Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 14:24

Εκείνους που δεν συνετίστηκαν από το βλέμμα του, τους παιδεύει με μαστιγώσεις. «Θα βρέξει πάνω στους αμαρτωλούς παγίδες». Διότι πρώτα με το βλέμμα και το μάτι ο Θεός φανερώνει τον θυμό του, και έτσι τιμωρεί εκείνους που δεν διορθώθηκαν. Μάρτυρας αυτού είναι η αγανάκτηση του Θεού κατά των Σοδομιτών και των Αιγυπτίων. Για τους Σοδομίτες έλεγε: «Οι κραυγές των Σοδόμων και της Γομόρρας έχουν πληθύνει προς εμένα, και οι αμαρτίες τους είναι πάρα πολύ μεγάλες. Θα κατεβώ, λοιπόν, να δω. Τα βλέφαρά του εξετάζουν τους γιους των ανθρώπων». Για δε τους Αιγυπτίους και τον Φαραώ, όταν επρόκειτο να καταποντιστούν στη θάλασσα, έχει γραφτεί: «Έγινε δε κατά την πρωινή φυλακή, επέβλεψε ο Κύριος στο στρατόπεδο των Αιγυπτίων μέσα από στύλο πυρός και νεφέλης», και επειδή δεν φοβήθηκαν το οργισμένο βλέμμα του Θεού, «έδεσε τους άξονες των αρμάτων τους» και τους οδήγησε στον βυθό. Θέλεις να δεις ευγνώμονα αμαρτωλό που να παιδεύτηκε από το βλέμμα του Θεού;

Αλλά και στον Μωυσή, όταν εμφανίζεται άγγελος, το ίδιο ακριβώς σημαίνει η Θεία Γραφή λέγοντας: «εμφανίστηκε δε σε αυτόν άγγελος Κυρίου μέσα σε φλόγα φωτιάς από μια βάτο». Όταν όμως δηλώνει τον ίδιο τον Κυρίαρχο που αποκαλύπτει το θέλημά Του, τον ονομάζει Θεό και Κύριο, και όχι πλέον άγγελο. Παρομοίως και στην Ερυθρά Θάλασσα διαχωρίζει σαφώς τον άγγελο και τον Κύριο με τα εξής λόγια: «Αναχώρησε δε ο άγγελος του Θεού, ο οποίος προπορευόταν των υιών του Ισραήλ, και πήγε πίσω τους· αναχώρησε επίσης και ο στύλος της νεφέλης από μπροστά τους». Και όπως στις προηγούμενες περιπτώσεις ο Κύριος παρουσιάζεται να αποκαλύπτει το θέλημά Του στους παλαιούς με μορφή ανθρώπου, έτσι και εδώ αποκαλύπτεται μέσω της νεφέλης. Λέγεται λοιπόν στη συνέχεια: «Και συνέβη κατά την πρωινή φυλακή και επέβλεψε ο Κύριος στο στρατόπεδο των Αιγυπτίων μέσα από στύλο νεφέλης», ενώ σε όλη την έρημο ο Θεός αποκάλυπτε το θέλημά Του στον Μωυσή μέσα σε στύλο μέσω της νεφέλης. Επομένως, με ακρίβεια, όταν ο λόγος θέλει να δηλώσει φύση αγγέλου, δεν τον ονομάζει ούτε Θεό ούτε Κύριο, αλλά ξεκάθαρα άγγελο, όταν όμως γνωρίζει ότι αυτός που εμφανίζεται είναι Κύριος και Θεός, χρησιμοποιεί σαφώς αυτές ακριβώς τις προσφωνήσεις. Το ότι όμως η αναφορά σε Κύριο και Θεό δεν υποδηλώνει τον Αίτιο, το απέδειξαν ολοφάνερα οι λέξεις της Θείας Γραφής, καθώς ονόμασαν «άγγελο Θεού» αυτόν που στην περίπτωση του Ιακώβ είχε προηγουμένως ονομαστεί Κύριος και Θεός. Συνάγεται, άρα, ότι υπάρχει κάποιος στα όντα που είναι Θεός και Κύριος μετά τον Παμβασιλέα και Θεό των όλων.

Ρώτησα, λοιπόν, τον συνολικό αριθμό του στρατού τους: ήταν εκατό μυριάδες γενναίων ανδρών. Όταν ο δικός μας στρατός συνάντησε τους Εβραίους, αυτοί είχαν στρατοπεδεύσει συγκεντρωμένοι κοντά στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας· άλλοι έδιναν τροφή στα νήπια τέκνα τους και ταυτόχρονα στις συζύγους τους, εξαντλημένοι από τον κόπο· υπήρχαν και πολλά κτήνη και οικιακές αποσκευές. Οι ίδιοι όμως, άοπλοι όλοι για μάχη, βλέποντάς μας άλαλαξαν, και με δακρυσμένη φωνή άπλωσαν τα χέρια τους όλοι μαζί προς τον ουρανό, προς τον πατρώο Θεό. Και ήταν πολύ μεγάλο το πλήθος των ανδρών. Εμάς, αντίθετα, μας κατείχε όλους χαρά. Έπειτα στήσαμε το στρατόπεδό μας κοντά τους (υπάρχει εκεί μια πόλη που ονομάζεται από τους ανθρώπους Βεελζεφών). Και όταν ο Τιτάνας ήλιος πλησίαζε στη δύση του, σταματήσαμε, θέλοντας μάχη την αυγή, έχοντας πεποίθηση στον στρατό και στα φοβερά μας όπλα. Έπειτα αρχίζουν θεϊκά σημεία, θαυμαστά στην όψη. Και ξαφνικά ένας μέγας νεφελώδης στύλος στάθηκε μπροστά στη γη, τεράστιος, ανάμεσα στο δικό μας στρατόπεδο και στων Εβραίων. Και έπειτα ο ηγέτης τους, ο Μωυσής, λαμβάνοντας τη ράβδο του Θεού, με την οποία προηγουμένως εξαπέλυσε κακά σημεία και τέρατα στην Αίγυπτο, χτύπησε τα νώτα της Ερυθράς Θάλασσας και έσχισε στη μέση το βάθος της θάλασσας· και εκείνοι όλοι με δύναμη όρμησαν ταχέως μέσα από την αλμυρή ατραπό. Εμείς ορμήσαμε συντόμως σε αυτήν ακολουθώντας τα ίχνη τους· μέσα στη νύχτα σπεύσαμε εναντίον τους· αλλά ξαφνικά οι τροχοί των αρμάτων δεν περιστρέφονταν, αλλά έμειναν σταθεροί σαν να ήταν δεμένοι. Και από τον ουρανό φάνηκε σε εμάς κάποιο μεγάλο φως σαν φωτιά· όπως μπορούσε κανείς να εικάσει, ο Θεός ήταν παρών ως βοηθός τους.

Αλλά τι να πούμε για την πορνεία; Ο τότε λαός του Θεού εξήλθε από την Αίγυπτο εντελώς άοπλος, και τους καταδίωκε ένα πλήθος οπλιτών. Όταν λοιπόν έφτασαν στη θάλασσα, οι μεν φεύγοντας και οι δε διώκοντας, με τη δύναμη και τη βουλή του Θεού, και με το ραβδί και το χέρι του Μωυσή, η θάλασσα δικάζει μεταξύ των δύο: στους μεν υποχωρεί σχιζόμενη στη μέση και παρέχει ακίνδυνη διάβαση· ενώ πάνω στους καταδιώκτες ορμά ορμητικά και τους εκβράζει νεκρούς στις γειτονικές εκείνες ακτές· και τους άοπλους τους ανέδειξε πάνοπλους, αφού λαφυραγώγησαν τους εκβρασθέντες νεκρούς. Έπειτα τι συνέβη; Διασχίζουν τόπους και χώρες, κατοικημένες και ακατοίκητες, αήττητοι, νικώντας όλους όσοι παρατάσσονταν εναντίον τους. Όταν όμως υπέπεσαν στην πορνεία, ηττήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να πεθάνουν αμέσως τότε στον πόλεμο είκοσι τρεις χιλιάδες. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει σε εμάς: «Να μην πορνεύουμε», αναφέρει, «όπως πόρνευσαν μερικοί από αυτούς, και έπεσαν σε μία ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες». Και αν ο Φινεές, κινούμενος από ιερό ζήλο, δεν σκότωνε με ένα χτύπημα, μαζί με την πόρνη, και εκείνον που διέπραττε το μίασμα, αναχαιτίζοντας έτσι την πράξη και εξιλεώνοντας τον Θεό, θα είχαν χαθεί όλοι, δοκιμάζοντας σύσσωμοι τη θεία οργή εξαιτίας της παρανομίας της πορνείας. Ποιος όμως δεν γνωρίζει ότι ανάμεσά σας ενεργείται αυτό το θεομίσητο πάθος;