βʹ. Ὁρίζεται τοίνυν ἐν ἀρχῇ τοῦ ἔτους, ἐν τῷ πρώτῳ μηνὶ, τῆς ἱερουγίας ὁ καιρός· ἀρχὴ γὰρ πάντων ἐστὶν ὁ Χριστὸς, ἐπεὶ μηδὲ πρόσφατος διά τοι τὴν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς πρὸ αἰώνων γέννησιν. Ἁγιάζει δὲ αὐτὸς κατὰ πάντα χρόνον, τὰ ἀπ᾽ ἀρχῆς μέχρι τέλους, ἀλλ᾽ ὥσπερ ἐν μηνὶ τῶν νέων ἡ πανήγυρις. «Παρῴχετο μὲν γὰρ τὰ ἀρχαῖα,» κατὰ τὴν τοῦ μακαρίου Παύλου φωνήν· «Ἰδοὺ γέγονε τὰ πάντα καινά.» Καὶ ἀνέθαλλεν καὶ ἀνθρώπου φύσις πρὸς τὸ ἐν ἀρχαῖς ἐν Χριστῷ. Δούλοις τε οὖσιν ἔτι τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ, καὶ ὑπὸ χεῖρα πράττουσι τὴν τυραννικὴν, εἶχον γὰρ ἔτι τὴν τῶν Αἰγυπτίων, τὰ τοιαῦτα διετάττετο· τοῦ λόγου πάλιν αἰνιγματωδῶς ὑπεμφαίνοντος, μὴ ἂν ἕτερον δύνασθαι τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχὴν πρὸς ἐλευθερίαν μὲν τὴν ἐξ ἁμαρτίας ἀναδραμεῖν, τὴν δὲ τοῦ διαβόλου πλεονεξίαν ἀποφυγεῖν, καὶ εἰς τὴν ἄνω γενέσθαι πόλιν ἀπὸ τῆς ἐν κόσμῳ διατριβῆς, εἰ μὴ διὰ τῆς τοῦ Χριστοῦ μετοχῆς καὶ φιλανθρωπίας, κατὰ τὸ εἰρημένον παρ᾽ αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἀνοήτους Ἰουδαίους· «Ἀμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν, δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας· ὁ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ υἱὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐὰν οὖν ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε.»
Μετάφραση
β'. Καθορίζεται λοιπόν στην αρχή του έτους, κατά τον πρώτο μήνα, ο καιρός της ιερουργίας· διότι αρχή των πάντων είναι ο Χριστός, αφού δεν είναι πρόσφατος, εξαιτίας της προαιώνιας γέννησής Του από τον Θεό Πατέρα. Και αγιάζει ο Ίδιος καθ' όλο τον χρόνο τα πάντα από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά η πανήγυρις τελείται σαν στον μήνα των νέων. «Διότι τα παλαιά παρήλθαν», σύμφωνα με τη φωνή του μακαρίου Παύλου· «ιδού, τα πάντα έγιναν καινούργια». Και η ανθρώπινη φύση αναθάλλει προς την αρχική της κατάσταση εν Χριστώ. Ενώ οι υιοί του Ισραήλ ήταν ακόμη δούλοι και υπέκειντο σε τυραννική εξουσία -διότι τελούσαν ακόμη υπό την κυριαρχία των Αιγυπτίων- διατάσσονταν αυτά· με τον λόγο να υποδηλώνει και πάλι αινιγματικά ότι με κανέναν άλλον τρόπο δεν θα μπορούσε η ανθρώπινη ψυχή να ανυψωθεί προς την ελευθερία από την αμαρτία, να ξεφύγει από την πλεονεξία του διαβόλου, και να φτάσει στην άνω πόλη από τη διαμονή της στον κόσμο, παρά μόνο μέσω της μετοχής και της φιλανθρωπίας του Χριστού, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε από τον Ίδιο προς τους ανόητους Ιουδαίους: «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, ότι καθένας που πράττει την αμαρτία είναι δούλος της αμαρτίας· ο δούλος δεν μένει στην οικία για πάντα· ο υιός μένει για πάντα. Εάν λοιπόν ο υιός σας ελευθερώσει, θα είστε πραγματικά ελεύθεροι».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες