Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 16:17

Διατρέχοντας εκείνη τη μεγάλη έρημο, και έχοντας περιέλθει σε έλλειψη τροφίμων, εξαιτίας της οποίας καταφέρονταν εναντίον του πάνσοφου Μωυσή, και επειδή δεν ήταν πλέον δυνατόν γι' αυτούς να σωθούν, καθώς επικρατούσε ο λιμός, προετοίμαζαν ήδη τον επικήδειο θρήνο τους. Και έχοντας χάσει εντελώς κάθε ελπίδα, έλεγαν: «Μακάρι να είχαμε πεθάνει χτυπημένοι στη γη της Αιγύπτου, όταν καθόμασταν πάνω από τους λέβητες των κρεάτων και τρώγαμε άρτους μέχρι χορτασμού. Διότι μας βγάλατε σε τούτη την έρημο, για να σκοτώσετε όλη αυτή τη συναγωγή από την πείνα.» Επειδή δε ο πάνσοφος Μωυσής είχε βρεθεί σε αμηχανία, και δεν ήξερε καθόλου τι να πράξει ή τι να πει προς αυτά, αναθαρρώντας και προσβλέποντας στη μόνη ελπίδα που προέρχεται από τον Θεό, χωρίς καμία καθυστέρηση δόθηκε το αίσιο τέλος σε όσα προσδοκούσαν. Διότι είπε ο Κύριος σε αυτόν: «Ιδού, εγώ θα βρέξω για εσάς άρτους από τον ουρανό, και θα βγει ο λαός, και θα συλλέγουν το μερίδιο της κάθε ημέρας την ίδια ημέρα.» Ερμηνεύοντας δε στους Ισραηλίτες τη δύναμη του νόμου ο μακάριος Μωυσής, είπε πάλι: «Αυτός είναι ο άρτος που σας έδωσε ο Κύριος να φάτε. Αυτή είναι η προσταγή που διέταξε ο Κύριος: ας μαζέψει από αυτόν καθένας, ένα γομόρ ανά κεφαλή, ανάλογα με τον αριθμό των ψυχών σας. Ο καθένας ας συλλέξει για όσους βρίσκονται στις σκηνές του.» Έτσι έπραξαν, λέγει, οι υιοί του Ισραήλ και συνέλεξαν. Και σε εκείνον που μάζεψε το πολύ δεν περίσσεψε, και σε εκείνον που μάζεψε το λιγότερο δεν του έλειψε.

Αυτός λοιπόν είναι, και μέσω αυτού, το πραγματικά θείο και ζωοποιό μάννα. Και όποιος το φάει αυτό, είναι ανώτερος της φθοράς και θα διαφύγει τον θάνατο, σε αντίθεση με εκείνους που έφαγαν το αισθητό. Διότι ο τύπος δεν ήταν σωτήριος, αλλά προδιέγραφε τη μορφή της αλήθειας. Ο Θεός διέταξε, ρίχνοντας το μάννα από ψηλά σαν βροχή, να συλλέγει καθένας ό,τι του αρκεί, και να συγκεντρώνουν, αν κάποιοι το επιθυμούσαν, και για εκείνους που κατοικούσαν στην ίδια σκηνή. «Διότι ο καθένας», λέει, «μαζί με τους συσκήνους του να συλλέξει, και δεν θα αφήσετε», λέει, «από αυτό για το πρωί». Διότι πρέπει εμείς να γεμίζουμε από τα θεία και ευαγγελικά διδάγματα. Καθώς ο Χριστός διανέμει σε εμάς τη δική Του χάρη με ίσο μέτρο σε μικρούς και μεγάλους, και ομοίως τρέφει τους πάντες για τη ζωή, θέλει οι πιο δυνατοί να συγκεντρώνουν για τους άλλους, και να κοπιάζουν για τους αδελφούς τους, και να τους προσφέρουν τους δικούς τους κόπους, και να τους κάνουν κοινωνούς των άνωθεν χαρισμάτων. Και αυτό νομίζω είναι εκείνο που ειπώθηκε προς τους ίδιους τους αγίους αποστόλους: «Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε». Διότι, συλλέγοντας για τον εαυτό τους άφθονο μάννα, σπούδαζαν να το διανείμουν σε εκείνους που κατοικούσαν στην ίδια σκηνή, δηλαδή στην Εκκλησία. Διότι οι θεσπέσιοι μαθητές περνούσαν τον χρόνο τους νουθετώντας, καθοδηγώντας, οδηγώντας προς κάθε τι επαινετό, και προσφέροντας άφθονα σε όλους για συμμετοχή τη χάρη με την οποία οι ίδιοι πλούτισαν από τον Χριστό.

Μαζί με αυτό το θαύμα παρατηρούνταν και ένα άλλο: το ότι όλοι όσοι εξέρχονταν για τη συλλογή, έχοντας, όπως ήταν φυσικό, διαφορετική ηλικία και δύναμη, δεν συγκέντρωναν ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο ο ένας από τον άλλον εξαιτίας της διαφοράς της δύναμής τους, αλλά η ποσότητα που συνέλεγαν μετριόταν σύμφωνα με την ανάγκη του καθενός, ώστε ούτε ο ισχυρότερος να έχει περισσότερο ούτε ο ασθενέστερος να στερείται το ίσο μερίδιο. Επιπλέον, η ιστορία αναφέρει ένα ακόμη θαύμα σχετικά με αυτό: ότι δηλαδή, λαμβάνοντας ο καθένας την τροφή της ημέρας, δεν αποθήκευε τίποτα για την επομένη, ενώ για όποιον από κάποια φειδωλία αποταμίευε από την παρούσα τροφή για την επόμενη ημέρα, το απόθεμα καθίστατο άχρηστο για βρώση, καθώς μετατρεπόταν σε σκουλήκια.