Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 2:19

Ο δε μεσίτης δεν είναι μεσίτης ενός· ο δε Θεός είναι ένας. Γι' αυτό πλανώνται και εκείνοι που λένε ότι άλλος είναι ο Υιός που έπαθε και άλλος αυτός που δεν έπαθε. Διότι δεν είναι άλλος παρά ο Λόγος εκείνος που καταδέχθηκε τον θάνατο και το πάθος· αλλά ο ίδιος ο απαθής και ασώματος Λόγος, αφού καταδέχθηκε τη γέννηση της ανθρώπινης σάρκας, τα έχει εκπληρώσει όλα, ώστε να έχει κάτι να προσφέρει υπέρ ημών. Και λέγεται ότι έγινε ανώτερος από τους αγγέλους· όχι ότι ο ίδιος ο δημιουργός των αγγέλων Λόγος έγινε ανώτερος, σαν να ήταν ποτέ κατώτερος, αλλά η μορφή του δούλου, την οποία ο ίδιος ο Λόγος οικειοποιήθηκε με φυσική γέννηση, αναδείχθηκε ανώτερη από τη γέννηση του πρωτοπλάστου, και οικειοποιείται εμάς, όπως έχει λεχθεί, οι οποίοι γίναμε συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού· και ανήκει πλέον στον Θεό κατά φύσιν, ούσα η σάρκα δική Του, χωρίς να είναι ομοούσια με τη θεότητα του Λόγου, σαν να ήταν συναΐδια· αλλά έγινε δική Του κατά φύσιν, και αδιαίρετη κατά την ένωση, προερχόμενη από το σπέρμα του Δαβίδ, και του Αβραάμ, και του Αδάμ, από τον οποίο έχουμε γεννηθεί και εμείς. Εάν δε η σάρκα είναι ομοούσια με τον Λόγο και συναΐδια, με αυτή τη λογική θα πείτε ότι και όλα τα κτίσματα είναι συναΐδια με τον Θεό που δημιούργησε τα πάντα.

Κεφάλαιο ΚΑ΄. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄. Σύμφωνα με τη χάρη του Θεού που μου δόθηκε, ως σοφός αρχιτέκτονας έθεσα θεμέλιο· άλλος δε οικοδομεί επάνω του. Ο καθένας όμως ας προσέχει πώς οικοδομεί. Διότι κανείς δεν μπορεί να θέσει άλλο θεμέλιο παρά εκείνο που έχει τεθεί, το οποίο είναι ο Ιησούς Χριστός. ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ. Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού, έχοντας οικοδομηθεί επάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, όπου ακρογωνιαίος λίθος είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, στον οποίο κάθε οικοδομή, συναρμολογούμενη αρμονικά, αυξάνεται για να γίνει ναός άγιος εν Κυρίω, στον οποίο και εσείς συνοικοδομείστε ώστε να γίνετε κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι.

Επομένως, δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά είστε συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού, έχοντας εποικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, στον οποίο όλη η οικοδομή, συναρμολογούμενη αρμονικά, αυξάνεται σε ναό άγιο εν Κυρίω», ώστε έτσι, αφενός έχοντας συμφυτευθεί με τον Χριστό σύμφωνα με το ομοίωμα του θανάτου Του, και έχοντας βαπτιστεί στο όνομα του Αγίου Πνεύματος, και έχοντας αναγεννηθεί άνωθεν ως προς τον εσωτερικό άνθρωπο με την ανακαίνιση του νου, έχοντας εποικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, να καταστούμε κατ' αυτόν τον τρόπο άξιοι να βαπτιστούμε στο όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού, και να αξιωθούμε της μεγάλης δωρεάς την οποία παρέδωσε ο Απόστολος, λέγοντας: ότι «Όσοι βαπτιστήκατε στον Χριστό, ντυθήκατε τον Χριστό. Δεν υπάρχει Έλληνας και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος και ελεύθερος· αλλά τα πάντα και μέσα σε όλους είναι ο Χριστός.»

Διότι πίστεψαν στον Χριστό που λέει: «Σηκώστε τον ζυγό μου επάνω σας και μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας.» Μαζί λοιπόν με την πίστη κέρδισαν και την απαλλαγή από την παλαιά σκληρότητα, και το να είναι αγαθοί και πράοι, και το να ζουν μαζί με τους αγίους. Διότι και αυτοί αναδείχθηκαν συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού· αυτό νομίζω ότι μας υπονοεί με πολλούς τρόπους ο προφητικός λόγος σε αυτά. Διότι λέει, θα βοσκήσει ο λύκος μαζί με το αρνί, και η λεοπάρδαλη θα αναπαυθεί μαζί με το ερίφιο, δηλαδή, μέσω του Χριστού θα ενωθούν τα άγρια με τα ήμερα, εκείνα που δεν είναι με κανέναν τρόπο ιερά με τα ιερά και τα άγια. Διότι, όσον αφορά το γεγονός ότι ο Ισραήλ διαπαιδαγωγήθηκε από τον νόμο και γνώρισε τους τρόπους της επιείκειας, ήταν ήμερος και πράος, καθώς και ιερός, και κατά κάποιον τρόπο παρόμοιος με πρόβατο και κατσίκι· και τα δύο αυτά ζώα είναι ιερά και καθαρά, και επιπλέον έλαβαν την ημερότητα από την ίδια τους τη φύση.

Γι' αυτό λοιπόν και ο θεσπέσιος Ιωάννης, καταρρίπτοντας την έπαρση των Ιουδαίων και το μεγάλο τους θράσος, λέει: «Κάντε λοιπόν καρπούς άξιους της μετάνοιας, και μην νομίσετε ότι μπορείτε να λέτε μέσα σας: Έχουμε πατέρα τον Αβραάμ· διότι σας λέω ότι ο Θεός μπορεί από αυτές τις πέτρες να αναστήσει τέκνα στον Αβραάμ». Επομένως, εξέπεσε μεν από την κληρονομιά ο ασύνετος Ισραήλ, φύτρωσε όμως αντ' αυτού το ποίμνιο των εθνών, και σε αυτούς ο Χριστός απονέμει τον ένδοξο και αξιοσέβαστο κλήρο των άνωθεν αγαθών. Διότι έγιναν συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού, και σύσσωμοι με τον Χριστό, και, λαμπρυσμένοι από την ένωση μαζί Του δια του Πνεύματος, θα ζήσουν τον αληθινά πολυπόθητο βίο, με οσιότητα και αγιασμό και αφθαρσία. <Στην εκκλησία του Κυρίου μην κλαίτε με δάκρυα, και ας μην δακρύζουν γι' αυτό τα μάτια σας· διότι δεν θα αποδιώξει τα ονείδη εκείνος που λέει: Ο οίκος του Ιακώβ παρόργισε το Πνεύμα του Κυρίου. Μήπως αυτά είναι τα επιτηδεύματά του;> Άραγε λοιπόν αποκλείει ο Θεός τον Ισραήλ από το να επιλέξει να μετανοήσει; Και πες μου, ανακόπτει ο Θεός την πραότητά Του προς αυτούς, ακόμα και αν ήθελαν να μάθουν αυτά που τους είναι τα πλέον αρμόζοντα, και να πράττουν πλέον ό,τι είναι αρεστό σε Αυτόν; Δεν λέει κάτι τέτοιο.

ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ. Προσευχή του Προφήτη Αββακούμ μετά ωδής. Αφού ολοκλήρωσε εξαντλητικά τον λόγο για τη Βαβυλώνα, και έχοντας προαναγγείλει εκτενέστατα ότι θα υποστούν πικρή τιμωρία εκείνοι που λεηλάτησαν την αγία πόλη και οδήγησαν τον Ισραήλ στην αιχμαλωσία, έρχεται με εύλογη αφορμή στο μυστήριο του Χριστού, και, ξεκινώντας από τη λύτρωση που συντελέστηκε σε ένα έθνος και σε μερικό επίπεδο, μεταφέρει τον λόγο στη λύτρωση που αφορά όλους και είναι γενικότατη, από την οποία σώθηκε αφενός το υπόλειμμα του Ισραήλ, αλλά εξίσου σώθηκε και σύμπασα η γη. Διότι ο Κύρος, ο γιος του Καμβύση, απάλλαξε τον Ισραήλ από την αιχμαλωσία, καταλύοντας την αλαζονική και θεομίσητη βασιλεία, εννοώ βέβαια αυτήν των Χαλδαίων. Όμως, αυτό που συνέβη ήταν στην πραγματικότητα απεικόνιση και προτύπωση όσων κατορθώθηκαν μέσω του Χριστού, ο Οποίος, βρίσκοντας όλη την ανθρωπότητα σαν αιχμάλωτη πολέμου και καταπονημένη κάτω από τυραννικό χέρι - διότι ο σατανάς κυριάρχησε πάνω μας μέσω της αμαρτίας - μας ανέδειξε ελεύθερους από δεσμά και πόνους, και, απαλλάσσοντάς μας από την αθέμιτη εκείνη δουλεία, μας μετέφερε τρόπον τινά στην αγία πόλη, την επουράνια Ιερουσαλήμ. Διότι γίναμε, σύμφωνα με το γεγραμμένο, «συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού» και πλέον αναγνωρίσαμε ως πατρίδα μας τον ουρανό.

Άλλο. «Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού». Έπειτα, πώς δεν θα είναι Θεός ο Υιός, εφόσον εκείνοι που ενώνονται μαζί του μέσω της πίστεως, ονομάζονται εξαιτίας αυτού οικείοι του Θεού;

Άλλο. «Άρα λοιπόν, λέει, δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Χριστού. Έχοντας εποικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, στον οποίο ολόκληρη η οικοδομή, καθώς συναρμολογείται αρμονικά, αυξάνει σε ναό άγιο εν Κυρίω, στον οποίο και εσείς συνοικοδομείστε σε ναό άγιο, σε κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι.» Αν ονομαζόμαστε άγιος ναός μέσω του Αγίου Πνεύματος, επειδή ο Θεός κατοικεί μέσα μας, πώς δεν φτάνουν πέρα από κάθε ασέβεια εκείνοι που συγκαταλέγουν το Πνεύμα στα δημιουργήματα, αντί μάλλον να ομολογούν ότι υπάρχει από τη θεία φύση, εφόσον προέρχεται ουσιωδώς από αυτήν και κατοικεί μέσα μας έχοντας την τάξη του Θεού;

Επομένως, εάν κάποιος επιθυμεί να αποκτήσει αυτή την πλήρη βεβαιότητα και να μάθει με ακρίβεια περί αυτών των πνευματικών αρραβώνων, ας πολιτευθεί όπως ακριβώς εξέθεσε και υπέδειξε προηγουμένως ο λόγος· διότι έτσι θα γίνει συμπολίτης των αγίων του Θεού και κοινωνός των αιώνιων και άρρητων αγαθών που τους έχουν υποσχεθεί.

Αλλά ας δούμε πώς έχει θέσει αυτόν τον θεμέλιο. Επάνω, λέγει, σε έναν άλλο, παλαιό θεμέλιο, αυτόν των προφητών. Από πού είναι αυτό φανερό; Δεν είστε πλέον ξένοι, λέγει, αλλά συμπολίτες των αγίων, έχοντας εποικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών.

Ομιλία ΣΤ΄. Και ερχόμενος ευαγγελίστηκε ειρήνη σε εσάς που ήσασταν μακριά και σε εκείνους που ήταν κοντά· διότι μέσω αυτού έχουμε και οι δύο την προσαγωγή προς τον Πατέρα ενωμένοι σε ένα Πνεύμα. Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού. Έχετε εποικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Χριστό· στον οποίο όλη η οικοδομή, καθώς συναρμολογείται, αυξάνεται σε άγιο ναό εν Κυρίω· στον οποίο και εσείς συνοικοδομείστε, ώστε να γίνετε κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι.

Διότι μέσω αυτού έχουμε και οι δύο την προσαγωγή προς τον Πατέρα εν ενί Πνεύματι. Εννοεί την ειρήνη με τον Θεό· διότι μας συμφιλίωσε. Εξάλλου και ο ίδιος λέει: «Ειρήνη σας αφήνω, την ειρήνη τη δική μου σας δίνω»· και πάλι: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο»· και, «Όσα ζητήσετε στο όνομά μου, θα τα λάβετε»· και πάλι, «Επειδή ο Πατέρας σας αγαπά». Αυτά είναι τα τεκμήρια της ειρήνης, και για αυτούς και για εκείνους. Για αυτούς πώς; Διότι μέσω αυτού αποκτήσαμε την προσαγωγή και οι δύο εν ενί Πνεύματι, όχι εσείς λιγότερο και εκείνοι περισσότερο, αλλά με μία χάρη. Διότι την μεν οργή την κατέλυσε με τον θάνατο, εμάς δε μας έκανε αγαπητούς στον Πατέρα δια του Πνεύματος. Ιδού πάλι το «εν» σημαίνει «δια»· δια του εαυτού του και του Πνεύματος μας προσήγαγε σε αυτόν. Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων. Βλέπεις ότι δεν πολιτογραφηθήκαμε στην ίδια πόλη απλώς με τους Ιουδαίους, αλλά με τους αγίους και μεγάλους εκείνους άνδρες, τον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Ηλία, και σε αυτήν εμφανιζόμαστε; Διότι, «εκείνοι που λένε τέτοια», λέει, «φανερώνουν ότι αναζητούν πατρίδα». Δεν είστε πλέον ξένοι για τους αγίους, ούτε πάροικοι. Διότι όσοι δεν πρόκειται να επιτύχουν τα επουράνια αγαθά, αυτοί είναι οι πάροικοι.

Ο Χριστιανός δεν έχει γήινη επιδίωξη, αλλά ανήκει στην άνω πολιτεία· διότι, όπως λέγει, το πολίτευμά μας βρίσκεται στους ουρανούς. Ο Χριστιανός έχει συγγενείς και συμπολίτες όλους τους αγίους· διότι, όπως λέγει, είμαστε συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού. Ώστε με έναν λόγο δίδαξε με ακρίβεια και ποιος ήταν, και από πού προερχόταν, και τίνος συγγενής ήταν, και με τι ασχολείτο. Και με αυτά τα λόγια ολοκλήρωσε τον βίο του, και αναχώρησε κομίζοντας ακέραιη την παρακαταθήκη στον Χριστό, και προτρέποντας μέσα από όσα έπαθε τους μεταγενέστερους να αντιστέκονται, και να μη φοβούνται τίποτε άλλο, παρά μόνο την αμαρτία και την άρνηση.

Αλλά μη σκυθρωπάζεις ακούγοντας για αιχμαλωσία· διότι τίποτα δεν είναι μακαριότερο από αυτή την αιχμαλωσία. Διότι η μεν ανθρώπινη αιχμαλωσία οδηγεί από την ελευθερία στη δουλεία, αυτή όμως μεταθέτει από τη δουλεία στην ελευθερία· και η μεν ανθρώπινη στερεί την πατρίδα και οδηγεί στην ξενιτιά, αυτή όμως η αιχμαλωσία σε βγάζει από την ξενιτιά και σε οδηγεί προς την πατρίδα, την άνω Ιερουσαλήμ. Η ανθρώπινη αιχμαλωσία στερεί τη μητέρα, αυτή όμως σε οδηγεί προς τη μητέρα, την κοινή όλων μας. Εκείνη αποχωρίζει και από τους συγγενείς και από τους συμπολίτες, αυτή όμως οδηγεί προς τους άνω συμπολίτες· διότι λέει, «είστε συμπολίτες των αγίων». Το σχήμα, λοιπόν, έχει αυτήν την έννοια.

Καθώς ο σταυρός έθεσε τέλος στην παρούσα ζωή και περιέτεμε τη σάρκα, ένας άνθρωπος αποδεικνύεται ο καθένας που χαρακτηρίζεται σύμφωνα με τον Χριστό, είτε βρίσκεται σε περιτομή είτε σε ακροβυστία, κατά τη νέα ζωή. Όταν λοιπόν το σώμα παραδόθηκε στον θάνατο, κατέλυσε την έχθρα· όταν όμως αναστήθηκε στη ζωή, εδραίωσε τη φιλία στους αιώνες. «Κήρυξε το χαρμόσυνο μήνυμα της ειρήνης σε εσάς που ήσασταν μακριά, και σε εκείνους που ήταν κοντά». «Μακριά», λέει, ήταν τα έθνη εξαιτίας της πλάνης· ενώ «κοντά» ήταν εκείνοι που, μέσω του νόμου, διδάσκονταν το μυστήριο του Χριστού. «Διότι μέσω αυτού έχουμε και οι δύο την προσαγωγή προς τον Πατέρα μέσα σε ένα πνεύμα. Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού, έχοντας εποικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Ιησού Χριστό». Σε τίποτα περισσότερο από εμάς, λέει, δεν έχουν οικειότητα προς τον Θεό εκείνοι που βρίσκονταν προηγουμένως κοντά, αλλά υπάρχει μία προσαγωγή και για τους δύο, μέσω του ενός Αγίου Πνεύματος. Και αφού προηγουμένως ανέφερε ότι μέσα σε ένα σώμα συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό, τώρα λέει ότι μέσα σε ένα πνεύμα προσαχθήκαμε στον Θεό, αποδεικνύοντας ότι γίναμε μέτοχοι του ενός πνεύματος μέσω του ενός σώματος.

Και ο γέροντας είπε: Εγώ βέβαια έχω ήδη δοκιμάσει και έχω γνωρίσει τι είδους συνετή και σταθερή διάνοια διαθέτεις, καθώς και ψυχή πράγματι ευθύτατη. Αλλά η έκβαση της δικής σου πράξης θα τα βεβαιώσει αυτά. Γι' αυτόν τον λόγο, κλίνω τα γόνατά μου προς τον εν Τριάδι δοξαζόμενο Θεό μας, τον δημιουργό όλων των ορατών και των αοράτων, τον όντως υπάρχοντα και πάντοτε υπάρχοντα, ο οποίος ούτε αρχή έλαβε ποτέ της ένδοξης υπάρξεώς του ούτε τέλος έχει, τον φοβερό και παντοδύναμο, αγαθό και εύσπλαχνο, για να φωτίσει τους οφθαλμούς της καρδιάς σου, και να σου δώσει πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως για την επίγνωσή του, ώστε να γνωρίσεις ποια είναι η ελπίδα της κλήσεώς του, και ποιος είναι ο πλούτος της δόξας της κληρονομίας του στους αγίους, και ποιο το υπερβάλλον μέγεθος της δυνάμεώς του σε εμάς που πιστεύουμε, για να μην είσαι πλέον ξένος και πάροικος, αλλά συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού, εποικοδομημένος στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, στον οποίο κάθε οικοδομή που συναρμολογείται αυξάνεται σε ναό άγιο εν Κυρίω.

Ας μην προσέχουμε, λοιπόν, αυτούς που πέφτουν, εφόσον ονομάζεστε και αναγνωρίζεστε ως υιοί φωτός και αναστάσεως, ούτε αυτούς που περνούν τις ημέρες τους με ραθυμία και αμέλεια, εφόσον επιθυμούμε να ονομαζόμαστε συμπολίτες των αγίων. Αντίθετα, παραμένοντας πάντα σταθεροί με ευστάθεια και θεοσέβεια προς το καλό, ας αυξανόμαστε και ας στερεωνόμαστε στη διαμόρφωση της ενάρετης ζωής, έχοντας αδίστακτη πίστη, αγάπη απαθή και χωρίς θράσος, στο χάρισμα της ταπεινοφροσύνης, στο κόσμημα της υπακοής, στο κλέος της κατανύξεως, χωρίς να φέρουμε μέσα μας τίποτα το διεστραμμένο ή παράνομο, με τα οποία λυπούμε το Άγιο Πνεύμα και ευφραίνουμε τον αντίπαλο. Ας γίνουμε ευγνώμονες, υπομονετικοί στον δρόμο της ασκήσεως και στον κανόνα της υποταγής. Ας μην κοιτάζουμε το παρόν, αλλά, αποβλέποντας στο μέλλον, ας ασπαζόμαστε με μεγάλη χαρά τα θεία, αναλογιζόμενοι και ενθυμούμενοι από πού και πώς εξήλθαμε, ότι δηλαδή βγήκαμε από τον κόσμο και σαν από το σκοτάδι της σύγχυσης αυτού του βίου, από την ταραχή και τη ζάλη της σαν φουρτουνιασμένης δυστυχίας των ανθρώπων. Διότι, δέστε, μαζί με τα άλλα, πώς έχουν τώρα τα πράγματα (τη στιγμή που οι Άραβες λεηλατούν τα δικά μας μέρη, έχοντας εξέλθει σε μεγάλο πλήθος και ορμώντας εναντίον των χριστιανών), τι πειρασμός και ταραχή υπάρχει στους βασιλείς, τι ανάγκη και οδύνη στα στρατεύματα, τι θρήνος, οδυρμός και σφαγή σε αυτούς που αιχμαλωτίζονται.

Ίσως δε αυτό που συμβαίνει τότε να αποτελεί και νουθεσία για τους εργάτες της αρετής κατά τις νηστείες, ώστε όταν ανυψώνονται έχοντας το φρόνημά τους στα άνω, όπου βρίσκεται ο Χριστός, και καθώς σπεύδουν προς το ουράνιο πολίτευμα για να γίνουν συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού και άγιοι, όπως και Εκείνος είναι άγιος, να ανυψώνονται κάτω από το κάλυμμα της αφάνειας και της ταπείνωσης, χωρίς να κάνουν τη νηστεία τους θέαμα με σκυθρωπότητα, ούτε να δημοσιοποιούν την προσευχή, ούτε να διασαλπίζουν την ελεημοσύνη, αλλά συντρίβοντας το πνεύμα τους και κατανοώντας, τότε μάλλον περισσότερο, ότι είναι χώμα και στάχτη, όταν συναναστρέφονται με τα θεία και τα ανώτερα, και φέρνοντας καρπούς για τον Γνώστη των κρυπτών, στον οποίο καθετί που παρατίθεται φυλάσσεται με ασφάλεια, και όχι ευρισκόμενο εκτεθειμένο σε εκείνους που βλέπουν και αρπάζουν, ούτε αφημένο στους ανέμους ώστε να διασκορπίζεται από αυτούς.