Μετὰ δέ γε τοὺς ἐπὶ τῇ σκηνῇ λόγους τε καὶ τύπους, «Καὶ ποιήσεις, φησὶν, αὐλὴν τῇ σκηνῇ, εἰς τὸ κλίτος τὸ πρὸς λίβα, καὶ ἱστία τῆς αὐλῆς ἐκ βύσσου κεκλωσμένης· μῆκος ἑκατὸν πήχεων τῷ ἑνὶ κλίτει· καὶ οἱ στύλοι αὐτῶν εἴκοσι, καὶ αἱ βάσεις αὐτῶν εἴκοσι χαλκαῖ· καὶ οἱ κρίκοι αὐτῶν, καὶ αἱ ψαλίδες ἀργυραῖ. Οὕτως τῷ κλίτει τῷ πρὸς ἀπηλιώτην ἱστία ἑκατὸν πήχεων μῆκος· καὶ οἱ στύλοι αὐτῶν εἴκοσι, καὶ αἱ βάσεις αὐτῶν εἴκοσι χαλκαῖ· καὶ οἱ κρίκοι καὶ αἱ ψαλίδες τῶν στύλων, καὶ αἱ βάσεις αὐτῶν περιηργυρωμέναι ἀργυρίῳ. Τὸ δὲ εὖρος τῆς αὐλῆς τὸ κατὰ θάλασσαν, ἱστία πεντήκοντα πήχεων, στύλοι αὐτῶν δέκα, καὶ βάσεις αὐτῶν δέκα.» Ἄθρει δὴ οὖν, ὅτι στεναὶ μὲν αἱ πρῶται γεγόνασιν αὐλαὶ, καὶ εἰς τρίτην διήκουσαι δεκάδα πήχεων. Εὖρος μὲν γὰρ αὐταῖς τέσσαρες, μῆκος δὲ ὀκτὼ καὶ εἴκοσι· αἱ δὲ μετ᾽ ἐκείνας, εὐρεῖαί τε οὕτω καὶ μακραί· ἑκατὸν γὰρ ἐφ᾽ ἑκατὸν, καὶ πεντήκοντα ἐπὶ πεντήκοντα, τρέχουσαί τε ἡ μὲν εἰς ἠῶ, ἡ δὲ εἰς ἑσπέραν τε καὶ λίβα. ΠΑΛΛ. Εἶτα τί τὸ αἴνιγμα; ΚΥΡ. Οὐχὶ δὴ τοῦτό ἐστιν ἐναργῶς, τὸ πάλαι διεπηγγελμένον διὰ φωνῆς Ἡσαΐου πρὸς τὴν ἐν ἐσχάτοις καιροῖς ἀναδεδειγμένην Ἐκκλησίαν· «Πλάτυνον τὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου, καὶ τὰς δέῤῥεις τῶν αὐλαιῶν σου. Πῆξον, μὴ φείσῃ ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ, καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον.»
Μετάφραση
Έπειτα βέβαια από τους λόγους και τους τύπους σχετικά με τη σκηνή, «Και θα κατασκευάσεις, λέει, αυλή για τη σκηνή, στην πλευρά που βλέπει προς τον νότο, και τα παραπετάσματα της αυλής από στριμμένο βύσσο· μήκους εκατό πήχεων για τη μία πλευρά· και οι στύλοι τους θα είναι είκοσι, και οι βάσεις τους είκοσι χάλκινες· και οι κρίκοι τους και οι ψαλίδες τους ασημένιες. Το ίδιο και για την πλευρά προς την ανατολή, παραπετάσματα μήκους εκατό πήχεων· και οι στύλοι τους είκοσι, και οι βάσεις τους είκοσι χάλκινες· και οι κρίκοι και οι ψαλίδες των στύλων, και οι βάσεις τους επενδυμένες με ασήμι. Και για το πλάτος της αυλής προς τη θάλασσα (δύση), παραπετάσματα πενήντα πήχεων, οι στύλοι τους δέκα, και οι βάσεις τους δέκα». Παρατήρησε λοιπόν, ότι οι πρώτες αυλές κατασκευάστηκαν στενές, εκτεινόμενες ως την τρίτη δεκάδα πήχεων. Διότι το πλάτος τους ήταν τέσσερις πήχεις, και το μήκος είκοσι οκτώ· αυτές όμως που ακολούθησαν μετά από εκείνες ήταν τόσο πλατιές και μακριές· εκατό επί εκατό, και πενήντα επί πενήντα, καθώς εκτείνονταν η μία προς την ανατολή, και η άλλη προς τη δύση και τον νότο. ΠΑΛΛ. Έπειτα, ποιο είναι το αίνιγμα; ΚΥΡ. Δεν είναι άραγε αυτό ολοφάνερα εκείνο που έχει εξαγγελθεί από παλιά μέσω της φωνής του Ησαΐα προς την Εκκλησία, η οποία αναδείχθηκε στους έσχατους καιρούς; «Πλάτυνε τον τόπο της σκηνής σου, και τα καλύμματα των αυλών σου. Στήσε τα, μη λυπηθείς, άπλωσε προς τα δεξιά, και προς τα αριστερά επεκτάσου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες