Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 18:20

Ερώτηση ΡΙΔ΄. Εφόσον ο Κύριος προστάζει: «Εάν κάποιος σε αγγαρέψει να περπατήσεις ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο»· και εφόσον ο Απόστολος διδάσκει να υποτασσόμαστε ο ένας στον άλλον με φόβο Χριστού, μήπως πρέπει να υπακούμε στον οποιονδήποτε και σε οτιδήποτε μας προστάζει; Απόκριση. Η διαφορά ως προς τα πρόσωπα εκείνων που προστάζουν δεν πρέπει καθόλου να παραβλάπτει την υπακοή εκείνων που δέχονται τις προσταγές· διότι ούτε ο Μωυσής παράκουσε τον Ιοθόρ, όταν εκείνος του έδωσε καλές συμβουλές. Επειδή όμως υπάρχει όχι μικρή διαφορά στα πράγματα που προστάζονται (διότι άλλα μεν είναι αντίθετα προς την εντολή του Κυρίου, δηλαδή είτε την διαφθείρουν είτε την μολύνουν ποικιλοτρόπως μέσω της ανάμειξης με το απαγορευμένο· άλλα πάλι συμπίπτουν με την εντολή· ενώ άλλα, ακόμη κι αν δεν συμπίπτουν κατά τρόπο προφανή, εντούτοις συμβάλλουν και αποτελούν τρόπον τινά βοήθεια για την εκπλήρωση της εντολής), είναι αναγκαίο να θυμόμαστε τον Απόστολο που λέει: «Προφητείες μην εξουθενώνετε· όλα όμως να τα δοκιμάζετε, το καλό να το κρατάτε· από κάθε είδος πονηρού να απέχετε»· και πάλι: «Καθαιρώντας λογισμούς και κάθε ύψωμα που εγείρεται κατά της γνώσης του Θεού, και αιχμαλωτίζοντας κάθε νόημα στην υπακοή του Χριστού».

Γίνε «εσύ για τον λαό ο εκπρόσωπος στα προς τον Θεό, και θα αναφέρεις τα ζητήματά τους προς τον Θεό, και θα τους διακηρύξεις τα προστάγματα του Θεού και τον νόμο του, και θα τους υποδείξεις τις οδούς στις οποίες θα πορευθούν και τα έργα που θα πράξουν. Και εσύ ο ίδιος να αναζητήσεις από όλο τον λαό άνδρες ικανούς, θεοσεβείς, άνδρες δίκαιους, που μισούν την υπερηφάνεια, και θα τους καταστήσεις άρχοντες επάνω τους». Έπειτα, τι λέει το ιερό κείμενο; «Άκουσε δε ο Μωυσής τον πεθερό του και έπραξε όσα του είπε, και επέλεξε ο Μωυσής άνδρες ικανούς από όλο τον Ισραήλ, και τους κατέστησε επάνω τους χιλιάρχους και εκατοντάρχους και πεντηκοντάρχους και δεκαδάρχους, και έκριναν τον λαό κάθε ώρα· κάθε δε δύσκολο ζήτημα το ανέφεραν στον Μωυσή, ενώ κάθε ελαφρύ ζήτημα το έκριναν οι ίδιοι». Τρεις, λοιπόν, είναι οι ποιμένες: οι ιερείς, οι κριτές και οι γνώστες των νομικών κειμένων, δηλαδή οι νομικοί.

«Γίνε εσύ για τον λαό ο αντιπρόσωπος προς τον Θεό, και θα αναφέρεις τα λόγια τους στον Θεό, και θα τους διδάξεις με έμφαση τα προστάγματα του Θεού και τον νόμο του, και θα τους υποδείξεις τις οδούς στις οποίες πρέπει να πορευτούν, και τα έργα που πρέπει να πράξουν. Και εσύ αναζήτησε για τον εαυτό σου από όλο τον λαό άνδρες ικανούς, λέει, και αυτοί θα κρίνουν τον λαό». Και μετά από άλλα λέει πάλι: «Άκουσε δε ο Μωυσής τη φωνή του πεθερού του, και έπραξε όσα του είπε». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Έλα λοιπόν πάλι, και αφού εξετάσεις το καθένα ξεχωριστά, διασαφήνισέ τα. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Μήπως δεν συμφωνείς ότι ο Μαδιανίτης είναι αλλογενής και προέρχεται από τα έθνη; Διότι βέβαια δεν προήλθε από τη ρίζα του Αβραάμ· ήταν άλλωστε ιερέας και λάτρης της εθελοθρησκείας που επικρατούσε εκείνο τον καιρό πάνω στη γη.

Άραγε, αν και δεν είχε ακόμη τη νόμιμη ηλικία για να ομιλεί και να εκφράζεται με παρρησία, όταν οι πρεσβύτεροι παρανομούσαν ως προς την καταδίκη της θείας Σωσάννας, δεν επαινέθηκε όχι μόνο επειδή τους υπέδειξε το σφάλμα, αλλά και επειδή τους κατέκρινε, ναι ή όχι; Έπειτα, δεν αποδέχεσαι τον Ιωάβ κατά την απογραφή του λαού, πράξη που προκαλούσε την οργή του Θεού, όταν ικέτευε, εκλιπαρούσε και προσπαθούσε να πείσει τον θείο Δαβίδ να μην το πράξει; Διότι γνωρίζεις την ιστορία. Εμένα μάλιστα με εντυπωσιάζει και ο Ιοθόρ, ο οποίος συμβούλευε τον μέγα Μωυσή και του συνιστούσε να μην καθοδηγεί έτσι τον λαό, διδάσκοντάς τον τρόπον τινά και προσαρμόζοντάς τον στη δική του σκέψη. Και ποιος ήταν αυτός; Ένας αλλογενής, έστω κι αν ήταν πεθερός του. Και σε ποιον μιλούσε; Σε εκείνον που έπραττε τα πάντα κατόπιν θείας αποκαλύψεως.