Πατερικές αναφορές στο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ 9:14

Επειδή και εδώ εκείνος μεν που διεξάγει τον πόλεμο λέγεται ότι είναι βασιλιάς, ενώ αυτός που διασώζει την πολιορκούμενη από αυτόν πόλη είναι άνδρας φτωχός και σοφός· καθώς δε στο προηγούμενο κεφάλαιο ειπώθηκε το ότι «καλύτερος είναι ένας φτωχός και σοφός παρά ένας βασιλιάς ηλικιωμένος και άφρονας», έχουμε εκλάβει τον μεν άφρονα βασιλιά ως τον διάβολο, τον δε φτωχό και σοφό ως τον Λόγο του Θεού, ο οποίος για χάρη μας κένωσε τον εαυτό Του και πτώχευσε· για τον λόγο αυτόν επισημάναμε και τα προκείμενα, θεωρώντας ότι ο πολεμοχαρής βασιλιάς που περιγράφεται εδώ δεν είναι άλλος από τον άφρονα βασιλιά που αναφέρεται εκεί. Ομοίως, αυτός που εδώ διασώζει με τη δική του σοφία την πολιορκούμενη πόλη (θεωρούμε ότι δεν είναι άλλος από) τον φτωχό και σοφό εκείνου του χωρίου, για τον οποίο λέγαμε ότι είναι ο Χριστός. Αυτός (ο Χριστός) τη μικρή πόλη, δηλαδή τον περίγειο τόπο που σε σύγκριση με ολόκληρο τον κόσμο είναι ελάχιστος, και όσους βρίσκονται σε αυτήν, οι οποίοι σε αντιπαραβολή με το πλήθος όλων των λογικών όντων είναι λίγοι ανάμεσα σε όλα τα έθνη, σαν σταγόνα από κάδο, τους λύτρωσε ενώ πολιορκούνταν από τη βασιλεία του διαβόλου, ο οποίος περικύκλωνε από παντού τον περίγειο χώρο και όσους βρίσκονταν σε αυτόν, και οικοδομούσε εναντίον του μεγάλα πολιορκητικά αναχώματα, δηλαδή τις αρχές, και τις εξουσίες, και τους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου, και τα πνευματικά της πονηρίας.

Αυτόν λοιπόν δεν τον κατέβαλε κανένας άλλος παρά μόνο ο φτωχός και σοφός άνδρας, ο Σωτήρας και Κύριός μας, ο οποίος κένωσε τον εαυτό του και για χάρη μας φτώχυνε μέσα στον πλούτο του ελέους του, και, αφού τον κατέβαλε, διέσωσε με τη σοφία του τη μικρή πόλη, δηλαδή, όπως είναι εύλογο σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, την εκκλησία, και τους λίγους που βρίσκονταν σε αυτήν· επειδή στενή και τεθλιμμένη είναι η οδός που οδηγεί στη ζωή, και λίγοι είναι αυτοί που τη διαβαίνουν. Λένε δε εκείνοι που βλέπουν μια τόσο μεγάλη οικονομία το εξής: «είναι ανώτερη η αγαθή σοφία από τη δύναμη»· και είναι φανερό ότι εννοεί τη δύναμη των εχθρών. Αλλά και, «κανείς άνθρωπος», λέει, «δεν θυμήθηκε εκείνον τον φτωχό άνδρα»· διότι ο Θεός ήταν εκείνος που μέσω των προφητών τον μνημόνευε, και προκήρυσσε τα σχετικά με την έλευσή του στους ανθρώπους· ενώ από εκείνους που ενεργούσαν υπό την επίδραση της σοφίας των αρχόντων τούτου του αιώνα, κανένας απολύτως ποτέ δεν τον θυμήθηκε, αφού δεν ήταν καν σε θέση να γνωρίσουν το κρυμμένο προ των αιώνων μυστήριο της οικονομίας της ενανθρώπησης του Λόγου του Θεού.

Διότι όλοι θα πεθάνουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πεθαίνουν με τέτοιον τρόπο, όπως τα ψάρια που πιάνονται άσχημα στα δίχτυα· έτσι και αυτοί δεν γνωρίζουν το τέλος τους. Είδα επίσης και τούτο ως σοφία κάτω από τον ήλιο, και φαίνεται σπουδαίο σε εμένα: υπήρχε μια μικρή πόλη και οι άνδρες μέσα σε αυτήν ήταν λίγοι, και ήλθε εναντίον της ένας μεγάλος βασιλιάς και την περικύκλωσε και κατασκεύασε γύρω της μεγάλα χαρακώματα, και βρέθηκε σε αυτήν ένας άνδρας φτωχός και σοφός, και αυτός διέσωσε την πόλη με τη σοφία του· και όμως κανένας άνθρωπος δεν θυμήθηκε τον φτωχό εκείνο άνδρα. Και είπα: η σοφία είναι ανώτερη από τη δύναμη· ωστόσο η σοφία του φτωχού περιφρονείται. Αυτό που εννοεί είναι το εξής: είναι σπουδαίο πράγμα να είναι κανείς σπλαχνικός και φιλεύσπλαχνος και να εργάζεται για την ανόρθωση εκείνων που έχουν πέσει και κείτονται, και ακόμη κι αν είναι μεγάλα τα δεινά, να συντρέχει εκείνους που δέχονται πόλεμο, και έστω κι αν είναι φτωχοί, να μην τους παραβλέπει.

Δηλαδή, γνώρισα και τούτη τη σοφία σε αυτόν τον κόσμο, η οποία κατά την κρίση μου είναι μέγιστη: για παράδειγμα, υπάρχει κάποια μικρή πόλη με λιγοστούς κατοίκους, εναντίον της οποίας θα εκστρατεύσει ένας βασιλιάς με άφθονα όπλα και στρατεύματα, και θα την περικυκλώσει και θα σκάψει βαθιές τάφρους γύρω της, ώστε κανείς από τους ευρισκομένους στην πόλη να μην μπορέσει να διαφύγει· θα αποκρουσθεί όμως, συναντώντας σε αυτή την πόλη έναν άνδρα ταπεινό μεν ως προς την καταγωγή και την περιουσία, πάνσοφο δε, ο οποίος θα διασώσει την πόλη αυτή με τις πλέον συνετές επινοήσεις και συμβουλές του, τον οποίο όλοι, πριν παρουσιαστεί η ανάγκη, τον καταφρονούσαν ως φτωχό και δεν τον θεωρούσαν καν άξιο μνήμης.