Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 2:6

Και με ποιον ακριβώς τρόπο, θα το μάθουμε από τα όσα ακολουθούν και συνδέονται με αυτά. Διότι θα παραθέσουμε ως εικόνα και προτύπωση της σωτηρίας μέσω του Χριστού τα όσα έχουν γραφτεί για τον θεσπέσιο Μωυσή. 4. «Υπήρχε δε κάποιος από τη φυλή του Λευί, ο οποίος πήρε γυναίκα από τις θυγατέρες του Λευί και τη νυμφεύτηκε, και εκείνη συνέλαβε και γέννησε αρσενικό παιδί. Βλέποντας δε ότι ήταν χαριτωμένο, το έκρυψαν για τρεις μήνες. Επειδή όμως δεν μπορούσαν πλέον να το κρύβουν, η μητέρα του πήρε ένα καλάθι, το άλειψε με άσφαλτο και πίσσα, έβαλε μέσα το παιδί και το τοποθέτησε στο έλος κοντά στον ποταμό. Και η αδελφή του παρακολουθούσε από μακριά, για να μάθει τι θα του συμβεί. Κατέβηκε δε η κόρη του Φαραώ για να λουστεί στον ποταμό, και οι υπηρέτριές της περπατούσαν κατά μήκος του ποταμού. Και βλέποντας το καλάθι μέσα στο έλος, έστειλε την υπηρέτριά της και το πήρε. Ανοίγοντάς το, βλέπει ένα παιδί να κλαίει μέσα στο καλάθι, και το σπλαχνίστηκε η κόρη του Φαραώ και είπε: Αυτό είναι από τα παιδιά των Εβραίων. Και είπε η αδελφή του στην κόρη του Φαραώ: Θέλεις να σου καλέσω μια παραμάνα από τους Εβραίους, για να σου θηλάσει το παιδί;»

ε'. Παρατήρησε δε πώς, παρόλο που ο Φαραώ είχε διατάξει να εξοντώνεται κάθε αρσενικό, η μητέρα του κρύβει μεν το βρέφος, αφού όμως έπειτα το τοποθέτησε και το έκλεισε στη θίβη, δηλαδή σε κλειστό κιβώτιο, το αφήνει στα έλη, το ανασύρει όμως αμέσως η κόρη του διώκτη που το βρήκε στα νερά, και ανοίγει μεν τη θίβη, βρίσκοντας έπειτα το βρέφος να κλαίει. Καταλαβαίνει δε με ακρίβεια ότι είναι Εβραίος, και το παραδίδει για ανατροφή στη μητέρα που το γέννησε, υποσχόμενη μάλιστα μισθό για τα τροφεία.

Σαφής προτύπωση αυτού θα μπορούσε να θεωρηθεί ο Μωυσής, ο οποίος αφέθηκε από τα χέρια της ίδιας του της μητέρας μέσα στη λεγόμενη κιβωτό, και επιπλέον εγκαταλείφθηκε. Διότι η Συναγωγή των Ιουδαίων αποξένωσε από τον εαυτό της τον Εμμανουήλ. Αλλά η κόρη του Φαραώ, δηλαδή η Εκκλησία που προέρχεται από τα έθνη, αν και κάποτε είχε ως πατέρα της τον Σατανά, τον βρίσκει κοντά στα ύδατα, τα οποία θα μπορούσαν να νοηθούν ως τύπος του αγίου βαπτίσματος, μέσω του οποίου και στο οποίο βρίσκεται ο Χριστός, και ανοίγει την κιβωτό. Διότι το ότι δεν παρέμεινε μεταξύ των νεκρών, αλλά αντίθετα αναστήθηκε καταπατώντας τον θάνατο και βγήκε έξω από το μνήμα, το πίστεψαν αληθινά εκείνοι που μέσω της πίστεως βρήκαν αυτόν που παραδόθηκε στον θάνατο για εμάς, ώστε να αναστηθεί στη ζωή για χάρη μας.

Και βρίσκει το παιδί να κλαίει. Θα συναντήσουμε και εμείς τον Χριστό να διηγείται την ανοσιότητα των Ιουδαίων και τα όσα έγιναν σε αυτόν, σχεδόν να κλαίει κιόλας. Διότι λέει εκφράζοντας πόνο: «Τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, καταμέτρησαν όλα μου τα οστά. Αυτοί με παρατήρησαν και με περιεργάστηκαν· μοιράστηκαν τα ενδύματά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο». Αλλά και κάπου αλλού: «Έδωσαν στο φαγητό μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι». Το ότι δε ο Χριστός προήλθε από τους Ιουδαίους, το έχει επιγνώσει και πιστέψει η Εκκλησία των εθνών. «Διότι», αναφέρει, «είπε η θυγατέρα του Φαραώ: Από τα παιδιά των Εβραίων είναι αυτό». Επιπλέον, το γεγονός ότι εν καιρώ η Συναγωγή των Ιουδαίων θα δεχθεί τον Χριστό από την εξ εθνών Εκκλησία, μυσταγωγούμενη δηλαδή το μυστήριό του, μπορεί να αποδειχθεί πολύ εύκολα από το ότι η μητέρα που γέννησε το παιδί το παρέλαβε από τη θυγατέρα του Φαραώ.

ΚΗ΄. ΤΟΥ ΕΖΕΚΙΗΛ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ «Σχετικά με την έκθεση του Μωυσή στο έλος από τη μητέρα του και την ανάσυρση και ανατροφή του από την κόρη του βασιλιά, εξιστορεί και ο Εζεκιήλ, ο ποιητής των τραγωδιών, αναλαμβάνοντας την ιστορία από την αρχή, από εκείνους που έφτασαν στην Αίγυπτο μαζί με τον Ιακώβ προς τον Ιωσήφ. Λέει λοιπόν τα εξής, παρουσιάζοντας τον Μωυσή να λέει: "Αφότου ο Ιακώβ, αφήνοντας τη γη της Χαναάν, κατέβηκε στην Αίγυπτο έχοντας μαζί του εβδομήντα ψυχές και δημιούργησε πολύ λαό, ο οποίος δυστυχούσε και θλιβόταν, και μέχρι εκείνα τα χρόνια κακοποιούνταν από κακούς ανθρώπους και από δυναστικό χέρι. Διότι, βλέποντας το γένος μας να έχει αυξηθεί αρκετά, ο βασιλιάς Φαραώ μηχανεύτηκε μεγάλο δόλο εναντίον μας, από τη μια βασανίζοντας τους ανθρώπους με την κατασκευή πλίνθων και με βαριές οικοδομές, και από την άλλη οχύρωνε πόλεις εις βάρος αυτών των δύσμοιρων. Έπειτα διατάζει το γένος των Εβραίων να ρίχνουν τα αρσενικά βρέφη στα βαθιά νερά του ποταμού. Τότε η μητέρα που με γέννησε με έκρυβε για τρεις μήνες, όπως έλεγε. Επειδή όμως δεν μπορούσε πλέον να διαφύγει της προσοχής, με εξέθεσε κρυφά, τυλίγοντάς με με τα ρούχα μου, στις όχθες του ποταμού, μέσα σε ένα πυκνό και δασώδες έλος. Και η αδελφή μου η Μαριάμ παρακολουθούσε από κοντά. Και έπειτα η κόρη του βασιλιά κατέβηκε μαζί με τις θεραπαινίδες της για να καθαρίσει το νεανικό της σώμα με λουτρά. Μόλις με είδε, αμέσως με έπιασε και με ανέσυρε, και κατάλαβε ότι ήμουν Εβραίος. Και τότε η αδελφή μου η Μαριάμ έτρεξε προς την πριγκίπισσα και της είπε τα εξής: 'Θέλεις να σου βρω γρήγορα μια τροφό για αυτό το παιδί από τις Εβραίες;' Και εκείνη προέτρεψε την κόρη να το κάνει."»