Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 16:14

Και το μάννα λέγεται ότι είναι ωσάν πάγος της γης, υποδηλώνοντας μέσω της πήξεως το σταθερό και ισχυρό του θείου λόγου. —Έτσι, τα αντίθετα δόγματα και τα αληθοφανή επιχειρήματα που τα υποστηρίζουν, είναι ρευστά και αβέβαια, μη δυνάμενα να σταθούν σταθερά· άλλωστε και ο πατέρας του ψεύδους δεν στέκει στην αλήθεια. Το άστατο, λοιπόν, του ψεύδους ονομάστηκε ρεύση.

Διότι, αφού διαλύθηκε η σκοτοδίνη του Νόμου σαν να επρόκειτο για νύχτα, και αφού ανέτειλε για όλους μας ο νοητός Ήλιος, κατοπτριζόμαστε πλέον τη δόξα του Κυρίου που είναι ήδη παρών, λαμβάνοντας σε αφθονία τον άρτο εξ ουρανού, αναφέρομαι δηλαδή πάλι στον ίδιο τον Χριστό. «Όταν έγινε εσπέρα, ανέβηκαν ορτύκια και σκέπασαν το στρατόπεδο· το δε πρωί, όταν έπεσε η δροσιά γύρω από το στρατόπεδο, ιδού, στην επιφάνεια της ερήμου υπήρχε κάτι λεπτό σαν λευκός σπόρος». Πρόσεξε λοιπόν πάλι τη διάταξη των νοημάτων· διότι για τα ορτύκια λέει ότι σκέπασαν το στρατόπεδο, ενώ για το μάννα πάλι λέει ότι κατέβηκε το πρωί, όταν έπεσε η δροσιά, γύρω από το στρατόπεδο στην επιφάνεια της ερήμου. Διότι η διά του Νόμου παιδαγωγία, εννοώ αυτήν που στηρίζεται σε τύπους και σχήματα, την οποία παρομοιάσαμε με το είδος των ορτυκιών, καλύπτει τη Συναγωγή των Ιουδαίων· διότι «υπάρχει», όπως λέει ο Παύλος, «κάλυμμα στην καρδιά τους», και «πώρωση κατά ένα μέρος».

Διότι ο Χριστός κατοίκησε στις καρδιές μας διά του Αγίου Πνεύματος, και τρεφόμαστε με τον ζωντανό και εξ ουρανού άρτο για πνευματική ευεξία και δύναμη. Σαφής, λοιπόν, και αναντίρρητος τύπος αυτού αποτελεί το μάννα. Ο δε νόμος είχε προστάξει τους υιούς του Ισραήλ να το συλλέγουν, χωρίς να υπερβαίνουν την ποσότητα που επαρκούσε για τον καθένα. Διότι έχει γραφτεί ως εξής: «Το πρωί, όταν σταμάτησε η δροσιά γύρω από το στρατόπεδο, ιδού, στην επιφάνεια της ερήμου υπήρχε κάτι λεπτό σαν κόλιανδρος, λευκό σαν πάχνη πάνω στη γη. Όταν το είδαν οι υιοί του Ισραήλ, είπαν ο ένας στον άλλον: Τι είναι αυτό; Επειδή δεν γνώριζαν τι ήταν».

Και πάλι, ο Μωυσής στην έρημο παρείχε τροφή στον λαό. Λέει, λοιπόν, η Γραφή: «Ιδού, εγώ σας δίνω άρτους από τον ουρανό», και λίγο πιο κάτω: «όταν σταμάτησε να πέφτει η δροσιά γύρω από το στρατόπεδο, ιδού, στην επιφάνεια της ερήμου υπήρχε κάτι λεπτό σαν λευκός σπόρος κόλιανδρου, σαν πάχνη πάνω στη γη». Και ο Σωτήρας και Κύριός μας, ομοίως, λέει προς τους μαθητές του: «Τι διαλογίζεστε μέσα σας, ολιγόπιστοι, για το ότι δεν πήρατε άρτους; Ακόμη δεν κατανοείτε, ούτε θυμάστε τους πέντε άρτους των πεντακισχιλίων και πόσα κοφίνια πήρατε; Ούτε τους επτά άρτους των τετρακισχιλίων και πόσες σπυρίδες πήρατε;» Πάλι, ο Μωυσής πέρασε μέσα από τη θάλασσα και οδήγησε τον λαό. Λέει, λοιπόν, η Γραφή: «άπλωσε ο Μωυσής το χέρι του πάνω στη θάλασσα, και ο Κύριος απέσυρε τη θάλασσα με βίαιο νότιο άνεμο όλη την ημέρα, και έκανε τη θάλασσα ξηρά, και σχίστηκε το νερό, και πέρασαν οι γιοι του Ισραήλ μέσα από τη θάλασσα βαδίζοντας στην ξηρά, και το νερό στάθηκε για αυτούς τείχος από τα δεξιά και τείχος από τα αριστερά». Ομοίως, αλλά και πιο θεοπρεπώς, ο Ιησούς, ο Χριστός του Θεού, αφού περπάτησε πάνω στη θάλασσα, έκανε και τον Πέτρο να βαδίσει πάνω της. Είναι γραμμένο, λοιπόν: «Κατά την τέταρτη φυλακή της νύχτας, ήλθε ο Ιησούς προς αυτούς περπατώντας πάνω στη θάλασσα».