εἰς τύπον τοῦ μάννα τοῦ νοητοῦ τὸ αἰσθητὸν λογιούμεθα. καὶ τὸ μὲν μάννα τὸ νοητὸν αὐτὸν ἡμῖν κατασημαίνει τὸν Χριστὸν, τὴν δέ γε παχυτέραν τοῦ νόμου παίδευσιν τὸ αἰσθητὸν ὑπαινίττεται. ἐφήμερος οὖν εὐλόγως ἡ συγκομιδὴ, καὶ ἀποκωλύει τηρεῖν ὁ νομοθέτης εἰς τὴν αὔριον, ὡς δι᾽ αἰνιγμάτων τοῖς ἀρχαιοτέροις ὑποδηλῶν, ὅτι τοῦ σωτηρίου λοιπὸν ἀναλάμψαντος χρόνου, καθ᾽ ὃν ἐν κόσμῳ μετὰ σαρκὸς πέφηνεν ὁ Μονογενὴς, καταργηθήσονται πάντως οἱ διὰ τοῦ νόμου τύποι, καὶ τὸ συλλέγειν ἔτι τροφὰς ἐκεῖθεν εἰκαῖον, αὐτῆς ἤδη παρακειμένης τῆς ἀληθείας ἡμῖν εἰς τρυφὴν καὶ ἀπόλαυσιν. “Καὶ ἔσται τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ καὶ ἑτοιμάσουσιν ὃ ἐὰν ”εἰσενέγκωσι, καὶ ἔσται διπλοῦν ὃ ἐὰν συναγάγωσιν.” ἐπιτήρει δὴ πάλιν, ἵνα νοῇς, ὅτι οὐκ ἐᾷ συλλέγειν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ τὸ μάννα τὸ αἰσθητὸν, τὸ δὲ ἤδη πορισθὲν καὶ συνειλεγμένον κατὰ τὴν πρὸ αὐτῆς ποιεῖσθαι κελεύει τροφήν. ἡ μὲν γὰρ ἑβδόμη σημαίνει τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδημίας τὸν χρόνον, καθ᾽ ὃν ἐν ἁγιασμῷ σαββατίζομεν, τῶν τῆς ἁμαρτίας ἔργων ἀποπαυσάμενοι, καὶ δεχόμενοι μὲν εἰς τροφὴν, καὶ πληροφορίαν τῆς πίστεως καὶ τὴν ἤδη συγκεκοσμημένην ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ νόμου γνῶσιν, οὐ μὴν ὡς ἐξ ἀνάγκης ἔτι συλλέγοντες, λαμπροτέρας ἤδη παρακειμένης τροφῆς, καὶ τὸν ἄρτον ἔχοντες τὸν ἐξ οὐρανοῦ.
Μετάφραση
Θεωρούμε το αισθητό μάννα ως τύπο του νοητού. Και το μεν νοητό μάννα υποδηλώνει σε εμάς τον ίδιο τον Χριστό, ενώ το αισθητό υπαινίσσεται την πιο παχυλή παιδαγωγία του νόμου. Γι' αυτό εύλογα η συγκομιδή ήταν καθημερινή, και ο νομοθέτης απαγορεύει να το φυλούν για την αυριανή ημέρα, υποδηλώνοντας με αινίγματα στους παλαιότερους, ότι όταν πλέον θα αναλάμψει ο σωτήριος χρόνος, κατά τον οποίο φανερώθηκε στον κόσμο με σάρκα ο Μονογενής, θα καταργηθούν εντελώς οι τύποι του νόμου, και το να συλλέγει κανείς ακόμη τροφές από εκεί θα είναι μάταιο, αφού έχει ήδη παρατεθεί σε εμάς η ίδια η αλήθεια για τρυφή και απόλαυση. «Και κατά την έκτη ημέρα θα ετοιμάσουν ό,τι φέρουν μέσα, και θα είναι διπλάσιο από ό,τι μαζεύουν». Πρόσεξε πάλι, για να κατανοήσεις, ότι δεν επιτρέπει να συλλέγουν κατά την έβδομη ημέρα το αισθητό μάννα, αλλά προστάζει να κάνουν τροφή τους αυτό που ήδη είχε ποριστεί και συλλεχθεί κατά την προηγούμενη ημέρα. Διότι η έβδομη ημέρα σημαίνει τον χρόνο της έλευσης του Σωτήρα μας, κατά τον οποίο τηρούμε σάββατο εν αγιασμώ, έχοντας παύσει από τα έργα της αμαρτίας, και δεχόμενοι ως τροφή και βεβαίωση της πίστεως τη γνώση που έχει ήδη διαμορφωθεί μέσα μας μέσω του νόμου, χωρίς όμως να τη συλλέγουμε πλέον από ανάγκη, αφού έχει ήδη παρατεθεί λαμπρότερη τροφή και έχουμε τον άρτο τον εξ ουρανού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες