Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 26:37

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ ποιήσεις τῷ καταπετάσματι πέντε στύλους καὶ χρυσώσεις αὐτοὺς χρυσίῳ, καὶ αἱ κεφαλίδες αὐτῶν χρυσαῖ, καὶ χωνεύσεις αὐτοῖς πέντε βάσεις χαλκᾶς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Καὶ ποιήσεις τῷ καταπετάσματι πέντε στύλους, καὶ χρυσώσεις αὐτοὺς χρυσίῳ· καὶ αἱ κεφαλίδες αὐτῶν χρυσαῖ, καὶ χωνεύσεις αὐτοῖς πέντε βάσεις χαλκᾶς.» Καὶ ταυτὶ μὲν περὶ τούτων. Περὶ δέ γε τοῦ λουτῆρος ὧδέ πή φησι· «Ποίησον λουτῆρα χαλκοῦν, καὶ βάσιν αὐτῷ χαλκῆν ὥστε νίπτεσθαι, καὶ θήσεις αὐτὸν ἀνὰ μέσον τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου, καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ θυσιαστηρίου.» Ἆρά σοι σαφὴς ὁ ἐφ᾽ ἑκάστῳ λόγος; ΠΑΛΛ. Οὐ μὲν οὖν· διηπόρηκα γὰρ, ἴσθι· καὶ τί τὸ χρῆμα, εἰπεῖν οὐκ ἔχω. ΚΥΡ. Οὐκοῦν ἐφ᾽ ἑκάστῳ τῶν προκειμένων ῥητῶν, εἰς θεωρίαν τὴν ἐπ᾽ αὐτοῖς τὸ τελοῦν ἁρπάσας, σαφῆ καὶ εὐκρινεστάτην, ὡς ἂν οἷός τε ὦ, ποιήσομαι τὴν ἀφήγησιν. Ἐγήγερται μὲν γὰρ, ὦ Παλλάδιε, κατὰ τὴν ἔρημον ἡ ἁγία σκηνὴ, ὡς ἐν θέσει τε καὶ ἐν εἴδει διπλῷ. Καὶ μία μὲν ἦν ἡ ἐσωτάτη· ὄνομα δὲ αὐτῇ, τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων. Προεισβολὴ δὲ ὥσπερ τις καὶ περὶ αὐτὴν ἡ πρώτη, τὰ ἐπίκλην Ἅγια. Καὶ εἰς μὲν τὴν ἐσωτάτω σκηνὴν, ἡ κιβωτὸς ἀπετέθειτο, ἐπὶ τεσσάρων στύλων χρυσῶν ἔχουσα περιπέτασμα πεποιημένον ἐντέχνως ἐξ ὑακίνθου καὶ πορφύρας, καὶ κοκκίνου κεκλωσμένου, καὶ βύσσου νενησμένης.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Και θα κατασκευάσεις για το καταπέτασμα πέντε στύλους, και θα τους επιστρώσεις με χρυσό· και τα κιονόκρανά τους θα είναι χρυσά, και θα χυτεύσεις για αυτούς πέντε χάλκινες βάσεις». Αυτά μεν λοιπόν για αυτά. Σχετικά δε με τον λουτήρα λέει περίπου τα εξής: «Κατασκεύασε έναν χάλκινο λουτήρα, και μια χάλκινη βάση για αυτόν ώστε να νίβονται, και θα τον τοποθετήσεις ανάμεσα στη σκηνή του μαρτυρίου και στο θυσιαστήριο». Άραγε σου είναι σαφής ο λόγος για το καθένα από αυτά; ΠΑΛΛ. Κάθε άλλο· διότι, μάθε το, έχω απορήσει· και δεν έχω να πω τι σημαίνει αυτό το πράγμα. ΚΥΡ. Επομένως, για καθένα από τα προκείμενα ρητά, οδηγώντας τον σκοπό τους στην πνευματική θεωρία, θα κάνω την ερμηνεία σαφή και εξαιρετικά ευκρινή, όσο βέβαια μπορώ. Διότι, ω Παλλάδιε, η αγία σκηνή ανεγέρθηκε στην έρημο, έχοντας διπλή και τη διάταξη και τη μορφή. Και η μία ήταν η εσωτερική· και το όνομά της ήταν τα Άγια των αγίων. Και σαν κάποια προείσοδος για αυτήν υπήρχε η πρώτη σκηνή, που ονομαζόταν Άγια. Και στην εσωτερική σκηνή είχε εναποτεθεί η κιβωτός, η οποία είχε πάνω σε τέσσερις χρυσούς στύλους ένα περιπέτασμα κατασκευασμένο με