Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 20:26

Λοιπόν, και πριν από όλα τα άλλα, «Δεν θα ανεβείς», λέει, «με σκαλοπάτια στο θυσιαστήριό μου, για να μην αποκαλυφθεί η ασχημοσύνη σου πάνω σε αυτό». Αλλά πώς θα μπορούσε τυχόν να συμβεί αυτό, θα πει κάποιος αμέσως, από τη στιγμή που δινόταν στους ιερείς λινό περισκελές, «για να καλύπτει», λέει, «την ασχημοσύνη» του σώματός του; Εάν λοιπόν έπρεπε να ανεβαίνουν ψηλά, το γεγονός καθόλου δεν θα τους έβλαπτε, εφόσον θα είχαν καλυμμένο το άσχημο μέρος. Ποιος λέμε λοιπόν ότι είναι ο σκοπός του νόμου; Στους προσκυνητές των ειδώλων φαινόταν ένδοξο και αναγκαίο να ιδρύονται οι βωμοί ψηλά στα τεμένη τους· και δεν έδιναν πολλή σημασία στην ανάγκη να είναι σεμνά ενδεδυμένοι.

Με σοφό τρόπο, λοιπόν, ο νόμος, με αφορμή αυτό που τους συνέβαινε συνήθως, διορθώνει τους θείους ιερουργούς προς το καλύτερο, και από τον σωματικό τύπο τους οδηγεί στην πνευματική θεωρία. Διότι λέει: «Δεν θα ανεβείς στο θυσιαστήριό μου με σκαλοπάτια, για να μην αποκαλύψεις την ασχημοσύνη σου πάνω σε αυτό». Αυτό σημαίνει: Ο θείος ιερουργός, ο οποίος έχει αγιασθεί για τη λειτουργία μου, ας αναζητά τα ταπεινά και ας μην υψώνεται προς τα πάνω. Ας αποφεύγει την αλαζονεία, για να μη φαίνεται άσχημος και απρεπής. Διότι η υπεροψία είναι ασχήμια, απόλυτη απρέπεια και βαρύτατη αρρώστια του νου. «Όσο πιο μεγάλος είσαι», λέει, «τόσο περισσότερο να ταπεινώνεις τον εαυτό σου, και θα βρεις χάρη ενώπιον του Κυρίου». Γράφει επίσης και ο μαθητής του Σωτήρος: «Ας καυχάται ο ταπεινός αδελφός για το ύψος του, και ο πλούσιος για την ταπείνωσή του». Διότι θα παρέλθει όπως τα χόρτα, και με κανέναν τρόπο δεν θα διαφέρει από τα λουλούδια του αγρού. ΠΑΛΛ. Συμφωνώ. ΚΥΡ. Έλεγε, επομένως, ότι ο ιερουργός πρέπει να είναι απαλλαγμένος από την έπαρση και την υπεροψία.

Τι παράλογο λοιπόν κάνουμε, ω φιλολογότατε, εάν από εκείνον που σπεύδει προς την ενοειδή συστροφή του νου σύμφωνα με την υπόσχεσή του, αξιώνουμε, αφού εγκαταλείψει τη μελέτη των πολυειδών μαθημάτων, να υπερβεί τις μεριστές και μεταβατικές νοήσεις που υπάρχουν σε αυτά, καθώς και τους αισθητούς λόγους και τις γνώσεις που έχουν την αρχή τους από την αίσθηση; Και πώς θα μπορούσε ο έσω άνθρωπος να καταστεί μοναχός, σύμφωνα με τον λόγο της υπερκείμενης ενιαίας ζωής, εάν δεν υπερβεί τον επίκτητο κόσμο και όλες τις ανθρώπινες μαθήσεις, και δεν ανατείνει τον εαυτό του ενιαία, μοναχικά και με ένταση προς τον Θεό, πράγμα που συμβολικά διδάσκει σε όσους είναι ικανοί να κατανοούν και η αφαίρεση του κοσμήματος των τριχών από την κεφαλή; Ίσως μάλιστα και η εντολή να μην ανεβαίνει κανείς με σκαλοπάτια στο θείο θυσιαστήριο και να το χτίζει με απελέκητους λίθους, πάνω στους οποίους δεν έχει επιβληθεί εργαλείο, αυτό ακριβώς να υπονοούσε: ότι πρέπει η ίδια η γυμνή φύση του νου να είναι οίκος προσευχής, ανέγγιχτη από παντοίες περινοίες και ανθρώπινες μεθόδους; Αλλά, θα πει κανείς, μήπως ο Κύριος δεν απαγόρευσε ρητά τη σπουδή των λόγων; Όμως δεν απαγόρευσε ρητά ούτε τον γάμο, ούτε την αποχή από τα κρέατα, ούτε το να συγκατοικεί κανείς με όσους ζουν έγγαμο βίο. Εάν λοιπόν εμείς απαιτούμε αυτά από αυτούς (τους μοναχούς), θα μας κατηγορήσει κάποιος λέγοντας, σύμφωνα με εσένα που φαίνεται να τα διαστρέφεις όλα με τις στροφές των λόγων, ότι εξίσου, επειδή δεν τα εμπόδισε, πρέπει να τα ακολουθούμε, ή να απέχουμε, επειδή δεν τα επέτρεψε;

ΤΙΤΛΟΣ ΣΤ΄. — Περί της εκκλησίας, και του οίκου του Θεού, και του θυσιαστηρίου, και της ιερατικής θυσίας· και ότι δεν πρέπει να εμπορεύονται [να καπηλεύονται] μέσα στις εκκλησίες. «Το θυσιαστήριο θα είναι άγιο των αγίων· και καθένας που αγγίζει το θυσιαστήριο, θα αγιασθεί.» «Τις απαρχές των πρωτογεννημάτων της γης σου θα τις φέρεις στον οίκο του Θεού σου.» «Δεν θα ανεβείς με σκαλοπάτια στο θυσιαστήριό μου, ώστε να μην αποκαλύψεις την ασχημοσύνη σου πάνω σε αυτό.» «Θα τοποθετείς πάνω στην τράπεζά μου άρτο ενώπιόν μου παντοτινά.» «Καθένας που θα αγγίξει τη θυσία των ιερέων θα αγιασθεί.» «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Μίλησε στον Ααρών τον αδελφό σου, και να μην εισέρχεται οποιαδήποτε ώρα στο άγιο εσωτερικό του καταπετάσματος, ενώπιον του ιλαστηρίου.» «Εγώ όμως με το πλήθος του ελέους σου θα εισέλθω στον οίκο σου· θα προσκυνήσω προς τον άγιο ναό σου με τον φόβο σου, και τα λοιπά.» «Εν μέσω εκκλησίας θα σε υμνήσω. Οι φοβούμενοι τον Κύριο, αινέστε αυτόν.» «Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου, και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου.» «Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα αναζητήσω,» και τα λοιπά. «Προσκυνήστε τον Κύριο στην άγια αυλή του.» «Θα χορτάσουμε από τα αγαθά του οίκου σου.» «Στις εκκλησίες ευλογείτε τον Θεό, τον Κύριο, όσοι προέρχεστε από τις πηγές του Ισραήλ.» «Πόσο αγαπητά είναι τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμεων, ο βασιλιάς μου. Είναι προτιμότερη μία ημέρα στις αυλές σου παρά χιλιάδες.» «