Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 26:9

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ συνάψεις τὰς πέντε δέρρεις ἐπὶ τὸ αὐτό, καὶ τὰς ἓξ δέρρεις ἐπὶ τὸ αὐτό. καὶ ἐπιδιπλώσεις τὴν δέρριν τὴν ἕκτην κατὰ πρόσωπον τῆς σκηνῆς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Τουτὶ γὰρ, οἶμαι, ἔστι, τὸ διπλῆν ὥσπερ ἔχειν καὶ ἐξ ἀργύρου τὴν βάσιν. ΠΑΛΛ. Εἰκάζεις ὀρθῶς. ΚΥΡ. Θέα γε μὴν ἐκεῖνο, ὦ τᾶν. ΠΑΛΛ. Ὅ τι δή; ΚΥΡ. Εἰς αὐλαίας γὰρ δέκα προστεταχὼς ὅλην ἐκτείνεσθαι τὴν σκηνὴν, ἐπιλέγει μεταξύ· «Καὶ ποιήσεις δέῤῥεις τριχίνας, σκέπην ἐπὶ τῆς σκηνῆς· ἕνδεκα ποιήσεις αὐτὰς δέῤῥεις, τὸ μῆκος τῆς δέῤῥεως τῆς μιᾶς ἔσται τριάκοντα πήχεων, καὶ τεσσάρων πήχεων τὸ εὖρος τῆς δέῤῥεως τῆς μιᾶς· τὸ αὐτὸ μῆκος ἐπὶ ταῖς ἕνδεκα δέῤῥεσι. Καὶ συνάψεις τὰς πέντε δέῤῥεις ἐπὶ τὸ αὐτὸ, καὶ τὰς ἓξ δέῤῥεις ἐπὶ τὸ αὐτὸ, καὶ ἐπιδιπλώσεις τὴν δέῤῥιν τὴν ἕκτην κατὰ πρόσωπον τῆς σκηνῆς· καὶ ποιήσεις ἀγκύλας πεντήκοντα ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς δέῤῥεως τῆς μιᾶς, τῆς ἀνὰ μέσον κατὰ τὴν συμβολήν. Καὶ πεντήκοντα ἀγκύλας ποιήσεις ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς δέῤῥεως τῆς συναπτούσης τῆς δευτέρας.» Τί τὸ χρῆμα λοιπὸν, ὦ Παλλάδιε; δέκα μὲν γὰρ ἐγείρει τὰς αὐλαίας. Εἶτα πῶς οὐκ ἰσάριθμοι ταύταις αἱ δέῤῥεις, περιττεύει δὲ μία, τοῦτ᾽ ἔστιν ἡ ἑνδεκάτη; Συνάψεις γὰρ, φησὶν, τὰς πέντε δέῤῥεις ἐπὶ τὸ αὐτὸ, καὶ τὰς ἓξ δέῤῥεις ἐπὶ τὸ αὐτό. ΠΑΛΛ. Οὐκ ἔχω φράσαι. ΚΥΡ. Ἀλλ᾽ ἥ γε θέσις σαφηνιεῖ τὸ ζητούμενον. ΠΑΛΛ. Πῶς ἔφης; ΚΥΡ. Πέντε μὲν γὰρ αὐλαίας ἀλλήλαις συνεσφιγμένας ὅτι προσῆκε γενέσθαι φησίν· ἑτέρας δὲ πέντε, κατὰ τὸ αὐτὸ δὲ σχῆμα, καὶ ἐν ἴσῳ τρόπῳ ἀντιτεταγμένας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι αυτό νομίζω είναι το να έχει διπλή, τρόπον τινά, και από άργυρο τη βάση. ΠΑΛΛ. Υποθέτεις σωστά. ΚΥΡ. Δες όμως εκείνο, καλέ μου. ΠΑΛΛ. Τι δηλαδή; ΚΥΡ. Αφού λοιπόν έχει προστάξει να εκτείνεται ολόκληρη η σκηνή σε δέκα αυλαίες, προσθέτει ενδιάμεσα: «Και θα φτιάξεις τρίχινα υφάσματα (δέῤῥεις), ως σκέπασμα πάνω από τη σκηνή· έντεκα θα φτιάξεις αυτά τα υφάσματα, το μήκος του ενός υφάσματος θα είναι τριάντα πήχεις, και τέσσερις πήχεις το πλάτος του ενός υφάσματος· το ίδιο μήκος θα υπάρχει και στα έντεκα υφάσματα. Και θα ενώσεις τα πέντε υφάσματα μεταξύ τους, και τα έξι υφάσματα μεταξύ τους, και θα διπλώσεις το έκτο ύφασμα προς την μπροστινή πλευρά της σκηνής· και θα φτιάξεις πενήντα θηλιές στην άκρη του ενός υφάσματος, αυτού που βρίσκεται στη μέση κατά την ένωση. Και θα φτιάξεις πενήντα θηλιές στην άκρη του υφάσματος που ενώνεται δεύτερο.» Τι συμβαίνει λοιπόν, ω Παλλάδιε; Διότι από τη μία στήνει δέκα αυλαίες. Έπειτα, πώς τα υφάσματα δεν είναι ισάριθμα με αυτές, αλλά περισσεύει ένα, δηλαδή το ενδέκατο; Διότι, λέει, θα ενώσεις τα πέντε υφάσματα μεταξύ τους, και τα έξι υφάσματα μεταξύ τους. ΠΑΛΛ. Δεν μπορώ να απαντήσω. ΚΥΡ. Αλλά η τοποθέτησή τους θα ξεκαθαρίσει το ζητούμενο. ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς; ΚΥΡ. Διότι λέει ότι έπρεπε να υπάρχουν πέντε αυλαίες σφιχτά ενωμένες μεταξύ τους· και άλλες πέντε, κατά το ίδιο σχήμα, και αντιπαρατεταγμένες με τον ίδιο τρόπο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Τοιγαροῦν ἀλλήλαιν καὶ ἀντιπροσώπως ἀντεγηγερμέναιν, ὡς ἐκ βοῤῥέου τυχὸν καὶ νότου, ἤγουν ἐξ ἠοῦς καὶ μέντοι καὶ δυσμῶν, ἑνδεκάτη τις ἡ διὰ μέσου λοιπὸν ἐσχεδιάζετο πλευρὰ, ἀνὰ μέρος ποιουμένη τὰς δέκα, διῃρημένας εἰς δύο, ἐφ᾽ ᾗ τάχα που καὶ δέῤῥις ἡ ἑνδεκάτη περιτετά[ν]νυσται, κρίκοις τε καὶ ἀγκύλαις ἄμφω συνέχοντα τὰς πλευράς· καθ᾽ ὁμοιότητα δὲ τῶν ἄλλων, καὶ οἱ ταύτης στύλοι, πλὴν ἥττους ἐν ἀριθμῷ. Αἱ μὲν γὰρ δέκα αὐλαῖαι, καθάπερ ἤδη προεῖπον, εἰς μῆκος ἐξετείνοντο πήχεων ὀκτὼ καὶ εἴκοσιν, ἥ γε μὴν ἑνδεκάτη καὶ μεσαιτάτη τῶν ἄλλων, τὸ εὖρος τῶν πέντε (τετραπήχεις δὲ αὖται), πρὸς τὸ εἰκοσάπηχύ[ν] που διατετάν[ν]υσται μέτρον. Διὰ τοῦτό φησι· Καὶ ἐπιδιπλώσεις τὴν δέῤῥιν τὴν ἕκτην κατὰ πρόσωπον τῆς σκηνῆς, ἵνα μὴ τὸ περιττῶς ἐκτεταμένον τῷ τῆς αὐλῆς κάλλει διαλυμαίνοιτο. Ἐν ταύτῃ δὴ οὖν τῇ μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ ὡς ἑνδεκάτῃ τὰ ἱερά τε καὶ θεῖα τετάχατο σκεύη, διαμορφοῦντα ποικίλως ἔν γε δὴ σφίσιν αὐτοῖς τὸν Ἐμμανουήλ· τάχα που τοῦ ἀριθμοῦ καὶ τόδε κατασημαίνοντος, ὡς ἐν τελευταίοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς, καὶ ὡς ἐν ὥρᾳ τῇ ἑνδεκάτῃ τυχὸν ἀναφαίνεται Χριστὸς, καὶ ἡ Χριστὸν ἔχουσα σκηνὴ, τοῦτ᾽ ἔστιν, ἡ Ἐκκλησία. ΠΑΛΛ. Οὐδὲν, ὡς ἔοικεν, ἀπεικὸς ἐννοεῖν εὖ ἔχειν καὶ τὸν ἐπὶ τῷδε λόγον. ΚΥΡ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επομένως, καθώς ήταν υψωμένες η μία απέναντι στην άλλη και αντικριστά, δηλαδή από τον βορρά προς τον νότο, ή από την ανατολή προς τη δύση, σχηματιζόταν στο μέσον μια ενδέκατη πλευρά, αφήνοντας κατά μέρος τις δέκα χωρισμένες σε δύο, πάνω στην οποία μάλλον απλωνόταν το ενδέκατο τρίχινο κάλυμμα, συγκρατώντας και τις δύο πλευρές με κρίκους και θηλιές. Όπως ακριβώς και οι άλλες, έτσι και αυτή είχε τους στύλους της, αν και λιγότερους σε αριθμό. Διότι οι δέκα αυλαίες, όπως ήδη προείπα, εκτείνονταν σε μήκος είκοσι οκτώ πήχεων, ενώ η ενδέκατη, που βρισκόταν ακριβώς στη μέση των άλλων, έχοντας το πλάτος των πέντε (καθεμία εκ των οποίων ήταν τέσσερις πήχεις), εκτεινόταν περίπου στο μέτρο των είκοσι πήχεων. Γι' αυτό λέει: «Και θα διπλώσεις το έκτο τρίχινο κάλυμμα στο μπροστινό μέρος της Σκηνής», για να μην καταστρέφεται η ομορφιά της αυλής από την περιττή έκτασή του. Μέσα σε αυτήν, λοιπόν, που βρισκόταν ανάμεσα στις άλλες ως ενδέκατη, είχαν τοποθετηθεί τα ιερά και θεία σκεύη, τα οποία προτύπωναν ποικιλοτρόπως μέσα τους τον Εμμανουήλ. Ίσως μάλιστα ο αριθμός αυτός να υποδεικνύει το εξής: ότι στους έσχατους καιρούς του αιώνα, και σαν στην ενδέκατη ώρα, εμφανίζεται ο Χριστός και η σκηνή που περιέχει τον Χριστό, δηλαδή η Εκκλησία. ΠΑΛΛ. Δεν είναι καθόλου παράλογο, όπως φαίνεται, να θεωρήσουμε ότι και αυτός ο συλλογισμός είναι ορθός. ΚΥΡ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες