Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 15:7

«Η δεξιά σου χείρ»: Εννοεί τους δαίμονες· διότι αυτοί είναι στην πραγματικότητα οι εχθροί του ανθρώπου. Αλλά αναφέρεται και στους Αιγυπτίους. «Και τω πλήθει»: Τους εχθρούς του σταυρού, όπως τότε τους Αιγυπτίους που ήταν εχθροί του Ισραήλ. «Απέστειλας»: Διότι η οργή του Θεού φλέγει σαν φωτιά και καταναλώνει· και καταπόντισε τότε τους Αιγυπτίους για τους Ισραηλίτες, και στην περίπτωση των πιστών τους δαίμονες. «Και δια πνεύματος»: Σχίζοντας το νερό· αυτό ήταν προτύπωση του βαπτίσματος. «Επάγη»: Τότε, ενώ ο λαός περνούσε τη θάλασσα δεξιά και αριστερά· το ίδιο συμβαίνει και στον άνθρωπο που βαπτίζεται, καθώς τα νερά στέκονται από τη μία και από την άλλη πλευρά. «Επάγη τα κύματα»: Τα κύματα της αμαρτίας μέσα στο βάπτισμα, δηλαδή ξηράνθηκαν. «Είπεν»: Ο Φαραώ για τον Ισραήλ, και καταστράφηκε στη θάλασσα. Αλλά και ο διάβολος καταδιώκει τον άνθρωπο μέχρι το βάπτισμα, και εκεί πέφτει με φοβερή πτώση. «Μεριώ»: Διότι σαν λάφυρα διαμοίρασαν τον άνθρωπο οι δαίμονες και τον κατάπιαν· αλλά τον εξέμεσαν παρά τη θέλησή τους. «Ανελώ»: Διότι μετέβαλαν τον άνθρωπο σαν με μαχαίρι. «Απέστειλας»: Το βάπτισμα κάλυψε τους δαίμονες, δηλαδή τους καταπόντισε. «Έδυσαν»: Η αμαρτία και ο θάνατος· διότι η αμαρτία είναι βαρύτερη από το μολύβι. Και βυθίστηκαν στο νερό του βαπτίσματος σφοδρά και δυνατά. «Τις όμοιός σοι»: Διότι κανείς δεν εξισώνεται με τον Θεό ούτε κατά τη δύναμη ούτε κατά τη δόξα, και μάλιστα κανένα από τα κτίσματα.

Πού είναι οι ψευδομάντεις και οι απατεώνες; Πού είναι τα τριάντα τροπαιοφόρα χρόνια εκείνου που είχε επίγειο φρόνημα και δεν ανήκε στο πολίτευμα του επουράνιου Βασιλέα; κστ΄. Τι έκανε λοιπόν «Αυτός που θανατώνει και ζωογονεί, που κατεβάζει στον Άδη και ανεβάζει, που ταπεινώνει και ανυψώνει»; Ανέδειξε στη βασιλεία Του τον αρχιστράτηγο που φέρει το όνομα της δυνάμεώς Του, τον πραότατο και γαληνότατο βασιλιά Μιχαήλ, ο οποίος κατά μίμηση του Χριστού έλεγε: «Στους φυλακισμένους λέω, βγείτε έξω· και σε αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι, φανερωθείτε». —«Εξάγοντας τους δεσμώτες με ανδρεία, ομοίως και εκείνους που Τον παραπίκραιναν, αυτούς που κατοικούσαν σε τάφους». Διαρρηγνύοντας κάθε δεσμό αδικίας, ανέσυρε από τον λάκκο της ταλαιπωρίας εκείνους που βρίσκονταν σε στερήσεις και θλίψεις και υποτάσσονταν σε πικρή δουλεία· γέμισε τη ρωμαϊκή βασιλεία με κάθε χαρά και αγαλλίαση. Διότι ο Κύριος έδωσε αγαθότητα, και η ανθισμένη γη βλασταίνει τα αγαθά και τον καρπό της· η δεξιά του Κυρίου ενήργησε με δύναμη· η δεξιά του Κυρίου τον ύψωσε, και με το πλήθος της δόξας Του συνέτριψε τους αντιπάλους. Τι συνέβη λοιπόν στον ειρηνικότατο και πραότατο βασιλιά; Εκοιμήθη με ειρήνη, και εν ειρήνη θα γίνει η ταφή του· διότι θα συναντήσει αυτούς που πράττουν το έλεος κατά την κρίση· «και το έλεος καυχιέται έναντι της κρίσης». κζ΄.

Πώς Αυτός που περιβάλλεται το φως σαν ιμάτιο περιβάλλεται με πενιχρά ράκη, σπαργανωμένος; Πώς σε εμάς που βρισκόμαστε στον λάκκο και στη σαπρία των ολέθριων παθών κατήλθε ο Υπερκάθαρος; Για ποιο λόγο και γιατί έγινε αυτή η απερίγραπτη και μεγάλη συγκατάβαση; Είναι βέβαια πρόδηλο σε όσους επιθυμούν να διερευνήσουν τη δύναμη του μυστηρίου, για το οποίο και εγώ θα διασαφηνίσω εν συντομία μέσω μιας εικόνας. Διότι, όπως ακριβώς εκείνος που έχει πέσει σε βαθύτατο και βορβορώδη λάκκο δεν μπορεί να ανέλθει από εκεί, αλλά χρειάζεται ένα χέρι από ψηλά που να έχει τη δύναμη να τον ανασύρει, έτσι και η δική μας φύση έπαθε κάτι παρόμοιο· έχοντας καταπέσει δεινά στον βόθρο της παραβάσεως και στην πτώση της αμαρτίας και έχοντας κατεβεί στον λάκκο του άδη, είχε ανάγκη από ένα παντοδύναμο χέρι για να την ανασύρει. Και επειδή το χέρι κάποιου συνδούλου δεν επαρκούσε για αυτό, από ψηλά λοιπόν, από τα θεία υψώματα, απλώνεται προς τα κάτω η παντουργική δεσποτική δεξιά, η οποία, ως πατρική δεξιά, όχι μόνο ανέλκυσε από εκείνον τον λάκκο αυτούς που είχαν πέσει, αλλά και με το πλήθος της δόξας και της δύναμής της συνέτριψε τους εχθρούς, όπως έχει γραφτεί, και, αφού κοινώνησε υπερφυώς με τη δική μας απορριφθείσα φύση, την ανύψωσε στους ουρανούς, και αφού κάθισε μαζί στα δεξιά του Πατρός, την αξίωσε να προσκυνείται από όλη την κτίση, και προσκαλώντας και εμάς εκεί, έλεγε: