Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 14:29

Και πάλι, ο Μωυσής στην έρημο παρείχε τροφή στον λαό. Λέει, λοιπόν, η Γραφή: «Ιδού, εγώ σας δίνω άρτους από τον ουρανό», και λίγο πιο κάτω: «όταν σταμάτησε να πέφτει η δροσιά γύρω από το στρατόπεδο, ιδού, στην επιφάνεια της ερήμου υπήρχε κάτι λεπτό σαν λευκός σπόρος κόλιανδρου, σαν πάχνη πάνω στη γη». Και ο Σωτήρας και Κύριός μας, ομοίως, λέει προς τους μαθητές του: «Τι διαλογίζεστε μέσα σας, ολιγόπιστοι, για το ότι δεν πήρατε άρτους; Ακόμη δεν κατανοείτε, ούτε θυμάστε τους πέντε άρτους των πεντακισχιλίων και πόσα κοφίνια πήρατε; Ούτε τους επτά άρτους των τετρακισχιλίων και πόσες σπυρίδες πήρατε;» Πάλι, ο Μωυσής πέρασε μέσα από τη θάλασσα και οδήγησε τον λαό. Λέει, λοιπόν, η Γραφή: «άπλωσε ο Μωυσής το χέρι του πάνω στη θάλασσα, και ο Κύριος απέσυρε τη θάλασσα με βίαιο νότιο άνεμο όλη την ημέρα, και έκανε τη θάλασσα ξηρά, και σχίστηκε το νερό, και πέρασαν οι γιοι του Ισραήλ μέσα από τη θάλασσα βαδίζοντας στην ξηρά, και το νερό στάθηκε για αυτούς τείχος από τα δεξιά και τείχος από τα αριστερά». Ομοίως, αλλά και πιο θεοπρεπώς, ο Ιησούς, ο Χριστός του Θεού, αφού περπάτησε πάνω στη θάλασσα, έκανε και τον Πέτρο να βαδίσει πάνω της. Είναι γραμμένο, λοιπόν: «Κατά την τέταρτη φυλακή της νύχτας, ήλθε ο Ιησούς προς αυτούς περπατώντας πάνω στη θάλασσα».

Αλλά τι να πούμε για την πορνεία; Ο τότε λαός του Θεού εξήλθε από την Αίγυπτο εντελώς άοπλος, και τους καταδίωκε ένα πλήθος οπλιτών. Όταν λοιπόν έφτασαν στη θάλασσα, οι μεν φεύγοντας και οι δε διώκοντας, με τη δύναμη και τη βουλή του Θεού, και με το ραβδί και το χέρι του Μωυσή, η θάλασσα δικάζει μεταξύ των δύο: στους μεν υποχωρεί σχιζόμενη στη μέση και παρέχει ακίνδυνη διάβαση· ενώ πάνω στους καταδιώκτες ορμά ορμητικά και τους εκβράζει νεκρούς στις γειτονικές εκείνες ακτές· και τους άοπλους τους ανέδειξε πάνοπλους, αφού λαφυραγώγησαν τους εκβρασθέντες νεκρούς. Έπειτα τι συνέβη; Διασχίζουν τόπους και χώρες, κατοικημένες και ακατοίκητες, αήττητοι, νικώντας όλους όσοι παρατάσσονταν εναντίον τους. Όταν όμως υπέπεσαν στην πορνεία, ηττήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να πεθάνουν αμέσως τότε στον πόλεμο είκοσι τρεις χιλιάδες. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει σε εμάς: «Να μην πορνεύουμε», αναφέρει, «όπως πόρνευσαν μερικοί από αυτούς, και έπεσαν σε μία ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες». Και αν ο Φινεές, κινούμενος από ιερό ζήλο, δεν σκότωνε με ένα χτύπημα, μαζί με την πόρνη, και εκείνον που διέπραττε το μίασμα, αναχαιτίζοντας έτσι την πράξη και εξιλεώνοντας τον Θεό, θα είχαν χαθεί όλοι, δοκιμάζοντας σύσσωμοι τη θεία οργή εξαιτίας της παρανομίας της πορνείας. Ποιος όμως δεν γνωρίζει ότι ανάμεσά σας ενεργείται αυτό το θεομίσητο πάθος;

Γι' αυτό και ο Δεσπότης ευδόκησε να αυξηθεί το σπέρμα του σε άπειρο πλήθος, και τον ονόμασε περιούσιο λαό του. Και όταν αυτοί υποδουλώθηκαν στο αιγυπτιακό έθνος και σε κάποιον τύραννο Φαραώ, τους εξήγαγε από εκεί με φοβερά και εξαίσια σημεία και τέρατα, διά του Μωυσή και του Ααρών, ανδρών αγίων και δοξασμένων με τη χάρη της προφητείας. Μέσω αυτών τιμώρησε και τους Αιγυπτίους αντάξια για την πονηρία τους, και τους Ισραηλίτες (διότι έτσι είχε ονομαστεί εκείνος ο λαός, οι απόγονοι του Αβραάμ) τους οδήγησε μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα σαν σε ξηρά, αφού τα ύδατα σχίστηκαν και έγιναν τείχος εκ δεξιών και τείχος εξ αριστερών. Όταν δε ο Φαραώ και οι Αιγύπτιοι εισήλθαν ακολουθώντας τα ίχνη τους, τα ύδατα επέστρεψαν στη θέση τους και τους κατέστρεψαν ολοκληρωτικά. Έπειτα, αφού οδήγησε τον λαό στην έρημο επί σαράντα χρόνια με μέγιστα θαύματα και θεοφάνειες, και τρέφοντάς τον με ουράνιο άρτο, έδωσε νόμο γραμμένο θεόθεν σε πέτρινες πλάκες, τον οποίο ενεχείρισε στον Μωυσή πάνω στο όρος. Αυτός ο νόμος αποτελούσε τύπο και σκιαγραφία των μελλόντων, απομακρύνοντας μεν από τα είδωλα και από κάθε πονηρή πράξη, διδάσκοντας δε μόνο τον σεβασμό προς τον όντως αληθινό Θεό και την προσήλωση στα αγαθά έργα. Με τέτοια θαυμαστά έργα, λοιπόν, τους εισήγαγε σε μία αγαθή γη, την οποία παλαιότερα είχε υποσχεθεί σε εκείνον τον πατριάρχη Αβραάμ ότι θα έδινε στο σπέρμα του.

Έπειτα πάλι, αφού εξύμνησε την αιώνια βασιλεία του Κυρίου και κατέδειξε τον πνιγμό των διωκτών, κατακλείει την ωδή λέγοντας: «Οι δε υιοί Ισραήλ πορεύτηκαν δια ξηράς στο μέσο της θάλασσας». Έπειτα, αφού το πλήθος των ανδρών σταμάτησε την ωδή, ιδού και «η προφήτιδα Μαριάμ, η αδελφή του Ααρών και του Μωυσή, αφού πήρε ένα τύμπανο και βγήκε έξω· Βγήκαν», λέει, «και όλες οι γυναίκες πίσω της, με τύμπανα και χορούς. Και προεξήρχε αυτών η Μαριάμ, λέγοντας: Ας ψάλουμε στον Κύριο, διότι δοξάστηκε ενδόξως» και τα υπόλοιπα της ωδής.