Καὶ οὐκ εἶπε διηγήσαντο, ἀλλὰ 〈διηγοῦνται·〉 οὐ γὰρ ἤρξαντο καὶ ἐσιώπησαν, ἀλλ᾽ ἀφ᾽ οὗ ἤρξαντο, ἀκαταπαύστοις στόμασι διηγοῦνται τὴν τοῦ θεοῦ δόξαν. 〈Ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα.〉 Ἐπειδὴ εἶπεν· 〈Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν 〈θεοῦ〉,〉 ἵνα μὴ ἀγενήτους ἢ αὐτομάτους εἶναι τούτους νομίσῃς, ποίησιν στερεώματος εἰσήγαγεν, ἵνα μάθωμεν ὅτι, εἰ ὁ θεμέλιος καὶ τὸ δοχεῖον πεποίηται τῶν φωστήρων, πολλῷ μᾶλλον ἡ ἐνθήκη τῶν ἐν αὐτῷ φύσεων. 〈Ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα.〉 Καὶ γὰρ ὁ τῶν προφητῶν χορὸς λέγει· 〈Καὶ αὐτὸς ἐποίησεν ἡμᾶς καὶ οὐκ ἡμεῖς.〉 Καὶ ὁ τῶν ἀποστόλων θίασος βοᾷ· 〈Αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα.〉 Ὅτι δὲ στερέωμα οὗτοι κατὰ τὸ στερέωμα τῆς δημιουργίας—〈Ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα〉—θεώρησον τὸ φαινόμενον στερέωμα, τὸν τοῦ κόσμου περίβολον, τὸν τῆς κτίσεως ὄροφον, τὴν τῆς πανδήμου οἰκίας κεράμωσιν, τὴν ἀπαλαίωτον στέγην, τὴν ὑδατοπαγῆ καμάραν, τὴν κρυστάλλινον φιάλην, τὴν ὁμαλὴν ὑποχάρτωσιν, τὴν χρυσογράμματον βίβλον, τὴν ἀργυρόστικτον τοῖς ἄστροις, τὸν κυανοβαφῆ κάλαμον, τὸν πυρσοφόρον παστόν, ἐν ᾧ ἥλιος καὶ σελήνη ὡς νυμφίος 〈καὶ νύμφη〉 προκάθηνται· 〈Καὶ αὐτὸς ὡς νυμφίος ἐκπορευόμενος ἐκ παστοῦ αὐτοῦ.
Μετάφραση
Και δεν είπε «διηγήθηκαν», αλλά «διηγούνται»· διότι δεν άρχισαν και μετά σιώπησαν, αλλά αφότου άρχισαν, με ακατάπαυστα στόματα διηγούνται τη δόξα του Θεού. «Το δε στερέωμα αναγγέλλει τα έργα των χειρών του». Επειδή είπε: «Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού», για να μη νομίσεις ότι αυτοί είναι αδημιούργητοι ή αυθύπαρκτοι, εισήγαγε τη δημιουργία του στερεώματος, ώστε να μάθουμε ότι, αν το θεμέλιο και το δοχείο των φωστήρων έχει δημιουργηθεί, πολύ περισσότερο έχουν δημιουργηθεί τα όντα που εναποτέθηκαν σε αυτό. «Το δε στερέωμα αναγγέλλει τα έργα των χειρών του». Διότι και ο χορός των προφητών λέει: «Αυτός μας έπλασε και όχι εμείς». Και ο θίασος των αποστόλων βοά: «Διότι δικό του δημιούργημα είμαστε». Ότι δε αυτοί αποτελούν στερέωμα, κατά το στερέωμα της δημιουργίας —«Το δε στερέωμα αναγγέλλει τα έργα των χειρών του»— αναλογίσου το ορατό στερέωμα, τον περίβολο του κόσμου, την οροφή της κτίσης, τη σκεπή της παγκόσμιας οικίας, την άφθαρτη στέγη, την υδατοπαγή καμάρα, την κρυστάλλινη φιάλη, την ομαλή έκταση, το χρυσόγραφο βιβλίο, το ασημοκέντητο με τα άστρα, τον κυανόβαφο θόλο, τον λαμπερό νυμφώνα, στον οποίο ο ήλιος και η σελήνη προκάθηνται σαν νυμφίος και νύμφη· «Και αυτός εξέρχεται ως νυμφίος από τον παστό του».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες