσει τον πλούτο, διότι θα τον εμπιστευθεί σε άλλον, ο οποίος θα τραφεί από αυτόν και μέσω αυτού θα βοηθήσει και άλλους. Διότι είναι εντελώς ανώφελη μια τέτοια αποθησαύριση του πλούτου και αποτελεί οδυνηρή ασθένεια της ψυχής, επειδή και η σάρκα στερείται τη χρήση ενός τέτοιου πλούτου, αλλά και η ψυχή δεν αποκομίζει κέρδος από αυτόν μέσω της ευποιίας. Επειδή 3-62. Εάν ένας άνθρωπος αποκτήσει εκατό παιδιά και ζήσει πολλά έτη, και είναι μεγάλο το πλήθος των ημερών των ετών του, αλλά η ψυχή του δεν χορτάσει από αγαθά και επιπλέον δεν αξιωθεί καν ταφής, εγώ λέγω: το έκτρωμα είναι σε καλύτερη μοίρα από αυτόν, διότι ήλθε μέσα στη ματαιότητα και πορεύεται στο σκότος, και στο σκότος θα καλυφθεί το όνομά του, και βέβαια δεν είδε τον ήλιο ούτε γνώρισε ανάπαυση. Αυτό βρίσκεται σε καλύτερη θέση από εκείνον, ακόμη και αν εκείνος έζησε δύο φορές χίλια έτη χωρίς να δει κανένα καλό.

Διότι το μεν έκτρωμα δεν είδε τον ήλιο, ούτε διέθετε τα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να δει τα όντα και να επιλέξει τις καλύτερες από τις πράξεις. Εκείνος όμως που τιμήθηκε με όλα αυτά, και ευφράνθηκε με το πλήθος των παιδιών του, και απόλαυσε τη μακροβιότητα, επειδή δεν μετείχε στην αγαθότητα ούτε μέσα στην καλοπέραση απείχε από τη φαυλότητα, και η ταφή του ακολούθησε αντάξια αυτών, δικαίως θα θεωρηθεί ότι αυτός έχει χειρότερη μοίρα από εκείνο. Διότι αυτός, αν και έβλεπε τον ήλιο, πορευόταν στο σκοτάδι, και, ενώ μπορούσε να αφήσει λαμπρό όνομα χάρη στα σπουδαία έργα του, το άφησε να σβήσει μέσα στον ζόφο των αμαρτημάτων και να ενταφιαστεί μαζί με τη ματαιότητα. Υπάρχει δε και άλλη διαφορά αυτού σε σχέση με το έκτρωμα: ότι αυτόν μεν, όταν εγκατέλειψε τον βίο, τον δέχτηκαν τιμωρίες και κολάσεις, ενώ εκείνο δεν δοκιμάζει τίποτε από αυτά.

Εάν όμως κάποιος, ακούγοντας τον Παύλο να λέει, «έπειτα από όλους εμφανίστηκε και σε μένα, σαν σε έκτρωμα», νομίσει ότι αυτό αναφέρεται στο ρητό του Σολομώντα —διότι και εκείνος δεν είδε τον ήλιο της δικαιοσύνης να ανατέλλει στη γη, ούτε αξιώθηκε να συγκαταλεχθεί τότε στους μαθητές του, ενώ πολλοί, αν και είδαν τον ήλιο της δικαιοσύνης, δεν πορεύονταν λιγότερο στο σκοτάδι, κλείνοντας τα μάτια τους προς τις αστραφτερές ακτίνες της θεότητας που υπήρχε μέσα του, έστω κι αν όλα τα υπόλοιπα ζητήματα της ζωής τούς έρχονταν ευνοϊκά και πέρα από όσο θα ήταν εύκολο να ευχηθούν, κι ακόμη είχαν πλήθος και αφθονία τέκνων και παράταση χρόνου ζωής που με τη διάρκειά της προσέλκυε το παράδοξο— εάν λοιπόν κάποιος μεταφέρει αυτά στα λόγια του Σολομώντα και θεωρήσει τον Παύλο ως το έκτρωμα, συγκρίνοντάς τον με τους Ιουδαίους αρχιερείς και ιερείς και πολλούς άλλους οι οποίοι έλαμπαν μεν από την κοσμική ευδαιμονία, σκοτίζονταν όμως από την ασέβεια και τη φαυλότητα των πράξεών τους, και τον τοποθετήσει ψηλότερα από εκείνους και τον αναδείξει κατά πολύ ανώτερο σε όλα, λέει βεβαίως την αλήθεια, αλλά νομίζω ότι δεν αποδίδει κάτι σπουδαίο σε αυτόν που αγκάλιασε ολόκληρη την οικουμένη με το κήρυγμά του.