Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 1:8

Γι’ αυτό και η άφεση των αμαρτιών δίδεται στους πιστεύοντες, καθώς ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Αυτό είναι το αίμα μου, το αίμα της Καινής Διαθήκης, το οποίο χύνεται για πολλούς προς άφεση των αμαρτιών»· όπως μαρτυρεί πάλι ο Απόστολος λέγοντας: «Σύμφωνα με την ευδοκία του θελήματός του, προς έπαινο της δόξας της χάριτός του, με την οποία μας χαρίτωσε στο πρόσωπο του Ηγαπημένου, μέσω του οποίου έχουμε την απολύτρωση διά του αίματός του, την άφεση των παραπτωμάτων σύμφωνα με τον πλούτο της χάριτός του, την οποία χορήγησε άφθονα σε εμάς»· ώστε, όπως ακριβώς ένας ανδριάντας που συνετρίβη και θρυμματίστηκε, χάνοντας την ένδοξη μορφή του βασιλιά, αναπλάθεται εκ νέου από τον σοφό τεχνίτη και αγαθό δημιουργό, ο οποίος μεριμνά για τη δόξα του δικού του πλάσματος, και αποκαθίσταται στην αρχική του δόξα· έτσι και εμείς, που υποστήκαμε τη φθορά εξαιτίας της παρακοής της εντολής, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Ο άνθρωπος, ενώ βρισκόταν σε τιμή, δεν το κατενόησε, εξισώθηκε με τα ανόητα κτήνη και έγινε όμοιος με αυτά», να ανακληθούμε στην πρώτη δόξα της εικόνας του Θεού. Διότι, όπως λέει, κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο.

Διότι αναδημιουργηθήκαμε εν Χριστώ στην αρχική μας κατάσταση, αφού ανατράπηκαν εκείνα που παρεισέφρησαν στο μεταξύ από διαβολική απάτη. Επειδή έτσι είπε πάλι ο Παύλος για τον Σωτήρα όλων μας Χριστό: «Στο πρόσωπο του οποίου έχουμε την απολύτρωση διαμέσου του αίματός του, την άφεση των αμαρτημάτων σύμφωνα με τον πλούτο της χρηστότητάς του, την οποία έδωσε με το παραπάνω σε εμάς, με κάθε σοφία και φρόνηση, γνωρίζοντάς μας το μυστήριο του θελήματός του, σύμφωνα με την ευδοκία του, την οποία προκαθόρισε σε αυτόν για την οικονομία του πληρώματος των καιρών, να ανακεφαλαιώσει τα πάντα στον Χριστό, όσα βρίσκονται στους ουρανούς και όσα βρίσκονται στη γη, σε αυτόν. Στον οποίο και λάβαμε κληρονομιά, έχοντας προοριστεί σύμφωνα με την πρόθεση εκείνου που ενεργεί τα πάντα σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του, ώστε να είμαστε προς έπαινο της δόξας του εμείς που έχουμε προελπίσει στον Χριστό». Ιδού λοιπόν πάλι ότι έχουμε προοριστεί μεν, σύμφωνα με την πρόθεση του Πατέρα· και έχουμε πλουτίσει έχοντας αρχαιότερη κατά κάποιον τρόπο την ελπίδα της ύπαρξής μας, επειδή ο Θεός προγνώριζε το γεγονός, και κατέγραφε στις δικές του βουλές τα όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν σε εμάς.

Είθε να λεχθεί και για εσάς τώρα: ευφρανθείτε ουρανοί και ας αγαλλιάσει η γη, και τα εξής, διότι ο Θεός ελέησε τον λαό του, και παρηγόρησε τους ταπεινούς του λαού του. Αυτά δε θα γίνουν εξαιτίας της φιλανθρωπίας του Θεού, ο οποίος σας λέει: ιδού, θα εξαλείψω σαν σύννεφο τις ανομίες σου και σαν σκοτάδι τις αμαρτίες σου. Εσείς δε, αφού αξιωθήκατε το όνομα των πιστών (για τους οποίους έχει γραφτεί: σε όσους με υπηρετούν θα δοθεί ένα νέο όνομα, το οποίο θα είναι ευλογημένο πάνω στη γη), θα πείτε με ευφροσύνη: Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος μας ευλόγησε με κάθε πνευματική ευλογία στα επουράνια εν Χριστώ, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση δια του αίματός του, την άφεση των αμαρτημάτων σύμφωνα με τον πλούτο της χάριτός του την οποία περίσσεψε σε εμάς, και τα εξής. Και πάλι: ο Θεός όμως, όντας πλούσιος σε έλεος, εξαιτίας της πολλής του αγάπης με την οποία μας αγάπησε ενώ ήμασταν νεκροί εξαιτίας των παραπτωμάτων, μας ζωοποίησε μαζί με τον Χριστό, και τα εξής.

Διότι είναι μεγάλο πράγμα η άφεση των αμαρτιών, αλλά το μεγαλύτερο είναι ότι αυτή επιτεύχθηκε διά του Δεσποτικού αίματος. Διότι, για το ότι αυτό είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από όλα, πρόσεξε πώς και εδώ αναφώνησε λέγοντας: «Κατά τον πλούτο της χάριτός του, την οποία περίσσευσε σε εμάς». Διότι πλούτος βέβαια ήταν και εκείνο, αλλά τούτος είναι πολύ περισσότερος. «Την οποία περίσσευσε», λέγει, «σε εμάς». Και το «πλούτος» και το «περίσσευσε», σημαίνει δηλαδή ότι εκχύθηκε άφατα. Δεν είναι δυνατόν να παρασταθούν με τον λόγο εκείνα τα οποία δοκιμάσαμε στην πράξη.

Διότι είναι πλούτος, πλούτος που περισσεύει, πλούτος όχι ανθρώπων, αλλά του Θεού, ώστε από κάθε άποψη να είναι αδύνατον να εκφραστεί με λόγια. Δείχνοντας δε πώς τον προσέφερε με τόση αφθονία, λέει: «Με κάθε σοφία και φρόνηση μάς έκανε γνωστό το μυστήριο του θελήματός Του»· δηλαδή, μας κατέστησε σοφούς και φρόνιμους με την αληθινή σοφία, την αληθινή φρόνηση.

Μας εξέλεξε, λέγει, εν αυτώ, προορίζοντάς μας για υιοθεσία δια του Ιησού Χριστού προς αυτόν, και προς έπαινο της δόξας της χάριτός του, εν τω οποίω έχουμε την απολύτρωση δια του αίματός του, την οποία προκαθόρισε εν αυτώ για την οικονομία του πληρώματος των καιρών, ώστε να ανακεφαλαιώσει τα πάντα εν τω Χριστώ. Και πουθενά δεν τον ονόμασε διάκονο. Εάν όμως το «εν» και το «διά» αποτελούν ίδιον διακόνου, δες πού καταλήγει το πράγμα. Διότι, αρχίζοντας αμέσως την Επιστολή, είπε: «Διά του θελήματος του Πατρός».

Γι' αυτόν τον λόγο ο απόστολος, φανερώνοντας αυτήν την ανακεφαλαίωση που επιτελείται από τον Θεό, έλεγε: «Με κάθε σοφία και φρόνηση, αφού μας έκανε γνωστό το μυστήριο του θελήματός του, σύμφωνα με την ευδοκία του, την οποία προόρισε σε αυτόν για την οικονομία του πληρώματος των καιρών, ώστε να ανακεφαλαιώσει τα πάντα στο πρόσωπο του Χριστού, όσα βρίσκονται στους ουρανούς και όσα βρίσκονται στη γη». Βλέπεις πώς μιλάει για ανακεφαλαίωση των επίγειων προς τα επουράνια. Επειδή, όμως, συνέβη η έκπτωση του ανθρώπου και ο διαχωρισμός του από την ευσέβεια των επουράνιων αγγέλων, ο Θεός, προνοώντας να μας επαναφέρει σε αυτήν την ένωση δια του πάθους, τι άλλο απεργάζεται παρά την ανακεφαλαίωση των αγαθών; Γι' αυτόν τον λόγο παραλαμβάνει και τους χρόνους της δημιουργίας με σκοπό τη διόρθωση, και πρόκειται να ακούσεις ένα μέγιστο μυστήριο.

Μας χαρίτωσε με εκούσια χάρη, όχι ως ανταπόδοση των έργων μας, καθιστώντας μας υιούς. «Στο πρόσωπο του Αγαπημένου, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση μέσω του αίματός του, την άφεση των παραπτωμάτων, σύμφωνα με τον πλούτο της χάρης του, την οποία περίσσεψε σε εμάς με κάθε σοφία και φρόνηση.» Επειδή οι Γραφές αναφέρουν επανειλημμένα ότι έγινε υπήκοος στον Πατέρα μέχρι θανάτου, και επειδή ο Χριστός έλεγε: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;», για να μην υποθέσει κανείς ότι εγκαταλείφθηκε πραγματικά —αν και εκπροσωπώντας το δικό μας πρόσωπο έλεγε αυτά τα λόγια— γι' αυτόν τον λόγο η θεία Γραφή τον κηρύττει παντού ως ηγαπημένο και αγαπητό. «Κάνοντάς μας γνωστό το μυστήριο του θελήματός του.» Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο η χάρη του Χριστού βρίσκει χώρο μέσα μας μέσω της γνώσης· πράγμα το οποίο δεν εφαρμόζεται σε όσους την αγνοούν. «Σύμφωνα με την ευδοκία του, την οποία προέθεσε σε αυτόν για την οικονομία του πληρώματος των καιρών.» Διότι ευδόκησε για αυτή την ευεργεσία προ των αιώνων· είχε οριστεί δε για αυτήν και χρόνος, όταν τα προορισμένα έλαβαν την κατάλληλη εκπλήρωση. «Να ανακεφαλαιώσει τα πάντα στον Χριστό, τα επουράνια και τα επίγεια σε αυτόν.» Στο μέτρο που ο Αδάμ, επειδή αμάρτησε, τα στερήθηκε όλα αυτά, έγινε η ανανέωσή τους εν Χριστώ. Τι λοιπόν στερήθηκε; Ενώ ήταν άφθαρτος, περιήλθε στη φθορά, και ενώ ήταν αθάνατος, οδηγήθηκε στον θάνατο, και από τον παράδεισο, βρέθηκε έξω από τον παράδεισο.

Εφεσίους 1,3-13 «Αυτός που μας ευλόγησε». Μας ευλόγησε μέσω του Υιού, μας εξέλεξε μέσω του Υιού, μας υιοθέτησε μέσω του Υιού, μας χαρίτωσε μέσω του Υιού. Και πώς μέσω του Υιού; Ω του θαύματος· «μέσω του αίματός Του», λέει. Είδες «τον πλούτο της χάριτος»; Ή μάλλον την περίσσεια και το ανέκφραστο έλεος; Και όχι μόνο αυτά, αλλά και «μας γνώρισε το μυστήριο του θελήματός Του». Μέσω ποιου έγινε αυτό; Και αυτό μέσω του Υιού· τα πάντα έγιναν μέσω του Υιού, με την ευδοκία του Πατέρα να συμπαρίσταται σε όλα· διότι σε τίποτα δεν έχει χωριστεί το πατρικό θέλημα από τον αγαπημένο Υιό. Επειδή δε πραγματεύτηκε το πώς μας γνωστοποιήθηκε το μυστήριο, υπενθυμίζει και πάλι την υιοθεσία, λέγοντας, «μέσω του Οποίου πήραμε και την κληρονομιά»· διότι όσοι υιοθετήθηκαν αξιώνονται της υιοθεσίας για να γίνουν κληρονόμοι, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσω του Υιού και προορίστηκε με την παρουσία της ευδοκίας και του πατρικού θελήματος. Έγινε δε αυτό για να πολιτευτούμε και εμείς κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να γίνουμε «προς έπαινο της δόξας Του», δηλαδή ώστε να δοξάζεται επαινούμενος και ο βίος και η πολιτεία μας να φαίνονται ευάρεστα σε όλους· «για να δουν», λέει ο Κύριος στα Ευαγγέλια, «τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που βρίσκεται στους ουρανούς». Διότι μας ευλόγησε όχι μόνο «με κάθε πνευματική ευλογία», αλλά και με πνευματικά και «επουράνια» πράγματα. Μέσω ποιου; Μέσω του Ιησού Χριστού.