Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 12:40

Επομένως, όταν, αφού πίστεψε, δικαιώθηκε, δηλαδή όταν απέσεισε την ποταπότητα που προερχόταν από την αμαρτία, τότε φανερώθηκε λαμπρός και ευγενής και ελεύθερος. Ανοήτως, λοιπόν, οι Ιουδαίοι, ενώ περιφρονούν τη χάρη που ελευθέρωσε και τον ίδιο τον γενάρχη του γένους, στηρίζονται μόνο σε αυτόν που ελευθερώθηκε μέσω αυτής, αλλά χωρίς καν να εξετάσουν από πού προέρχεται ή πού αποβλέπει η λαμπρότητα που υπήρχε σε εκείνον, ατιμάζουν τον χορηγό των εξαιρετικών του χαρισμάτων, και, έχοντας εγκαταλείψει την πηγή κάθε ευγένειας, υπερηφανεύονται για αυτόν που απλώς συμμετείχε σε αυτήν. Θα αποδειχθεί όμως ότι καυχιούνται μάταια πως δεν δούλεψαν ποτέ σε κανέναν, και ο ισχυρισμός τους περί τούτου θα ελεγχθεί εξίσου ως ψευδής. Διότι δούλεψαν στους Αιγυπτίους για τετρακόσια τριάντα χρόνια, και μέσω της άνωθεν χάριτος μόλις και μετά βίας εξήχθησαν από τον οίκο της δουλείας και από το σιδερένιο καμίνι, όπως έχει γραφτεί, δηλαδή από την πλεονεξία των Αιγυπτίων. Και δούλεψαν επίσης στους Βαβυλωνίους και στους Ασσυρίους, όταν εκείνοι, αφού ξερίζωσαν όλη τη χώρα των Ιουδαίων και την ίδια την Ιερουσαλήμ, μετέφεραν ολόκληρο τον Ισραήλ στη δική τους χώρα.

Εφόσον, λοιπόν, οι Ιουδαίοι εργάστηκαν τόσα χρόνια χωρίς αμοιβή, δεν ήταν δίκαιο, και κατά τον Θεό και κατά τους ανθρώπους, να τους δοθεί ο μισθός τους έστω στο τέλος; Δεν είναι άδικος, συνεπώς, ο Θεός που εξήγαγε από εκεί τους δικούς Του μαζί με λάφυρα. Εάν όμως κάποιος αμφιβάλλει ότι τα έτη αριθμούνται κατ' αυτόν τον τρόπο, ας ακούσει τον Μωυσή που λέει: «η δε κατοίκηση των υιών Ισραήλ στη γη Χαναάν και στη γη της Αιγύπτου διήρκεσε τετρακόσια τριάντα έτη». Καθώς λοιπόν ο Κύριος μερίμνησε για τον δικαιότατο μισθό, ποια μάταιη αντίρρηση υπολείπεται ακόμη σε εκείνους που επιθυμούν να προσάψουν ψόγο κατά του αγίου Θεού; Τον αληθινό Θεό όμως κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε να Τον κατακρίνει, αλλά όσοι κατακρίνουν, κατακρίνουν τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Όταν δε επρόκειτο να επέλθει ο θάνατος των πρωτοτόκων, διατάσσονται να θυσιάσουν ένα πρόβατο αρσενικό και άμωμο, και να χρίσουν τους παραστάτες των θυρών με το αίμα του· διότι δεν επρόκειτο να εξολοθρευτούν όσοι βρίσκονταν στην οικία όπου θα υπήρχε το αίμα του αμνού. Τότε νομοθετεί για αυτούς και τις επτά ημέρες των αζύμων· και προστάζει να τηρούν αυτή τη λατρεία, και όταν εισέλθουν στη γη της επαγγελίας. Και εάν σας ρωτήσουν οι υιοί σας, λέγει, θα πείτε: «Αυτό το πάσχα είναι θυσία προς τον Κύριο». Όταν δε κατά τα μεσάνυχτα εξολοθρεύτηκαν τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων, εκείνοι έδιωξαν τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο. Αυτοί τότε εξήλθαν, λαμβάνοντας μαζί τους τα αργυρά και τα χρυσά σκεύη, καθώς και πολύ μεικτό λαό, πρόβατα, βόδια και κτήνη. Η δε παραμονή των υιών Ισραήλ, κατά την οποία κατοίκησαν αυτοί και οι πατέρες τους στη γη της Αιγύπτου και στη γη Χαναάν, διήρκεσε τετρακόσια τριάντα έτη.

Όταν ο Αβραάμ βρισκόταν στο 75ο έτος της ηλικίας του, αξιώθηκε θεϊκού χρησμού και της επαγγελίας που του δόθηκε· από την οποία μέχρι την πορεία της εξόδου από την Αίγυπτο μέσω του Μωυσή πέρασαν 430 έτη, όπως μαρτυρεί και ο απόστολος λέγοντας: «τη διαθήκη που είχε προηγουμένως επικυρωθεί από τον Θεό, ο νόμος που δόθηκε έπειτα από 430 έτη δεν την ακυρώνει, ώστε να καταργήσει την επαγγελία». Και ο ίδιος ο Μωυσής στην Έξοδο συμφωνεί, όταν λέει τα εξής: «η δε διαμονή των υιών Ισραήλ, κατά την οποία διέμειναν στην Αίγυπτο και στη γη Χαναάν, αυτοί και οι πατέρες τους, ήταν 430 έτη». [Και αναλυτικά τα πράγματα έχουν ως εξής:] Ο Αβραάμ σε ηλικία 100 ετών γεννά τον Ισαάκ.