Ἐφθείρετο γὰρ τὸ τετηρημένον, καὶ τοῦ περιττοῦ καὶ ὑπὲρ χρείαν ἡ συγκομιδὴ, πόνος ἦν εἰκαῖος αὐτοῖς, καὶ δίκης τάχα που πρόξενος. Καὶ γοῦν «Τετηρήκασί τινες εἰς τὴν αὔριον,» καθὰ γέγραπται, καὶ ἐξεπικράνθη, φησὶν, ἐπ᾽ αὐτοῖς ὁ Μωσῆς, ὡς τῶν ἱερῶν θεσπισμάτων πεπατημένων. Ἀλλ᾽ ὅτι τὸ φθείρεσθαι πεφυκὸς γένοιτ᾽ ἂν, ὡς ἔφην, καὶ πέρα τοῦ φθείρεσθαι, καὶ τῶν τῆς ἰδίας φύσεως ἐπέκεινα μέτρων, Θεοῦ θέλοντος, πεπληροφόρηκεν ὁ Μωσῆς. Γέγραπται γὰρ οὕτως ἐν τῇ Ἐξόδῳ· «Καὶ εἶπε Μωσῆς πρὸς Ἀαρών· Λάβε στάμνον χρυσοῦν, καὶ ἔμβαλλε εἰς αὐτὸν πλῆρες τὸ γόμορ μάν. Καὶ ἀποθήσεις αὐτὸ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν. Καὶ ἀπέθηκεν Ἀαρὼν ἐναντίον τοῦ μαρτυρίου εἰς διατήρησιν.» Δέχεται μὲν γὰρ ἀεί πως τὸ Γράμμα τὸ ἱερὸν, εἰς ὑποτύπωσίν τινα τῆς θείας καὶ ἀκηράτου φύσεως τὸ χρυσίον, ἅτε δὴ καὶ ἐν ὕλαις ὑπερτεροῦν ταῖς τοιαῖσδε τυχόν. Ὅταν οὖν ἡμᾶς περιβάλῃ Χριστὸς, καθάπερ ἀμέλει καὶ ὁ χρυσοῦς στάμνος τὸ μάννα, τότε καὶ ἄφθαρτοι μενοῦμεν, ἐφορῶντος Θεοῦ, καὶ τοῖς καθ᾽ ἡμᾶς οἱονεί πως ἐνιέντος τὸν ὀφθαλμόν. Ἐκ προσώπου μὲν γὰρ γεγονότες διὰ τὴν ἐν Ἀδὰμ παράβασιν, καὶ οἷον ἐξ ὀμμάτων κείμενοι, κατεκομίσθημεν εἰς φθοράν. Οὕτω γὰρ γέγραπται διὰ φωνῆς τοῦ Δαβίδ· «Ἀποστρέψαντός σου τὸ πρόσωπον, ταραχθήσονται, καὶ εἰς τὸν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσιν.»
Μετάφραση
Διότι ό,τι φυλασσόταν καταστρεφόταν, και η συγκέντρωση του περιττού και πέραν της ανάγκης ήταν μάταιος κόπος γι' αυτούς, και ίσως αιτία τιμωρίας. Και πράγματι, «μερικοί το φύλαξαν για την επόμενη μέρα», όπως είναι γραμμένο, και ο Μωυσής, λέει, οργίστηκε μαζί τους, επειδή είχαν καταπατηθεί τα ιερά προστάγματα. Αλλά ότι αυτό που από τη φύση του φθείρεται θα μπορούσε να βρεθεί, όπως είπα, και πέρα από τη φθορά, και πέρα από τα μέτρα της ίδιας του της φύσης, εάν το θέλει ο Θεός, μας το βεβαίωσε ο Μωυσής. Διότι έχει γραφτεί ως εξής στην Έξοδο: «Και είπε ο Μωυσής προς τον Ααρών: Πάρε μια χρυσή στάμνα και βάλε μέσα σε αυτήν ένα γεμάτο γομόρ μάννα. Και θα το τοποθετήσεις ενώπιον του Θεού για τις γενεές σας. Και το τοποθέτησε ο Ααρών ενώπιον της σκηνής του μαρτυρίου για να διατηρηθεί». Διότι η Ιερά Γραφή πάντοτε, κατά κάποιον τρόπο, εκλαμβάνει το χρυσάφι ως έναν τύπο της θείας και αμόλυντης φύσης, επειδή ακριβώς υπερτερεί ανάμεσα σε τέτοια υλικά. Όταν λοιπόν μας περιβάλει ο Χριστός, όπως ακριβώς η χρυσή στάμνα το μάννα, τότε και εμείς θα παραμείνουμε άφθαρτοι, καθώς ο Θεός θα μας επιβλέπει και, κατά κάποιον τρόπο, θα στρέφει το βλέμμα Του σε εμάς. Διότι, αφού απομακρυνθήκαμε από το πρόσωπό Του εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ, και βρεθήκαμε σαν μακριά από τα μάτια Του, οδηγηθήκαμε στη φθορά. Διότι έτσι είναι γραμμένο διά φωνής του Δαβίδ: «Όταν αποστρέψεις το πρόσωπό Σου, θα ταραχθούν, και στο χώμα τους θα επιστρέψουν».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες