Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 12:44

Διότι, το γεγονός ότι ο Θεός αποστρέφεται ως γεμάτο από κάθε όνειδος και ακαθαρσία εκείνον που δεν έχει ακόμη περιτμηθεί, δεν είναι επειδή βδελύσσεται τη σάρκα, την οποία δεν απαξίωσε να δημιουργήσει, αλλά εκείνον που παραμένει, ας το πούμε έτσι, υγιής και ακέραιος στις φαύλες ηδονές, επειδή δεν απέβαλε τίποτα, θα το κατανοήσουμε και πάλι, όταν τον βρίσκουμε να λέει προς τον άγιο Μωυσή και τον Ααρών: «Αυτός είναι ο νόμος του Πάσχα: κανένας αλλογενής δεν θα φάει από αυτό, και κάθε δούλο κάποιου και αργυρώνητο θα τον περιτμήσεις, και τότε θα φάει από αυτό». Διότι αποκλείει εντελώς τον αλλόφυλο, υποδηλώνοντας μέσα από αυτό εκείνον που δεν έχει ακόμη οικειωθεί με τον Χριστό μέσω της πίστης. Ενώ εκείνον που είναι δούλος στην αμαρτία, και κατά κάποιον τρόπο ξεπουλημένος στον διάβολο, του επιτρέπει πολύ εύλογα τότε να γεύεται τα ιερότατα κρέατα, αφού πρώτα περιτμηθεί και καθαριστεί. Διότι, όντας καθαροί, θα μεταλάβουμε με καθαρότητα τον Χριστό, σύμφωνα με αυτό που εύρυθμα αναφωνείται στις εκκλησίες: «Τα άγια τοις αγίοις». Διότι ήταν όντως δίκαιο και πρέπον, εφόσον ο Σωτήρας μας Χριστός πέθανε για εμάς, και μας καθάρισε όχι με τους ραντισμούς του νόμου, αλλά με το ίδιο του το αίμα, να αφιερώσουμε και εμείς σε αυτόν τη δική μας ζωή, και ως δίκαιη οφειλή πλέον να καταθέσουμε το να μη ζούμε πια για τον εαυτό μας, αλλά να ανταποδώσουμε τρόπον τινά την ολοκληρωτική αφιέρωση των ψυχών μας προς αγιασμό.

Διότι λέγει ο Δεσπότης των όλων Θεός μέσω του Μωυσή: «Αυτός είναι ο νόμος του Πάσχα: Κανένας αλλογενής δεν θα φάει από αυτό. Ο πάροικος και ο μισθωτός δεν θα φάνε από αυτό, και κάθε δούλο κάποιου, που αγοράστηκε με χρήματα, θα τον περιτέμεις, και τότε θα φάει από αυτό.» Ακούς πώς και με ποιον τρόπο θα ενωθούμε με τον Κύριο καθαρά και ακατάκριτα; Διότι αποκλείει τον αλλογενή, και αποδιώχνει ως ανίερους τον πάροικο και τον μισθωτό. Και ως αλλογενή να εννοήσεις εκείνον που είναι ακόμη εντελώς ξένος προς την πίστη στον Χριστό. Πάροικο δε, εκείνον που δεν μπορεί να πιστέψει σταθερά, αλλά παλινδρομεί και επιστρέφει στην απιστία σαν σε δική του πόλη ή χώρα, τον οποίο συνηθίζουμε να ονομάζουμε μεταβάτη. Διότι γι' αυτό ακριβώς έλαβε και τη θέση δίπλα στον αλλογενή. Διότι αυτός που αρνείται την πίστη βρίσκεται κοντά σε εκείνον που δεν έχει πιστέψει καθόλου.

