Ὅστις δ᾽ ἀπέτυχε τοῦ ὄντως καλοῦ ἐν τῷ δόξαι καλὸν τὸ κακόν, ἀπ᾽ αὐτῆς ἤδη τῆς ἐπὶ τούτῳ συγκαταθέσεως ἐπλήρωσε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ μακρὰν τυγχάνων τῶν ἔργων αὐτῆς. Διότι αὐτὸς ἀκριβῶς ἐπίσταμαι ὅτι ὑπάρξει καλὸν τοῖς κεκτημένοις τὸν τοῦ θεοῦ φόβον, ἵνα φοβῶνται τὴν ἐνώπιον αὐτοῦ ἐπὶ τοῖς κακῶς βεβιωμένοις αἰσχύνην καὶ μηδ᾽ ὁπωσοῦν τῇ ἁμαρτίᾳ συγκατατίθωνται. Οὐ καλὸν δ᾽ ἔσται τῷ ἁμαρτωλῷ τὸ μὴ κεκτῆσθαι τὸν τοιοῦτον φόβον· οὐδὲ γὰρ καταφρονῶν οὗτος τῆς ἐπὶ ἐξετάσει τῶν ἑκάστῳ πεπραγμένων παρουσίας τοῦ θεοῦ, ἐπεκτεῖναι δυνήσεται τὸν καιρὸν τῆς παρατρεχούσης δίκην σκιᾶς ζωῆς αὐτοῦ καὶ τὸ ἀδέκαστον ἐκεῖνο κριτήριον ἐκφυγεῖν. Ἀλλὰ καὶ ἑτέρα 14-16. Ἔστι ματαιότης ἣ πεποίηται ἐπὶ τῆς γῆς· ὅτι εἰσὶ δίκαιοι ὅτι φθάνει πρὸς αὐτοὺς ὡς ποίημα τῶν ἀσεβῶν, καί εἰσιν ἀσεβεῖς ὅτι φθάνει πρὸς αὐτοὺς ὡς ποίημα τῶν δικαίων· εἶπον ὅτι καί γε τοῦτο ματαιότης. Καὶ ἐπῄνεσα ἐγὼ σὺν τὴν εὐφροσύνην, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν τῷ ἀνθρώπῳ ὑπὸ τὸν ἥλιον ὅτι εἰ μὴ τοῦ φαγεῖν καὶ τοῦ πιεῖν καὶ τοῦ εὐφρανθῆναι, καὶ αὐτὸ συμπροσέσται αὐτῷ ἐν μόχθῳ αὐτοῦ ἡμέρας ζωῆς αὐτοῦ, ἃς ἔδωκεν αὐτῷ ὁ θεὸς ὑπὸ τὸν ἥλιον. Ἐν οἷς ἔδωκα τὴν καρδίαν μου τοῦ γνῶναι τὴν σοφίαν καὶ τοῦ ἰδεῖν τὸν περισπασμὸν τὸν πεποιημένον ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι καὶ ἐν ἡμέρᾳ καὶ ἐν νυκτὶ ὕπνον ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ οὐκ ἔστι βλέπων.
Μετάφραση
Όποιος όμως απέτυχε να επιτύχει το πραγματικά καλό, με το να θεωρήσει το κακό ως καλό, από μόνη τη συγκατάθεσή του σε αυτό έχει ήδη διαπράξει πλήρως την αμαρτία, έστω και αν βρίσκεται μακριά από τα έργα της. Διότι εγώ γνωρίζω με ακρίβεια ότι θα υπάρξει καλό για όσους κατέχουν τον φόβο του Θεού, ώστε να φοβούνται την ντροπή ενώπιόν του για την κακή τους ζωή και να μην συγκατατίθενται επ' ουδενί στην αμαρτία. Δεν θα είναι όμως καλό για τον αμαρτωλό το να μην κατέχει τέτοιον φόβο· διότι ούτε αυτός, περιφρονώντας την παρουσία του Θεού κατά την εξέταση των πεπραγμένων του καθενός, θα μπορέσει να παρατείνει τον χρόνο της ζωής του που παρέρχεται σαν σκιά και να ξεφύγει από εκείνο το αδέκαστο κριτήριο. Αλλά και άλλη 14-16. Υπάρχει μια ματαιότητα που συντελείται πάνω στη γη: ότι υπάρχουν δίκαιοι, στους οποίους συμβαίνουν όσα αντιστοιχούν στα έργα των ασεβών, και υπάρχουν ασεβείς, στους οποίους συμβαίνουν όσα αντιστοιχούν στα έργα των δικαίων· είπα ότι και αυτό είναι ματαιότητα. Και εγώ επαίνεσα την ευφροσύνη, διότι δεν υπάρχει τίποτε αγαθό για τον άνθρωπο κάτω από τον ήλιο παρά μόνο το να φάει, να πιει και να ευφρανθεί, και αυτό θα τον συνοδεύει στον μόχθο του τις ημέρες της ζωής του, τις οποίες του έδωσε ο Θεός κάτω από τον ήλιο. Τότε έδωσα την καρδιά μου στο να γνωρίσω τη σοφία και να δω τον περισπασμό που συντελείται πάνω στη γη, διότι και την ημέρα και τη νύχτα δεν βλέπει ύπνο στα μάτια του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες