Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 26:1

Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι άλλα μεν από τα σκεύη προσεγγίζουν τη θεωρία και τους μυστικούς λόγους, άλλα δε έχουν κατασκευαστεί για τον στολισμό και τις ανάγκες της σκηνής. Περιορίζοντας δε, όσο είναι δυνατόν, το μήκος του λόγου, θα μιλήσω με συντομία και θα συνοψίσω τη διήγηση. Είπε, λοιπόν, ότι: «Και τη σκηνή θα την κατασκευάσεις με δέκα αυλαίες από κλωσμένη βύσσο, και από ύφασμα υακίνθινο, πορφυρό και κόκκινο κλωσμένο».

Και κλωσμένο κόκκινο νήμα: διότι, επειδή νοείται σε ένωση με τη σάρκα, όπως είπα, και υπάρχει αληθινά, ο Λόγος του Θεού έδωσε το ίδιο του το αίμα για εμάς. Διότι το κόκκινο είναι σύμβολο του αίματος. Η δε απεικόνιση των Χερουβίμ στα παραπετάσματα καταδεικνύει πολύ καλά το γεγονός ότι τα κάτω έχουν ενωθεί τρόπον τινά με τα άνω, και ότι η επί της γης Εκκλησία έχει πλέον ενωθεί με τις επουράνιες δυνάμεις. Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι και ο σοφότατος Σολομών σκάλισε στους τοίχους του ναού τα Χερουβίμ.

Διδάσκουν δε ότι ολόκληρος ο άνθρωπος φέρει ολόκληρη την εικόνα της τριακοντάδος με τον εξής τρόπο: στα μεν χέρια, μέσω των δακτύλων, βαστάζει τη δεκάδα, στο δε ολόκληρο σώμα, το οποίο διαιρείται σε δώδεκα μέλη, τη δωδεκάδα. Διαιρούν δε αυτό (το σώμα), όπως ακριβώς έχει διαιρεθεί από αυτούς το σώμα της Αληθείας, για το οποίο έχουμε ήδη μιλήσει. Συνεπώς, θεωρούν ότι η ογδοάδα, επειδή είναι άρρητη και αόρατη, νοείται ότι κρύβεται στα σπλάχνα. 16. Από την άλλη πάλι, ισχυρίζονται ότι ο Ήλιος, ο μέγας φωστήρας, δημιουργήθηκε την τέταρτη ημέρα εξαιτίας του αριθμού της τετράδος. Και τα παραπετάσματα της σκηνής που κατασκευάστηκε από τον Μωυσή, τα οποία έγιναν από βύσσο, υάκινθο, πορφύρα και κόκκινο νήμα, υπέδειξαν κατά τη γνώμη τους την ίδια εικόνα. Διατείνονται δε ότι και ο ποδήρης του ιερέα, που ήταν διακοσμημένος με τέσσερις σειρές από πολύτιμους λίθους, σημαίνει την τετράδα· και ό,τι άλλο 〈εν γένει〉 τέτοιο αναφέρεται στις Γραφές που να μπορεί να αναχθεί στον αριθμό τέσσερα, λένε ότι έγινε λόγω της δικής τους τετρακτύος. Και η ογδοάδα πάλι, λένε, αποδεικνύεται ως εξής: ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος πλάστηκε την όγδοη ημέρα. Διότι άλλοτε μεν θέλουν να έχει δημιουργηθεί αυτός την έκτη ημέρα, άλλοτε δε 〈την〉 όγδοη, εκτός εάν πουν ότι ο μεν χοϊκός πλάστηκε την έκτη ημέρα, ενώ ο σαρκικός την όγδοη· διότι αυτά είναι διαχωρισμένα σύμφωνα με αυτούς.

Και γενικά όσα βρίσκονται στις Γραφές και μπορούν να αναχθούν στον αριθμό οκτώ, ισχυρίζονται ότι εκπληρώνουν το μυστήριο της Ογδοάδας. Λένε επίσης ότι η Δεκάδα υποδηλώνεται μέσω των δέκα εθνών, τα οποία υποσχέθηκε ο Θεός να δώσει στον Αβραάμ ως ιδιοκτησία· και ότι η ενέργεια της Σάρρας, η οποία μετά από δέκα έτη του έδωσε τη δική της δούλη Άγαρ, ώστε να αποκτήσει τέκνο από αυτήν, δηλώνει το ίδιο. Και ο δούλος του Αβραάμ, ο οποίος στάλθηκε για τη Ρεβέκκα και στο πηγάδι τής έδωσε δέκα χρυσά βραχιόλια, και τα αδέλφια της που την κράτησαν επί δέκα ημέρες· ακόμη και ο Ροβοάμ [Ιεροβοάμ] που έλαβε τα δέκα σκήπτρα, και οι δέκα αυλαίες της σκηνής, και οι δεκάπηχοι στύλοι, και οι δέκα γιοι του Ιακώβ που στάλθηκαν για πρώτη φορά στην Αίγυπτο για την αγορά σιταριού, και οι δέκα Απόστολοι, στους οποίους φανερώνεται ο Κύριος μετά την ανάσταση επειδή απουσίαζε ο Θωμάς, προτύπωναν, σύμφωνα με αυτούς, την αόρατη Δεκάδα.

Γι' αυτό και διέταξε να κατασκευαστεί ευρύχωρη και λαμπρή «η σκηνή, έχοντας δέκα αυλαίες από κλωσμένο λινάρι, από γαλάζιο και πορφυρό νήμα» και έντεκα πολύ μεγάλα καλύμματα από τρίχες κατσικιών που σκέπαζαν τη σκηνή από πάνω. Το μήκος της ήταν εκατόν σαράντα πήχεις και το πλάτος της ογδόντα πήχεις· τα σκεύη της πάμπολλα, ωραιότατα και ποικίλα. Οι στύλοι της, δέκα πήχεις στο ύψος και ενάμιση πήχη στο πλάτος, ήταν επάργυροι και επιχρυσωμένοι με καθαρό χρυσάφι από πάνω από τα κιονόκρανα έως κάτω, και οι βάσεις της ασημένιες, ενώ η σκηνή ήταν χωρισμένη στα Άγια και στα Άγια των Αγίων. Οι δε υπηρέτες τους, οι Λευίτες, ήταν σαράντα οκτώ χιλιάδες και την φρουρούσαν σε τέσσερα τμήματα· και οι εξακόσιες χιλιάδες των έντεκα φυλών βρίσκονταν και αυτές γύρω από τη σκηνή, αλλά πιο μακριά. Κατά τον καιρό της μετακίνησης, έξι πολύ μεγάλες σκεπαστές άμαξες και δώδεκα ρωμαλέα βόδια έσερναν τις αποσκευές της σκηνής, φορτωμένες στις άμαξες, ενώ τα πιο άγια από τα σκεύη τα κουβαλούσαν στους ώμους τους οι Λευίτες.