Διότι, σαν κάποιον μισθό για την καπηλευμένη αγάπη προς τον Θεό, αρπάζουν τη συνδρομή αυτών που αγαπούν με καθαρότητα, για να αποκομίσουν κάποιο κοσμικό κέρδος. Επομένως, ο μισθωτός είναι υποκριτής και άθλιος, και συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που δικαιολογημένα αποβάλλονται. Όσο για τους οικέτες ή τους αργυρώνητους δούλους, δεν τους αποδιώκει εντελώς ως ανόσιους, αλλά, αφού πρώτα διατάξει να περιτμηθούν, τους παραγγέλλει να προσέλθουν. Και τι σημαίνει αυτό; Ενώ ήμασταν οικέτες των πονηρών δαιμόνων, ήτοι των δικών μας παθών, μας εξαγόρασε ο Χριστός και μας κατέστησε αργυρώνητους, προσφέροντας ως αντίλυτρο για τη ζωή όλων το ίδιο Του το αίμα, και φόρεσε τη σάρκα για χάρη μας. Πρέπει λοιπόν και εμείς, αφού κατά κάποιον τρόπο περιτμηθούμε προηγουμένως και αποκόψουμε το αίσχος εκείνης της παλαιάς δουλείας, να ανέλθουμε σε μια ελεύθερη και φιλόθεη κατάσταση, και έτσι να προσκολληθούμε στον Χριστό που μας εξαγόρασε· διότι Του οφείλουμε την ίδια μας τη ζωή. Και μάρτυρας αυτού είναι ο Παύλος, ο οποίος λέει: «Διότι ένας πέθανε υπέρ πάντων, ώστε αυτοί που ζουν να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους, αλλά για Εκείνον που πέθανε και αναστήθηκε για αυτούς».

Και πάλι είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών λέγοντας: Αυτός είναι ο νόμος του Πάσχα: κανένας αλλογενής δεν θα φάει από αυτό. Κάθε δούλο κάποιου, που είναι αγορασμένος με χρήματα, θα τον περιτέμνεις, και τότε θα φάει από αυτό. Πάροικος και μισθωτός δεν θα φάνε από αυτό.

Την προετοιμασία, λοιπόν, την οποία πρέπει να κάνει αυτός που πρόκειται να συμμετάσχει στον Χριστό, μας την υπέδειξε προτυπωτικώς ο νομοθέτης μέσω της περιτομής λέγοντας: «Αυτός είναι ο νόμος του πάσχα. Κανένας αλλογενής δεν θα φάει από αυτό, και κάθε υπηρέτη κάποιου και αργυρώνητο δούλο θα τον περιτέμνεις και τότε θα φάει από αυτό». Η περιτομή όμως τότε ήταν μερική και δεν φανέρωνε άμεσα την ωφέλειά της, διότι ο άνθρωπος εξαιτίας της περιτομής δεν αποδεικνυόταν καθόλου ανώτερος από τον απερίτμητο, αλλά αποτελούσε και όνειδος από τον Θεό για τους Ισραηλίτες, επειδή, όπως λέει, «Όλα τα έθνη είναι απερίτμητα κατά τη σάρκα, ο δε οίκος του Ισραήλ είναι απερίτμητος στις καρδιές του». Η αληθινή περιτομή, αντιθέτως, αφορά ολόκληρη τη σάρκα, και αναδεικνύει φίλο και οικείο προς τον Θεό εκείνον που έχει περιτμηθεί στην καρδιά και έχει αποβάλει το σαρκικό κάλυμμα. Αυτό το κάλυμμα, το οποίο φέρουμε από τη διαδοχή των προπατόρων μας και έχουμε ανάγκη να το αφαιρέσουμε, το προτύπωσε ο νόμος με το να περιτέμνει τα γεννητικά όργανα, καθιστώντας τα μέσω της πράξης αυτής σύμβολα της γέννησης και του καλύμματος που μας συνοδεύει εκ γενετής. Κανείς, συνεπώς, εάν δεν αποβάλει τον σαρκικό τρόπο ζωής, δεν πρόκειται να φθάσει στην οικεία κοινωνία με τον Χριστό, αλλά, όπως λέει ο λόγος, «εμείς είμαστε η περιτομή», οι μέτοχοι του Χριστού, «αυτοί που λατρεύουμε με το Πνεύμα του Θεού και δεν στηριζόμαστε στη σάρκα»· διότι η καρδιά που είναι γυμνή από κάθε τι σαρκικό δύναται να λατρεύει αληθινά τον Θεό και να ενώνεται πνευματικά με τον Χριστό.