Προσεθίζει δὲ καὶ ἑτέρως ὁ νόμος ἡμᾶς εἰς φιλαλληλίαν, τιμᾷν ἀναπείθων τὸ συγκαθίστασθαι τοῖς ἐγγὺς, καὶ τοὺς τῆς ἀνισότητος καταμυσαττόμενός τε καὶ κολάζων τρόπους. ΠΑΛΛ. Πῶς δὴ φής; ΚΥΡ. Ἄκουε δή· γράφει γὰρ πάλιν· «Ἐὰν κερατίσῃ τινὸς ταῦρος τὸν ταῦρον τοῦ πλησίον, καὶ τελευτήσῃ, ἀποδώσονται τὸν ταῦρον τὸν ζῶντα, καὶ διελοῦνται τὸ ἀργύριον αὐτοῦ, καὶ τὸν ταῦρον τὸν τεθνηκότα διελοῦνται. Ἐὰν δὲ γνωρίζηται ὁ ταῦρος ὅτι κερατιστής ἐστι πρὸ τῆς χθὲς καὶ πρὸ τῆς τρίτης ἡμέρας· καὶ διαμεμαρτυρημένοι ὦσι τῷ κυρίῳ αὐτοῦ, καὶ μὴ ἀφανίσῃ αὐτὸν, ἀποτίσει ταῦρον ἀντὶ ταύρου, ὁ δὲ τετελευτηκὼς αὐτῷ ἔσται.» Ὁρᾷς τὸ αἴνιγμα, καὶ οἱονείπως ἡμῖν ἐκ παραδείγματος ἐναργεστάτου πρὸς τὸ εὐθὺ διαστείχοντα τὸν ἐπὶ τῷδε λόγον;
Μετάφραση
Ο νόμος μάς συνηθίζει όμως και με άλλον τρόπο στην αλληλεγγύη, πείθοντάς μας να τιμάμε τη συμπαράσταση στους πλησίον μας, αποστρεφόμενος και τιμωρώντας τους τρόπους της ανισότητας. ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς αυτό; ΚΥΡ. Άκουσε λοιπόν· γράφει πάλι: «Εάν ο ταύρος κάποιου χτυπήσει με τα κέρατά του τον ταύρο του πλησίον και πεθάνει, θα πουλήσουν τον ζωντανό ταύρο και θα μοιραστούν τα χρήματά του, και θα μοιραστούν επίσης τον νεκρό ταύρο. Εάν όμως ήταν γνωστό ότι ο ταύρος είχε τη συνήθεια να χτυπά με τα κέρατα και πριν από χθες και προχθές, και είχαν γίνει συστάσεις στον κύριό του, και εκείνος δεν τον περιόρισε, θα πληρώσει ταύρο αντί ταύρου, ενώ ο νεκρός θα είναι δικός του.» Βλέπεις το αίνιγμα και πώς προχωρά ευθέως για εμάς ο λόγος γι' αυτό το θέμα μέσα από ένα ολοκάθαρο παράδειγμα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες