Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 1:13

Το ότι, εξάλλου, λογίζεται και αποτελεί δόξα και πλούτο για τους ακάθαρτους δαίμονες και για τον ίδιο τον Σατανά ο μάταιος περισπασμός μας, οι κόποι για τη σάρκα και η φροντίδα που αποβλέπει στα πλέον γήινα, θα μπορούσε να το καταδείξει αινιγματωδώς το γεγονός ότι οι Ισραηλίτες έχτιζαν πόλεις για τον Φαραώ, καταπονούμενοι με τον πηλό και την πλινθοποιία· καθώς και το ότι καθιστά μισητό το αρσενικό στοιχείο, δηλαδή αυτό που ρέπει προς την ανδρεία, και προφανώς την ανδρεία των αρετών.

«Και επέβλεψε ο Θεός στους υιούς του Ισραήλ, και έγινε γνωστός σε αυτούς.» Διότι οι Αιγύπτιοι καταδυνάστευαν τους Ισραηλίτες, επιβάλλοντάς τους τον ζυγό της καταναγκαστικής δουλείας, και τοποθετώντας τους σκληρούς και ανελέητους εργοδιώκτες, οι οποίοι έκαναν οδυνηρή τη ζωή τους, όπως είναι γραμμένο. Εκείνοι δε, πιεζόμενοι από τις υπερβολικές καταπιέσεις, κλαίγοντας και θρηνώντας παρακαλούσαν οι ταλαίπωροι να αξιωθούν την άνωθεν ευσπλαχνία. «Αλλά επισκέφθηκε ο Θεός, και επέβλεψε, λέγει, τους υιούς του Ισραήλ, και έγινε γνωστός σε αυτούς.» Όταν λοιπόν βρισκόμαστε σε άγνοια του Θεού, τότε και σε εκείνους που μας αδικούν θα υποταχθούμε, και στους βούρκους της αμαρτίας θα κυλιστούμε, έχοντας σκληρούς και ωμούς επιστάτες σε αυτά, τους ακάθαρτους δαίμονες. Αλλά η χάρη της ελευθερίας πάντοτε θα ακολουθεί τη γνώση του Θεού. Αλλά εκείνα μεν συνέβαιναν τυπικώς· γράφτηκαν δε για δική μας νουθεσία, όπως είναι γραμμένο. Και ο τύπος εφαρμόστηκε σε ένα έθνος, εκείνων που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ. Θα διδάξει όμως πολύ καλά και σαφώς ότι σκοπός των ακάθαρτων πνευμάτων και του διαβόλου είναι να ωθούν βιαστικά τους ανθρώπους στη γη να κοπιάζουν σε μάταιες ασχολίες και να εκπληρώνουν τα έργα της σάρκας· ώστε να μην έχουν τον νου τους ελεύθερο και προσηλωμένο στα άνω, για να γνωρίσουν τον Θεό των όλων, και έτσι λοιπόν να κατευθυνθούν στο θέλημά Του, και να υποκύψουν στον ζυγό της δουλείας Του.

Πότε δε έθεσε στον λαό ως μαρτυρία τον νόμο περί των σαλπίγγων, αν όχι κατά τον χρόνο εκείνο, κατά τον οποίο τους εξήγαγε από τη γη της Αιγύπτου, όταν άκουσε γλώσσα την οποία δεν γνώριζε; Διότι, ενώ διέτριβαν στην έρημο, αξιώθηκαν να ακούσουν τη φωνή του Θεού, ο οποίος τους διακήρυττε μεγαλόφωνα τον Δεκάλογο. Και κατά τον καιρό εκείνο ελευθερώνονταν από τη δουλεία και την κακοπάθεια ανάμεσα στους Αιγυπτίους. Γι' αυτό έχει λεχθεί: «Απάλλαξε την πλάτη του από τα φορτία· τα χέρια του δούλεψαν με το κοφίνι»· ενώ κατά τον Σύμμαχο: «Αφαίρεσα τον ώμο του από το βάρος, τα χέρια του απαλλάχθηκαν από το κοφίνι». Διότι, όταν δούλευαν στον Φαραώ, καταπονούνταν με τον πηλό και την πλινθοποιία, χτίζοντας γι' αυτόν τις πόλεις, και τότε ταλαιπωρούσαν τα μεν χέρια τους με τα κοφίνια, τους δε ώμους τους με τα φορτία. Εντούτοις, κατέστησαν ελεύθεροι από όλα αυτά, όταν έγινε σε αυτούς η επίσκεψη του Θεού. Γι' αυτό λέει: «Απάλλαξε την πλάτη του από τα φορτία». Και ποιος την απάλλαξε, παρά ο Θεός που τους ελευθέρωσε; Τους αξίωσε δε αυτών των πραγμάτων, επειδή ακριβώς τον επικαλούνταν μέσα στη θλίψη τους· και αυτό το αποδεικνύει η Γραφή του Μωυσή που λέει: «Και αναστέναξαν οι υιοί του Ισραήλ, και ανέκραξαν προς τον Κύριο, και ανέβηκε η κραυγή τους προς τον Θεό». Σε ακολουθία με αυτά, και το παρόν λόγιο αναφέρει: «Μέσα στη θλίψη με επικαλέστηκες, και σε λύτρωσα· σε εισάκουσα στον απόκρυφο τόπο της καταιγίδας, σε δοκίμασα στο ύδωρ της αντιλογίας».

Ιδού, οι νοητοί Αιγύπτιοι, Κύριε, με καταδυναστεύουν με πόνους και καταθλίβουν σφοδρά τη ζωή μου, αναγκάζοντάς με να χτίζω οχυρωμένες πόλεις για την κακία· λύτρωσέ με από την επίθεσή τους. Τον θρήνο μου μετάτρεψε σε χαρά και διάρρηξε τον τραχύ σάκο της αμαρτίας και ζώσε με τώρα με ευφροσύνη· το πικρό μου δάκρυ, Σωτήρα, μετάβαλε σε γλυκό και φαίδρυνε το πρόσωπό μου.