Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 4:26

«Να οργίζεστε, αλλά να μην αμαρτάνετε. Ας μη δύει ο ήλιος με την οργή σας, και να μη δίνετε τόπο στον διάβολο. Να γίνεστε ο ένας προς τον άλλον καλοί, εύσπλαχνοι, συγχωρώντας ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς και ο Χριστός συγχώρεσε εμάς. Γίνετε, λοιπόν, μιμητές του Θεού, ως τέκνα αγαπητά, και να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς και ο Χριστός μάς αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για εμάς ως προσφορά και θυσία στον Θεό, για οσμή ευωδίας.» «Εκείνους που αμαρτάνουν να τους ελέγχεις μπροστά σε όλους, ώστε και οι υπόλοιποι να έχουν φόβο.» «Ποιος είναι αυτός που θα σας κάνει κακό, εάν γίνετε ζηλωτές του αγαθού; Αλλά, ακόμη κι αν πάσχετε για τη δικαιοσύνη, είστε μακάριοι.»

Διότι η ροπή του θυμού του είναι η πτώση του.» «Απομάκρυνε τον θυμό από την καρδιά σου.» «Ο φθόνος και ο θυμός ελαττώνουν τις ημέρες.» «Κύριε παντοκράτορα, ο Θεός της σωτηρίας μου, μην με παραδώσεις σε ψυχή αναιδούς ανθρώπου.» «Καθένας που οργίζεται αναίτια εναντίον του αδελφού του, θα είναι ένοχος στην κρίση.» «Να οργίζεστε, και να μην αμαρτάνετε· ο ήλιος ας μη δύει επάνω στον θυμό σας, ούτε να δίνετε τόπο στον διάβολο. Κάθε πικρία, και οργή, και βλασφημία ας απομακρυνθεί από εσάς, μαζί με κάθε κακία.» «Η οργή του ανθρώπου δεν κατεργάζεται τη δικαιοσύνη του Θεού.» Αλίμονο σε εκείνους που μεθούν, όχι από κρασί. Ο θυμός είναι μέθη της ψυχής, που την κάνει παράφρονα όπως το κρασί. Η λύπη είναι και αυτή μέθη, η οποία καταποντίζει τη διάνοια.

Αλλά και το σεντόνι που εμφανίστηκε στον Πέτρο, και το οποίο ήταν γεμάτο από καθαρά και ακάθαρτα ζώα, υπονοούσε μάλλον τη συναναστροφή και την αποδοχή των φαύλων, και όχι την αποστροφή προς αυτούς. Αν όμως, παρόλο που ο Λόγος του Θεού παντού νομοθετεί κατ' αυτόν τον τρόπο την αγάπη και διακηρύττει μέσω των μαθητών του ότι αυτή υπερέχει από κάθε άλλη αρετή, εμείς ωστόσο διακείμεθα εχθρικά μεταξύ μας, και ο καθένας μας σχεδόν κατηγορεί τον πλησίον του από φθόνο, ακόμη κι αν αυτός είναι άριστος, και μερικές φορές μάλιστα τον επιβουλευόμαστε, αν βρίσκαμε μια τέτοια αφορμή, εννοώ δηλαδή το να αποτασσόμαστε τους πονηρούς βάσει νομοθεσίας και ομολογίας, εγώ τουλάχιστον, κρίνοντας από αυτά που βλέπω στην ανθρώπινη φύση, ισχυρίζομαι ότι ακόμη και τους ευεργέτες μας θα αποστρεφόμασταν, επειδή αυτούς που μας στενοχωρούν, έστω κι αν το κάνουν δίκαια, οπωσδήποτε θα τους μισούσαμε και θα τους αποστρεφόμασταν υπερβολικά, προβάλλοντας τη θεία εντολή και έχοντάς την ως συνήγορο σαν συγκάλυμμα της φθονερής μας διάθεσης και της μεγάλης ντροπής για το ότι μισούμε ο ένας τον άλλον, και ούτε μέχρι θανάτου δεν θα εγκαταλείπαμε την έχθρα προς τέτοιους ανθρώπους, παρόλο που η δεσποτική αγαθότητα νομοθετεί να μη δύει ο ήλιος πάνω στον θυμό μας, και μας καθιστά μιμητές του Πατέρα όταν είμαστε χρηστοί προς όλους, ακόμη και προς αυτούς που μας μισούν, Εκείνου που βρέχει επί δικαίων και αδίκων και ανατέλλει τον ήλιό Του όμοια και για τις δύο μερίδες.

Πρέπει λοιπόν να διακρίνουμε σωστά όλους τους λογισμούς που μας έρχονται και να τους αντιπαραβάλλουμε με τις μαρτυρίες τόσο από τις θεόπνευστες Γραφές όσο και από τη διδασκαλία των πνευματικών και αγίων Πατέρων. Και αν μεν τους βρίσκουμε να συμφωνούν με αυτές και να ταυτίζονται, ας φροντίσουμε να τους κρατάμε με κάθε δύναμη και με θάρρος να τους κάνουμε πράξη. Εάν όμως δεν συμφωνούν με τον λόγο της αλήθειας, πρέπει να τους αποδιώχνουμε από τον εαυτό μας με πολλή οργή, καθώς είναι γραμμένο: «Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε». Διότι, όπως αποφεύγει κανείς ένα μίασμα και το κεντρί του θανάτου, έτσι πρέπει να αποφεύγουμε την προσβολή που προέρχεται από τους εμπαθείς λογισμούς.