Ἐπειδὴ δὲ ἅπαξ Ἰουδαῖοι λέγοντος ἤκουον, Ὁ οὐρανός μοι θρόνος, ἡ δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου, πρὸς ἐννοίας ἰόντες οὐκ ἀσφαλεῖς, ὅρκιον ἐποιοῦντο τὸν οὐρανὸν, θεῖον αὐτὸν ὀνομάζοντες θρόνον, ὁμοίως δὲ καὶ τὴν γῆν, ὡς ὑπὸ πόδας Θεοῦ κειμένην· καὶ μὴν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ, πόλις γὰρ, ἔφασκον, ἐστὶ τοῦ πάντων κρατοῦντος Θεοῦ, καί τοι τῶν ἀρχαιοτέρων ἁγίων τὸ, Ζῇ Κύριος, ἐν ὅρκου χρείᾳ πεποιημένων. Ἀλλὰ τὴν τῶν Ἰουδαίων ἠλιθιωτάτην ἔννοιαν κατεκιβδήλευσεν ὁ Σωτὴρ, μὴ δεῖν ἀπόμνυσθαι λέγων, μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ Θεοῦ, μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ, μήτε εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι πόλις τοῦ μεγάλου βασιλέως ἐστίν· ἃ γὰρ ἐκεῖνοι ληροῦντες ἔφασκον, ταῦτα χρησίμως ὁ Σωτὴρ ἐφθέγξατο, πανταχῆ κατάπλαστον, καὶ οὐκ οἶδ᾽ ὅθεν ἐξευρημένον ἐλέγχων αὐτῶν τὸ ἔν γε τούτοις εὐλαβές. Οἰχέσθω δὴ οὖν καὶ ἡ ἐπὶ τῷδε πλάνησις. Δεδιδάγμεθα γὰρ ἐν ταῖς ὅρκου χρείαις, μηδενὸς μὲν ἑτέρου διαμεμνῆσθαι πώποτε, ποιεῖσθαι δὲ μᾶλλον εἰς πίστιν ἀσφαλῆ καὶ ἀξιόχρεων, τὸ Ναὶ, ναὶ, καὶ τὸ Οὔ, οὔ. Ἔφη δὲ καὶ ὁ νόμος· «Εἰ ἀπόλοιτο παρακαταθήκη πρός τινος, ἐξαιτοίη δὲ ὁ δοὺς τὴν ἐπὶ τῷδε πίστιν, ὅρκος ἔσται τοῦ Θεοῦ ἀναμέσον ἀμφοτέρων.»
Μετάφραση
Επειδή όμως οι Ιουδαίοι, έχοντας ακούσει κάποτε να λέγεται: «Ο ουρανός είναι ο θρόνος μου και η γη το υποπόδιο των ποδιών μου», φτάνοντας σε εσφαλμένες αντιλήψεις, ορκίζονταν στον ουρανό, αποκαλώντας τον θείο θρόνο, και ομοίως στη γη, θεωρώντας την τοποθετημένη κάτω από τα πόδια του Θεού· και ακόμη και στην Ιερουσαλήμ, διότι έλεγαν ότι είναι η πόλη του παντοκράτορα Θεού, μολονότι οι παλαιότεροι άγιοι, σε περίπτωση που χρειάζονταν όρκο, χρησιμοποιούσαν το «Ζει Κύριος». Αλλά την ανοητότατη αυτή αντίληψη των Ιουδαίων απέρριψε ως κίβδηλη ο Σωτήρας, λέγοντας ότι δεν πρέπει να ορκίζονται, ούτε στον ουρανό, επειδή είναι θρόνος του Θεού, ούτε στη γη, επειδή είναι υποπόδιο των ποδιών του, ούτε στα Ιεροσόλυμα, επειδή είναι η πόλη του μεγάλου βασιλιά· διότι αυτά που εκείνοι έλεγαν φλυαρώντας, αυτά ακριβώς ο Σωτήρας τα χρησιμοποίησε ωφέλιμα, ελέγχοντας σε κάθε σημείο την εντελώς επίπλαστη και από άγνωστη πηγή επινοημένη ευσέβειά τους ως προς αυτά. Ας εξαλειφθεί λοιπόν και η πλάνη σε αυτό το ζήτημα. Διότι έχουμε διδαχθεί, όταν παρίσταται ανάγκη διαβεβαίωσης, να μην επικαλούμαστε ποτέ τίποτε άλλο, αλλά μάλλον να χρησιμοποιούμε ως ασφαλή και αξιόπιστη εγγύηση το «Ναι, ναι» και το «Όχι, όχι». Είπε άλλωστε και ο νόμος: «Αν χαθεί ένα αντικείμενο που είχε δοθεί σε κάποιον για φύλαξη, και εκείνος που το έδωσε ζητήσει εγγύηση γι' αυτό, θα υπάρξει όρκος ενώπιον του Θεού ανάμεσα στους δύο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες