Καὶ ἡμεῖς γὰρ πρὸ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, ταῖς τῶν δαιμονίων πλεονεξίαις ὑπεζευγμένοι δεδουλεύκαμεν τῷ νοητῷ Φαραῷ, τουτέστι τῷ ἀρχεκάκῳ σατανᾷ· ἐπονοῦμεν αὐτῷ μάτην οἷα πηλῷ καὶ πλινθείᾳ τοῖς τῆς σαρκὸς ἔργοις ἐμβεβηκότες· ἐξείλετο δὲ καὶ ἡμᾶς ὁ “μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώ- ”πων, ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς, ὁ δοὺς ἑαυτὸν ἀντίλυτρον “ὑπὲρ πάντων·” διεβίβασε καὶ ἡμᾶς οἷά τινα θάλασσαν τοῦ παρόντος βίου τὸν κλύδωνα, τετελείωκε διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος· αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ ἄνωθέν τε καὶ νοητὴ νεφέλη, ἡ τοῦ ζῶντος ὕδατος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτὴν ποιουμένη τὴν χορηγίαν· ὕδωρ δὲ ζῶν τὸ Πνεῦμά ἐστιν· καὶ γοῦν ἔφη ὁ Χριστός “Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, καθὼς εἶπεν ἡ ”γραφὴ, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος “ζῶντος,” διατρανῶν δὲ τὸ εἰρημένον ὁ θεσπέσιος εὐαγγελιστὴς, προσεπήγαγεν εὐθὺς τοῖς περὶ τούτου λόγοις “Τοῦτο δὲ εἶπεν περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἤμελλον λαμβάνειν ”οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν·” ἐφάγομεν καὶ ἡμεῖς ἄρτον ἀληθῶς τὸν ζωοποιὸν, ἐπίομεν πόμα τὸ πνευματικὸν, καθάπερ ἀμέλει κἀκεῖνοι τὸ ὕδωρ ἐκ πέτρας· ἡ πέτρα δὲ ἦν ὁ Χριστὸς, ὃς καὶ ἡμῖν αὐτοῖς ἐκ τῆς ἰδίας πλευρᾶς ὕδατι συμμιγὲς τὸ ἴδιον συνανέβλυσε αἷμα, διανυττόντων αὐτὸν τῇ λόγχῃ τῶν τοῦ Πιλάτου στρατιωτῶν.
Μετάφραση
Διότι και εμείς, πριν από την πίστη στον Χριστό, υποταγμένοι στις πλεονεξίες των δαιμόνων, ήμασταν δούλοι στον νοητό Φαραώ, δηλαδή στον αρχέκακο σατανά. Κοπιάζαμε γι' αυτόν μάταια, έχοντας εμπλακεί στα έργα της σάρκας όπως στον πηλό και την πλινθοποιία. Μας ελευθέρωσε όμως και εμάς ο «μεσίτης Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς, ο οποίος έδωσε τον εαυτό του ως αντίλυτρο υπέρ πάντων». Μας πέρασε και εμάς απέναντι, διασχίζοντας τον κλύδωνα της παρούσας ζωής σαν κάποια θάλασσα, και μας τελειοποίησε διά του αγίου βαπτίσματος. Διότι αυτός είναι η άνωθεν και νοητή νεφέλη, η οποία χορηγεί το ζωντανό ύδωρ σε εκείνους που την αγαπούν. Ζωντανό δε ύδωρ είναι το Πνεύμα. Γι' αυτό άλλωστε είπε ο Χριστός: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, όπως είπε η Γραφή, ποταμοί ζωντανού ύδατος θα ρεύσουν από τα σπλάχνα του». Διασσαφηνίζοντας δε αυτά τα λόγια ο θεσπέσιος ευαγγελιστής, πρόσθεσε αμέσως σχετικά: «Αυτό δε το είπε για το Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν όσοι πιστεύουν σε αυτόν». Φάγαμε και εμείς αληθινά τον ζωοποιό άρτο, ήπιαμε το πνευματικό ποτό, όπως ακριβώς άλλωστε και εκείνοι το νερό από την πέτρα. Η δε πέτρα ήταν ο Χριστός, ο οποίος και για εμάς τους ίδιους ανέβλυσε από τη δική του πλευρά το ίδιο του το αίμα αναμεμειγμένο με νερό, όταν οι στρατιώτες του Πιλάτου τον τρύπησαν με τη λόγχη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες