Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 12:18

Και πάλι για την ίδια αυτή εορτή αναφέρει ότι τα έχει διατυπώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια, λέγοντας: «Αφού λάβουν οι άνδρες των Εβραίων αυτόν τον μήνα, κατά οικογένειες, πρόβατα και μοσχάρια από τα βόδια τους χωρίς ψεγάδι τη δέκατη ημέρα· και ας φυλαχθεί μέχρι να ξημερώσει η δέκατη τέταρτη, και αφού θυσιάσετε προς το βράδυ, να τα φάτε έτσι όλα ψητά, μαζί με τα εντόσθια: να είστε ζωσμένοι, να έχετε φορέσει κοίλα υποδήματα στα πόδια και να κρατάτε ραβδί στο χέρι. Διότι μέσα σε βιασύνη ο βασιλιάς θα διατάξει να εκδιωχθούν όλοι από τη χώρα· και θα κληθούν όλοι. Και όταν τα θυσιάσετε, αφού πάρετε στα χέρια σας μια δέσμη από κλαδιά υσσώπου, βουτήξτε την στο αίμα και αγγίξτε τους δύο παραστάτες των θυρών, ώστε να προσπεράσει ο θάνατος τους Εβραίους. Και αυτή την εορτή θα την τηρήσετε για τον Δεσπότη, τρώγοντας για επτά ημέρες άζυμα· και δεν θα φαγωθεί καθόλου προζύμι. Διότι από αυτά τα δεινά θα επέλθει απαλλαγή, και αυτόν τον μήνα ο Θεός δωρίζει την έξοδο· και αυτός καθίσταται η αρχή των μηνών και των ετών». Πάλι, μετά από άλλα, προσθέτει: «Αναφέρει δε και ο Ιεζεκιήλ στο δράμα που επιγράφεται “Εξαγωγή”, εισάγοντας έναν αγγελιαφόρο να περιγράφει την κατάσταση των Εβραίων και την καταστροφή των Αιγυπτίων ως εξής: “Διότι, καθώς ο βασιλιάς Φαραώ αναχώρησε από τα ανάκτορα με αυτό το πλήθος, μαζί με αναρίθμητα όπλα, με όλο το ιππικό, με τέθριππα άρματα και με εμπροσθοφυλακή και παραστάτες μαζί, αποτελούσε ένα τρομερό πλήθος παρατεταγμένων ανδρών. Το πεζικό και οι οπλίτες της φάλαγγας βρίσκονταν στο μέσο, έχοντας αφήσει διαδρόμους για να περνούν τα άρματα· τους δε ιππείς τούς παρέταξε, άλλους στα αριστερά και άλλους στα δεξιά ολόκληρου του αιγυπτιακού στρατού”».

Το δε όλον είναι, λέει, για όσους δεν έχουν εντελώς τυφλωμένη τη διάνοια, μυστήριο, μια νέα και μη παλαιούμενη «νόμιμη εορτή, αιώνια στις γενεές μας», «πάσχα Κυρίου του Θεού», που «διατηρείται» για όσους μπορούν να βλέπουν «έως την αρχή της δέκατης τέταρτης ημέρας», η οποία είναι η αρχή της δεκάδας, από την οποία, λέει, αριθμούμε. Διότι η μονάδα έως την τετράδα που ενυπάρχει στη δέκατη τέταρτη ημέρα είναι, λέει, το κεφάλαιο της μίας κεραίας, του τέλειου αριθμού· διότι το ένα, δύο, τρία, τέσσερα γίνονται δέκα, το οποίο είναι, λέει, η μία κεραία. Και την εβδομάδα από τη δέκατη τέταρτη, λέει, «έως την εικοστή πρώτη ημέρα» την ονομάζει κτίση που υπάρχει μέσα στη μία κεραία του κόσμου, ούσα άζυμη στα πάντα. Διότι τι θα χρειαζόταν, λέει, η μία κεραία από κάποια ουσία σαν προζύμι απ' έξω για «το πάσχα του Κυρίου», «την αιώνια εορτή», η οποία έχει δοθεί «στις γενεές»; Διότι ολόκληρος ο κόσμος και όλα τα στοιχεία της κτίσης είναι, λέει, πάσχα, εορτή Κυρίου. Διότι ο Θεός, λέει, χαίρεται με τη μεταβολή της κτίσης, η οποία ενεργείται από τις δέκα πληγές της μίας κεραίας· η οποία είναι η ράβδος του Μωυσή που δόθηκε από τον Θεό. Με την οποία, πλήττοντας τους Αιγυπτίους, ο Θεός μεταβάλλει τα σώματα, όπως ακριβώς το χέρι του Μωυσή σε χιόνι, και το νερό σε αίμα, και τα λοιπά.

Διότι, λέγει, θα φάνε άζυμα με πικρά χόρτα, και επτά ημέρες θα τρώτε άζυμα· από δε την πρώτη ημέρα θα εξαφανίσετε το προζύμι από τις οικίες σας. Καθένας που θα φάει προζύμι, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον Ισραήλ. Και μετά από λίγο: Κατά την έναρξη της δέκατης τέταρτης ημέρας του πρώτου μήνα, από το εσπέρας, θα τρώτε άζυμα έως την εικοστή πρώτη ημέρα του μήνα, έως το εσπέρας. Επτά ημέρες δεν θα βρεθεί προζύμι στις οικίες σας. Καθένας που θα φάει κάτι ζυμωτό, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τη συναγωγή των υιών του Ισραήλ. Και πάλι.