τέχνη από γαλάζιο και πορφυρό νήμα, και από κλωσμένο κόκκινο και γνεσμένο λινό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Στενοτάτης δὲ οὔσης τῆς σκηνῆς τῆς ἁγίας, τὸ ἀπεικὸς οὐδὲν, μονονουχὶ καὶ παρατεθεῖσθαι δοκεῖν τῇ τραπέζῃ τὴν λυχνίαν, κἂν εἰ τὸν νότιον ἔχῃ τόπον. Ἐμφανίζει δὲ ἡμῖν καὶ ἑτέρως ὁ τύπος, ὡς θείου φωτὸς ἐκλάμποντος γένοιτ᾽ ἂν τοῖς ἀξίοις τὸ μεταλαχεῖν δύνασθαι τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἄρτου ζῶντος καὶ ἀληθινοῦ. Σύσσωμα δὲ καὶ συμμέτοχα γέγονε τὰ ἔθνη Χριστοῦ. Γράφει δὲ πάλιν ὁ θεσπέσιος Παῦλος· Σύσσωμα δὲ καὶ συμμέτοχα γέγονε τὰ ἔθνη φωτὸς, δηλονότι τοῦ νοητοῦ, προσαναπιμπλάμενα «διαυγαζούσης ἡμέρας, καὶ Φωσφόρου κατὰ νοῦν ἀνατέλλοντος,» ἔφη γάρ τις τῶν τοῦ Σωτῆρος μαθητῶν. Ἐχόντων δὲ ὧδε θέσεώς τε καὶ κατασκευῆς τῶν ἐν τοῖς Ἁγίοις τῶν ἁγίων, ἐπίσπαστρον, ἤτοι καταπέτασμα, γενέσθαι προστέταχεν ἐξ ὑακίνθου καὶ πορφύρας, καὶ κοκκίνου κεκλωσμένου, καὶ βύσσου νενησμένης· τοῦτο δὲ ταῖς σκηνῆς εἰσβολαῖς περιτείνεσθαι δεῖν ἔφασκεν ἀναγκαίως, πέντε χρυσοῖς ἐπαιωρούμενον στύλοις, ὧν αἱ βάσεις χαλκαῖ. Καὶ ἐπίσπαστρον μὲν ὀνομάζει, τῆς θύρας τὸ περιτάνυσμα, διὰ τὸ, οἶμαι, λεπτοῖς κρίκοις ἀνόπιν ἕλκεσθαι δικνουμένης τῆς εἰσβολῆς· ἀντεπισπᾶσθαι δὲ αὖ καὶ κατευρύνεσθαι τῶν θυρῶν, κρύπτειν τὰ Ἅγια.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή δε η αγία σκηνή ήταν πάρα πολύ στενή, δεν είναι καθόλου παράλογο να φαίνεται ότι η λυχνία παρατίθεται σχεδόν δίπλα στην τράπεζα, ακόμη και αν κατέχει τη νότια θέση. Ο τύπος αυτός μας φανερώνει επίσης και με άλλον τρόπο ότι, με την έκλαμψη του θείου φωτός, θα γινόταν δυνατό στους αξίους να μπορέσουν να μετάσχουν στον Χριστό, ως τον ζωντανό και αληθινό άρτο. Τα δε έθνη έγιναν σύσσωμα και συμμέτοχα του Χριστού. Γράφει δε πάλι ο θεσπέσιος Παύλος: Τα έθνη έγιναν σύσσωμα και συμμέτοχα του φωτός, δηλαδή του νοητού, καθώς γεμίζουν από αυτό, «όταν αρχίσει να διαυγάζει η ημέρα και να ανατέλλει ο Φωσφόρος στον νου», όπως είπε κάποιος από τους μαθητές του Σωτήρα. Αφού λοιπόν είχαν έτσι η θέση και η κατασκευή των όσων βρίσκονταν στα Άγια των αγίων, πρόσταξε να γίνει επίσπαστρο, δηλαδή καταπέτασμα, από υάκινθο και πορφύρα, και κόκκινο κλωσμένο νήμα, και λινάρι στριμμένο. Και ανέφερε ότι ήταν αναγκαίο αυτό να απλώνεται στις εισόδους της σκηνής, κρεμασμένο σε πέντε χρυσούς στύλους, των οποίων οι βάσεις ήταν χάλκινες. Και ονομάζει μεν επίσπαστρο το παραπέτασμα της θύρας, διότι, νομίζω, συρόταν προς τα πίσω με λεπτούς κρίκους όταν επρόκειτο να ανοίξει η είσοδος, και αντιθέτως πάλι συρόταν και απλωνόταν σε όλο το πλάτος των θυρών, για να κρύβει τα Άγια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες