Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 24:4

Διότι αυτό νομίζω πως είπε και ο προφήτης Ησαΐας: «Από τη νύχτα ορθρίζει το πνεύμα μου προς εσένα, Θεέ, διότι τα προστάγματά σου είναι φως πάνω στη γη.» Το ότι, λοιπόν, σηκώθηκε νωρίς το πρωί ο Μωυσής σημαίνει κάτι τέτοιο. Αλλά για να ακολουθήσουμε τη σειρά του νοήματος, θα προχωρήσουμε τώρα στην τάξη του ζητουμένου. Στήνει το θυσιαστήριο όχι πάνω στο όρος, αλλά κάτω από το όρος, πράγμα που δείχνει την ακόμη ταπεινή διάνοια όσων υπολείπονται της τελειότητας, οι οποίοι δεν μπορούν ακόμη να αναβούν, σαν σε όρος, στο αποκορύφωμα των τέλειων παραγγελμάτων, αλλά βρίσκονται κοντά σε αυτά· ωστόσο βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο, πλησιάζοντας τον Θεό όχι πάνω στο όρος, αλλά κάτω από το όρος. Έπειτα, θεώρησε ότι έπρεπε να τοποθετηθούν δώδεκα λίθοι γύρω από το θυσιαστήριο, για τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ· για να μάθουμε και μέσα από αυτό ότι οφείλουμε πάντοτε να παραμένουμε προσηλωμένοι στον Θεό, χωρίς σε καμία περίπτωση να εκπίπτουμε στην άσωτη αμαρτία. Πράγμα που, αναγγέλλοντάς το με μεγαλύτερη σαφήνεια σε εμάς ο Ψαλμωδός, έλεγε: «Και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε.» Και μετά από αυτό πάλι: «Εξαπέστειλε», λέει, «τους νεανίσκους από τους γιους του Ισραήλ, και ανέφεραν ολοκαυτώματα, και προσέφεραν θυσία σωτηρίου στον Θεό μοσχάρια.» Θα πούμε, λοιπόν, ότι δεν είναι έργο μιας οκνηρής ή με άλλο τρόπο ασθενούς διάνοιας το να μπορεί να αναφέρει θυσίες στον Θεό, αλλά έργο ενός νεανικού και γενναίου φρονήματος.

Εμφανίζεται δε υπέρ ημών, επειδή έγινε άνθρωπος, ώστε και εμείς, που είχαμε απορριφθεί από τα μάτια του Πατέρα τόσο εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ όσο και της αμαρτίας που μας τυράννησε, να βρεθούμε πάλι ενώπιόν του, μέσω του Χριστού και να επανέλθουμε στην αρχική μας κατάσταση, αφού όσα παρεισέφρησαν στο μεταξύ εξαλείφθηκαν πλήρως. Έχουμε κληθεί, λοιπόν, εν Χριστώ και στην άνω πόλη, και αξιωνόμαστε της εποπτείας του Θεού και Πατέρα, και μέσω αυτού και εν αυτώ έχουμε διδαχθεί να προσκυνούμε τον Δημιουργό των πάντων και Πατέρα Θεό. Αλλά και αυτό πάλι μας το προανήγγειλε ο νόμος αινιγματωδώς. Διότι ο Θεός των πάντων κατέβηκε με μορφή φωτιάς στο όρος Σινά, και νομοθέτησε για τους Ισραηλίτες εκείνα μέσω των οποίων ήταν επόμενο να οδηγηθούν στις αρχές της δικαιοσύνης. Επειδή ο νόμος ήταν σαν μια προεισαγωγή για τα τελειότερα, στοιχεία και προαγγελία των διδαγμάτων του Χριστού. Και στον Μωυσή, λέει, είπε: «Ανέβα προς τον Θεό, εσύ και ο Ααρών, και ο Ναδάβ, και ο Αβιούδ, και εβδομήντα από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ, και θα προσκυνήσουν από μακριά τον Κύριο. Και θα πλησιάσει ο Μωυσής μόνος του προς τον Θεό. Αυτοί όμως δεν θα πλησιάσουν. Και ο λαός δεν θα ανέβει μαζί τους». Όταν δε ο πάνσοφος Μωυσής τους ανήγγειλε αυτά, αποκρίθηκε όλος ο λαός με δυνατή φωνή λέγοντας: «Όλα τα λόγια που είπε ο Κύριος, θα τα πράξουμε και θα υπακούσουμε». Και τι έγινε μετά από αυτό; Και έγραψε, λέει, ο Μωυσής όλα τα λόγια του Κυρίου.

Ότι λοιπόν όσοι έχουν φθάσει σε αυτό το ύψος της δόξας και είναι αληθινά πρόθυμοι να αναβούν προς τα άνω, ώστε να βρεθούν κοντά στον Θεό, πρέπει να εξαγνίζονται προηγουμένως με το αίμα του Χριστού, ο οποίος προσέφερε τη δική του ψυχή ως αντάλλαγμα για τη ζωή όλων και ανέθεσε την προσληφθείσα σάρκα ως οσμή ευωδίας. Διότι προσέφερε τον εαυτό του ως άμωμη θυσία στον Θεό για χάρη μας και ως νοητό ολοκαύτωμα, όπως ακριβώς το προτύπωσε και πάλι για εμάς ο θεσπέσιος Μωυσής, ο οποίος καθοδηγούνταν στη γνώση των μελλοντικών πραγμάτων μέσω του φωτισμού του Πνεύματος. Αυτό ακριβώς, νομίζω, κατανοώντας, πριν από τη δική του άνοδο καθώς και των κληθέντων, «Έγραψε όλα τα λόγια του Κυρίου». Το τι πάλι κατεργάστηκε προηγουμένως με αυτό, θα το πούμε αμέσως. Διότι πρέπει, πιστεύω, εκείνοι που επιθυμούν την υψηλή και προς τα άνω πορεία να έχουν τον νόμο του Θεού χαραγμένο στον νου και στην καρδιά τους, και να του αναφωνούν πλέον σαν από λύρα: «Στην καρδιά μου έκρυψα τα λόγιά σου, για να μην αμαρτήσω απέναντί σου». Διότι, όπως ακριβώς δεν είναι ανώφελο για τη ζωή, αλλά πράγμα σωτήριο το να θυμάται κανείς πάντοτε τα λόγια του Θεού, με τον ίδιο, νομίζω, τρόπο αποτελεί πρόξενο ολέθρου η τάση να τα λησμονεί.

Γράφει, λοιπόν, ο μακάριος Μωυσής «όλα τα λόγια του Κυρίου», για τα οποία και ο ίδιος απευθυνόταν με έμφαση σε αυτούς που παιδαγωγούνταν από τον ίδιο, ή μάλλον και σε εμάς τους ίδιους: «Και θα μιλάς γι' αυτά όταν κάθεσαι στο σπίτι, και όταν βαδίζεις στον δρόμο, και όταν πλαγιάζεις, και όταν σηκώνεσαι». Αφού δε σηκώθηκε πολύ νωρίς το πρωί, οικοδόμησε θυσιαστήριο. Και τοποθετεί γύρω από αυτό δώδεκα λίθους για τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

Διότι παρατήρησε πώς με τον ραντισμό του αίματος αγιάζεται και ο ίδιος· διότι ο νόμος ελάχιστα αποπλύνει τις αμαρτίες, ενώ αυτό το κατορθώνει η χάρη των μυστηρίων του Χριστού. Πολύ εύστοχο είναι και το ότι ο ιεροφάντης Μωυσής, αφού σηκώθηκε νωρίς το πρωί, έστησε το ίδιο το θείο μυστήριο, και τοποθέτησε γύρω του, όπως ήδη προείπα, δώδεκα λίθους, και θυσίασε μοσχάρια. Διότι, σαν να είχε ήδη έρθει ο όρθρος και το πρωί, και σχεδόν να έλαμπε ο Αυγερινός, και καθώς ανέτειλε για εμάς η νοητή ημέρα, αφού παρήλθε πια η νύχτα και αδράνησε το δαιμονικό σκοτάδι, αναδείχθηκε λαμπρό το κάλλος της Εκκλησίας που κατέχει το σεπτό θυσιαστήριο, πάνω στο οποίο τελείται το μυστήριο του Χριστού. Παραστάθηκαν δε σε αυτό και οι φυλές της γης, όπως συμβολίζονταν από τους λίθους. Γι' αυτό εξάλλου και ο θεσπέσιος Παύλος, μετουσιώνοντας την εικόνα του συμβόλου στην αλήθεια, γράφει στους αγιασμένους εν Χριστώ: «Στον οποίο και εσείς ως ζωντανοί λίθοι οικοδομείστε ως πνευματικός οίκος για άγιο ιεράτευμα». Τότε και οι νεανίσκοι προσέφεραν τα ολοκαυτώματα και έγιναν πνευματικοί ιερουργοί.

Όσο για τη δωδεκάδα, γύρω από την οποία υποστηρίζουν ότι έλαβε χώρα το μυστήριο του πάθους του Υστερήματος, από το οποίο πάθος ισχυρίζονται ότι κατασκευάστηκαν τα ορατά δημιουργήματα, λένε ότι βρίσκεται σαφώς και φανερά τοποθετημένη παντού. Όπως για παράδειγμα στους δώδεκα γιους του Ιακώβ, από τους οποίους προήλθαν και οι δώδεκα φυλές, στο ποικιλτό λογείο που έχει δώδεκα λίθους και στους δώδεκα κώδωνες, στους δώδεκα λίθους που τοποθετήθηκαν από τον Μωυσή στους πρόποδες του όρους, ομοίως και σε αυτούς που τοποθετήθηκαν από τον Ιησού μέσα στον ποταμό και στους άλλους στην απέναντι όχθη, σε αυτούς που βάσταζαν την κιβωτό της διαθήκης και σε αυτούς που τοποθετήθηκαν από τον Ηλία κατά το ολοκαύτωμα του μόσχου, καθώς και στον αριθμό των αποστόλων. Και γενικά, λένε ότι καθετί που διασώζει τον αριθμό δώδεκα χαρακτηρίζει τη δική τους δωδεκάδα. Την δε ένωση όλων αυτών, η οποία ονομάζεται τριακοντάδα, επιμένουν εριστικά να την αποδεικνύουν μέσω του ύψους της κιβωτού του Νώε που ήταν τριάντα πήχεις, μέσω του Σαμουήλ που έβαλε τον Σαούλ να καθίσει πρώτος ανάμεσα σε τριάντα προσκεκλημένους, μέσω του Δαβίδ, όταν κρυβόταν στον αγρό για τριάντα ημέρες, μέσω των τριάντα ανδρών που εισήλθαν μαζί του στο σπήλαιο, από το γεγονός ότι το μήκος της αγίας σκηνής ήταν τριάντα πήχεις, και μέσω οποιωνδήποτε άλλων πραγμάτων βρίσκουν να έχουν τον ίδιο αριθμό με αυτά. 18.

Όσο για τη δωδεκάδα, γύρω από την οποία συνέβη και το μυστήριο του πάθους του υστερήματος, από το οποίο πάθος ισχυρίζονται ότι δημιουργήθηκαν τα ορατά πράγματα, λέγουν ότι βρίσκεται επίσημα και φανερά παντού, όπως οι δώδεκα γιοι του Ιακώβ, από τους οποίους προήλθαν οι δώδεκα φυλές, το ποικιλμένο λογείο που φέρει δώδεκα λίθους, οι δώδεκα κώδωνες, οι δώδεκα λίθοι που τοποθέτησε ο Μωυσής κάτω από το όρος, όπως επίσης και αυτοί που τοποθέτησε ο Ιησούς μέσα στον ποταμό και άλλοι στην απέναντι όχθη, και αυτοί που βάσταζαν την κιβωτό της διαθήκης, και αυτοί που τοποθέτησε ο Ηλίας κατά την ολοκαύτωση του μόσχου, καθώς και ο αριθμός των Αποστόλων. Και γενικά, οτιδήποτε διατηρεί τον αριθμό δώδεκα, λένε ότι χαρακτηρίζει τη δική τους δωδεκάδα.